Palais-Royal

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Palais-Royal
Logo monument historique - rouge sans texte.svg Monumentu hestóricu
Palais-Royal
Entrée du Conseil d'Etat, Paris 2010.jpg
Situación
PaísBandera de Francia Francia
RexónIslla de Francia
MétropoleMétropole du Grand Paris
CiudáParís
Distritu municipalI Distritu de París
Barrio administrativoPalais-Royal
Dirección place du Palais-Royal
rue de Valois , 1-7
rue de Montpensier , 2-8
place Colette
Coordenaes 48°51′48″N 2°20′13″E / 48.863333333333°N 2.3369444444444°E / 48.863333333333; 2.3369444444444Coordenaes: 48°51′48″N 2°20′13″E / 48.863333333333°N 2.3369444444444°E / 48.863333333333; 2.3369444444444
Palais-Royal is located in Francia
Palais-Royal
Palais-Royal
Palais-Royal (Francia)
Usuariu Comédie-Française
Arquiteutura
Arquiteutu Pierre-François-Léonard Fontaine
Estilu Arquitectura clásica
Patrimoniu
Mérimée ID PA00085993
Cambiar los datos en Wikidata
Vista de los xardinos.
Vista dende los xardinos.
La galería del Palaciu Real.

El Palais-Royal (n'español lliteralmente "Palaciu Real") ye un conxuntu monumental, qu'integra un palaciu, xardinos, galeríes y un teatru asitiaos al norte del Muséu del Louvre, en París.

Originalmente llamóse Palais-Cardinal pos foi alzáu como residencia del Cardenal Richelieu, más tarde tomó'l nome de Palais-Royal cuando la reina rexente Ana d'Austria instalar nél mientres la minoría d'edá del so fíu, Luis XIV. A pesar de que caltuvo dichu nome, l'edificiu nunca volvió agospiar un soberanu, foi la residencia del hermanu del Rei Sol, Felipe d'Orleans y de los sos descendientes (la Casa d'Orleans) hasta 1831.

Anguaño alluga la see de delles instituciones, como'l Conseyu d'Estáu o'l Conseyu Constitucional.

Historia[editar | editar la fonte]

El Palais-Cardinal[editar | editar la fonte]

Deseosu de tener una residencia digna del so rangu y cerca de la corte, el Cardenal Richelieu adquirió en 1624 un hôtel particulier conocíu como Hôtel de Rambouillet (nun confundir que l'edificiu del mesmu nome see d'un salón lliterariu). El cardenal tamién adquirió una vasta porción de terrén asitiada ente la parte trasera del edificiu y la vieya muralla de Carlos V.[1]

L'arquiteutu Jacques Lemercier dirixió les obres d'ampliación que remataron en 1639. La resultancia foi una amplia residencia en forma de H que gociaba d'un ampliu xardín na parte posterior. Pa la so decoración, Richelieu cuntó con el pintores Philippe de Champaigne y Simon Vouet, que concibieron los dos partes más remarcables del palaciu: na nala oeste del patiu d'entrada la Galerie deas objets d'art, que sirvía pa esponer la colección d'arte del cardenal; y na mesma nala pero cara al xardín, la Galerie deas Hommes Illustres, destinada a contener cuadros de franceses pernomaos que precedieren al cardenal.[1]

Al oeste de la propiedá, el cardenal adquirió'l vecín Hôtel de Brion pa sirvir de residencia a los sos allegaos y p'allugar la so peramplia biblioteca. Coles mesmes, nel llau esti mandó alzar una sala de teatru.

Tres la so muerte n'avientu de 1642, mandó tol complexu, daquella conocíu como Palais-Cardinal ("Palaciu Cardenal o Cardenaliciu"), al rei Luis XIII.

La rexencia d'Ana d'Austria[editar | editar la fonte]

Luis XIII enxamás llegó a esfrutar del Palais-Cardinal, pos morrió en mayu 1643. Sicasí, n'ochobre del mesmu añu,[2] la rexente Ana d'Austria decidió instalase nel edificiu colos sos dos fíos, Luís XIV y Felipe. Al contrariu qu'el Palaciu del Louvre, costantemente n'obres, el Palais-Cardinal yera un edificiu ampliu y recién construyíu qu'amás gociaba d'un ampliu xardín. Como nueva residencia de la familia real, el complexu pasó entós a llamase Palais-Royal (lliteralmente Palaciu Real).[1] El Hôtel de Sillery, asitiáu xusto enfrente foi baltáu pa dexar la creación d'una plaza que precediera a la entrada.[3]

La reina rexente encargó la redecoración de los sos aposentos, asitiaos na nala nordés cara al xardín, al pintor Simon Vouet. En dichos aposentos tomaron dalgunes de les decisiones polítiques que precedieron a la Fronda. El Cardenal Mazarino, pela so parte, adquirió'l Hôtel Tubeuf (actual see de la BNF) asitiáu al otru llau del xardín, anque tamién dispunxo d'unu aposentos nel mesmu palaciu, al llau de los del rei Luis XIV.[4]

El Rei Sol pasó cinco años de la so infancia nel Palais-Royal, pero l'españíu de la Fronda en 1648 punxo fin a esti periodu. El 6 de xineru de 1649, la rexente y la familia real abandonaron furtivamente el palaciu metanes la nueche, camín de Saint-Germain-en-Laye. La familia real volvió a París díes despues cola ayuda de les tropes de Gastón d'Orleans y del príncipe de Condé.[5]

L'episodiu más remarcable del periodu asocedió, sicasí, en xineru de 1651, cuando l'ensame, ante la medrana que'l rei abandonara'l palaciu, enfusó a encomalo nos sos aposentos hasta llegar al so cuartu. Dicen que d'esti episodiu inspiraría al nuevu monarca a construyir una nueva residencia fora de París. La familia real volvería abandonar el Palais-Royal en septiembre del mesmu añu y nun entraría en París hasta 1652, dempués del fin de la Fronda.[6]

Al so regresu a la capital, la reina rexente decidió volver instalase nel Louvre, al considerar el Palais-Royal pocu seguru. Esti postreru caltuvo'l so nome, pero nunca volvió sirvir de residencia real.

La residencia de los Orleans[editar | editar la fonte]

Más tarde, el Palais-Royal convertir na residencia parisina de los duques d'Orleans y see de la so fabulosa colección de cuadros, que sería vendida a finales del