Setophaga pityophila

Setophaga pityophila;
Estáu de caltenimientu
	; Esmolición menor (IUCN 3.1)
Clasificación científica
Reinu:	Animalia
Filu:	Chordata
Clas:	Aves
Orde:	Passeriformes
Familia:	Parulidae
Xéneru:	Setophaga
Especie:	S. pityophila; (Gundlach, 1858)
Distribución
Sinonimia
	Dendroica pityophila
Consultes
	[editar datos en Wikidata]

Les especies d'aves con nome común en llingua asturiana márquense como ^NOA. En casu contrariu, conséñase'l nome científicu.

Setophaga pityophila^[2] ye una especie d'ave paseriforme de la familia Parulidae endémica de Cuba y Les Bahames.

Sinonimia

Dendroica pityophila

Descripción

Mide alredor de 12,5 cm de llargu.^[3] El plumaxe de les sos partes cimeros ye principalmente gris, cola frente y parte fronteru del pileu de color verde amarellentáu y les plumes de vuelu de les ales corites con cantos blancos. Sicasí les sos partes inferiores son ablancazaes, salvo una mancha qu'ocupa'l gargüelu y la parte cimera del pechu que ye de color mariellu intensu y ta enmarcada por llixos negros. El so picu ye apuntiáu y coritu.

Distribución y hábitat

Alcuéntrase nos estremos occidental y oriental de Cuba y nes islles Ábaco y Gran Bahama, nel norte de Les Bahames. El so hábitat natural son los pinares tropical y subtropical y dacuando los montes mistos axacentes.^[3]

Referencies

↑ BirdLife International (2012). «'Dendroica pityophila'» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2013.1. Consultáu'l 23 d'ochobre de 2013.
↑ avibase.bsc-eoc.org/ Setophaga pityophila, (n'inglés)
1 2 Raffaele, Herbert; James Wiley, Orlando Garrido, Allan Keith & Janis Raffaele (2003). Birds of the West Indies. Londres: Christopher Helm, páx. 150.

Enllaces esternos

[1] BirdLife International (2012). «'Dendroica pityophila'» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2013.1. Consultáu'l 23 d'ochobre de 2013.

[2] vibase.bsc-eoc.org/ Setophaga pityophila, (n'inglés)

[BWI-3] 1 2 Raffaele, Herbert; James Wiley, Orlando Garrido, Allan Keith & Janis Raffaele (2003). Birds of the West Indies. Londres: Christopher Helm, páx. 150.

[1]

[2]

[3]