Perosillo

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Perosillo
Vista de Perosillo.jpg
Alministración
PaísBandera d'España España
AutonomíaFlag of Castile and León.svg Castiella y Llión
ProvinciaFlag Segovia province.svg Provincia de Segovia
Tipu entidá conceyu d'España
Alcalde de Perosillo Traducir Roberto Domingo Gonzalez
Códigu postal 40354
Xeografía
Coordenaes 41°23′34″N 4°08′30″W / 41.392777777778°N 4.1416666666667°W / 41.392777777778; -4.1416666666667Coordenaes: 41°23′34″N 4°08′30″W / 41.392777777778°N 4.1416666666667°W / 41.392777777778; -4.1416666666667
Perosillo is located in España
Perosillo
Perosillo
Perosillo (España)
Superficie [convert: $2]$3 km²
Altitú 831 Q11573
Llenda con Frumales, Olombrada, Cozuelos de Fuentidueña, Adrados y Hontalbilla
Demografía
Población 15 hab. (2018)
Porcentaxe 0.01% de Provincia de Segovia
Densidá Error d'espresión: Operador < inesperáu hab/km²
Más información
Estaya horaria UTC+01:00
Cambiar los datos en Wikidata

Perosillo ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Etimoloxía[editar | editar la fonte]

Debíu al orixe etimolóxicu de los nomes de los pueblos colindantes, el más probable de Perosillo sía'l patronímicu, de Pero (Pedro) y -(s)illo (pequeñu), significando Pedro'l Pequeñu o El pequeñu de Pedro, como otros pueblos de la rexón fundaos na mesma dómina. El casu más cercanu ye'l de Campaspero (Campos de Pero) con quien comparte'l raigañu Pero. Esti raigañu probablemente tenga'l so orixe en Pedro Ansúrez, noble castellán encargáu de repoblar la zona por orde d'Alfonsu VI nel sieglu XI.

Xeografía[editar | editar la fonte]

Vista de Perosillo.

Forma parte del partíu xudicial de Cuéllar y de la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar. Ta asitiáu nun valle arrodiáu per llombes xuntu al regueru Cerquilla, afluente del Cega, dientro de la tierra de pinares segoviana.

Esti conceyu llinda al norte con Olombrada, al noroeste con Moraleja de Cuéllar, al oeste con Frumales, al sur con Adrados, al nordés con Vegafría y al este con Cozuelos de Fuentidueña toos ellos de la provincia de Segovia y sacante esti postreru, toos pertenecientes a la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar.

Demografía[editar | editar la fonte]

Perosillo cuenta na actualidá con 25 habitantes (Datos del INE de 2009),[1] siendo'l conceyu más pequeñu de los 209 que componen la provincia. Dende 1857 hasta 1930 el padrón de Perosillo taba integráu nel de Frumales por compartir parroquia, anque nunca perdió la so estatus de conceyu.[2]

Evolución demográfica de de Perosillo
1991199620012004200620082010201220142016
36353226242625211817
(Fonte: INE)

Alministración[editar | editar la fonte]

Alcaldes dende les eleiciones de 1979
Llexislatura Nome Partíu
1979-1983 Francisco Domingo Acebes Unión de Centru Democráticu UCD
1983-1987
1987-1991
1991-1995
1995-1999
1999-2003
2003-2007
2007-2011 Roberto Domingo González PP PP
2011-2015 Roberto Domingo González PP PP
2015-2019 Roberto Domingo González PP PP
2019- n/d n/d

Economía[editar | editar la fonte]

La so economía basar na agricultura, principalmente cultivu de ceberaes (como cebada y trigu), xirasoles y remolacha azucrera, y la ganadería ovina, principalmente de oveya churra. Tamién hai cultivu de güerta y silvicultura (pinu resinero o Pinus pinaster) en menor midida y dientro del ámbitu domésticu. Tamién hai actividá de caza menor de llebres y perdices.

Va unes décades tamién se cultivaba centenu, avena, algarroba, viña y llegumes y esistía ganáu vacunu, porcín, mular y caballar. Había una fuerte presencia de llameres hasta finales de los años 1980, casi escastaos arriendes d'una grafiosis.

Historia[editar | editar la fonte]

Prehistoria y antigüedad[editar | editar la fonte]

Antes del desenvolvimientu de la contorna na Edá Media atopáronse restos de la Edá de fierro d'orixe celtíberu. Tamién hubo presencia romana na contorna, anque ye una tesis aldericada polos historiadores por cuenta de que les úniques muertes son nominales, y visigoda, tamién pocu documentada. Tres el sieglu VIII la zona formó parte de la tierra de naide ente los reinos musulmanes del sur y los reinos cristianos de la península.

Dómina medieval[editar | editar la fonte]

En reconquistar Almanzor escaló la zona a finales del sieglu X y nel sieglu XI el rei Alfonsu VI de Llión y Castiella empecipió la repoblación de la zona, orixe de la Comunidá de Villa y Tierra ya integrando al conceyu na hestoria de Castiella. Esta comunidá funcionaba como un pequeñu tao con fueru propiu que formaba una unidá territorial con obligaciones de mancomunidá y xestionada al traviés d'un conceyu. Taba estremáu en seis partes o sexmos y Perosillo pertenecía al Sexmo de Hontalbilla al pie de otres 9 llocalidaes. Mientres dalgún tiempu, foi Perosillo el conceyu que xestionaba esti sexmo en temes de producción agrícola, ganadera, maderera y del usu de l'agua. D'esta dómina data'l so principal monumentu, la ilesia románica de La nuesa Señora de Melgar y la so torre-campanariu. Por cuenta de la so situación xeográfica, sirvía de torre de vigía de la zona, de control del ganáu y el pinar y de campanariu. Destaca sobremanera pol so altor y los sos ménsulas esternes na paré sur de la torre, carauterístiques pocu comunes nel románicu de la zona.

Nel despoblado de Buengrado, que'l so términu municipal incluyir na actualidá nel de Perosillo, esistió'l palaciu de Buengrado, güei sumíu. Orixinalmente construyíu pol rei Enrique IV de Castiella como llugar de retiru y caza, darréu perteneció a los duques de Alburquerque hasta'l so abandonu. Según les cróniques destacaba poles sos bóvedes y estanques y foi llugar de camín de la reina Juana I de Castiella.

Edá Moderna[editar | editar la fonte]

Como'l restu de la contorna, a partir del sieglu XVII empieza una dómina de decadencia, principalmente pol desenvolvimientu de les ciudaes en perxuiciu del campu y el cambéu de la economía, onde destaca la depreciación de les materies primes como la llana o los ceberaes en favor de los productos manufacturados o la desventaxa del comerciu interior col comerciu americanu. Dende entós hasta l'actualidá la economía y producción de Perosillo convertir en economía de subsistencia, anque hasta'l sieglu XIX hubo una pequeña industria fariñero destacada na contorna.

Sieglu XX[editar | editar la fonte]

La economía de subsistencia y los movimientos migratorios escontra centros urbanos, principalmente Madrid, Valladolid y País Vascu, contribuyeron a la despoblación de Perosillo y la so contorna. Demográficamente destaca la so elevada media d'edá y la medría braniza cola llegada de les vacaciones. Aun así, Perosillo caltién el so estatus de conceyu y sigue desenvolviendo infraestructures como carreteres, meyores de l'agua pa consumu humanu o servicios d'asistencia médica.

Monumentos y llugares d'interés[editar | editar la fonte]

Amás de la ilesia románica de La nuesa Señora de Melgar (que les sos graes de piedra del altar daten de 1778), destaquen la fonte manantial, restos del molín y la olma centenaria. La fonte manantial tien dos caños y dos pilonos, unu con función de bebederu so los caños y otru con función de llavaderu. Hasta va unes décades, l'agua sobrante del la fonte alimentaba otros dos llavaderos nes contornes del pueblu que güei s'atopen en ruines.

De l'antigua industria fariñero queden los restos d'un antiguu molín, conocíu como molín de Potricos. Construyíu en piedra, yera un molín hidráulicu qu'utilizaba la cayida d'un pequeñu regueru como fuercia pal mecanismu de molienda.

Hubo na so plaza mayor una olma centenaria. Por cuenta de la grafiosis de finales de los 80 la olma morrió dexando como recuerdo'l so tueru, cubiertu por una enredadera, hasta 2009. Antes de la enfermedá la so copa algamaba los 6 metros de llargu y 2 metros d'altu.

De la rellumanza del so arte nun queda más que la so arquiteutura y una talla románica de Juan el Bautista, patrón del pueblu. A finales de los años 70 del sieglu XX, nuna reforma, les autoridaes relixoses expoliaron les obres d'arte del interior de la ilesia, como los sos capiteles, el coru que sirvía d'accesu a la torre, el retablu y delles talles romániques ente otros, onde destacaba la Virxe de Buengrado o virxe tuerta, única por esta peculiaridá. Dalgunes de les obres tán el Muséu Catedraliciu de Segovia, otres nel muséu d'Escultura de Valladolid y otres sumíes. Nesta dómina tamién se baltó'l techado de la entrada de la ilesia, bien típicu na zona, reconstruyíu de nuevu en 2016.

Cultura[editar | editar la fonte]

  • San Ildefonso el 23 de xineru y la degollación de San Juan Bautista el 29 d'agostu, siendo esta postrera la más importante y periodu de máxima actividá nel pueblu. Esta ye la única ocasión del añu en que s'abrir al públicu un chigre asitiáu na plaza. Siguiendo la tradición castellana, destaquen la procesión del santu, la jota acompañada de dulzaina y tamboril, la llimonada (vieno con frutes y azucre), el corderu asáu y la sopa d'ayu como elementos tradicionales de la fiesta. Mientres la procesión, pasiar por tol pueblu una escultura moderna de San Juan Degolláu (sosteniendo la so cabeza na mano) en madera non policromada, abondo más grande que la orixinal románica, tresportada sobre andes igualmente de madera pintada en verde.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Perosillo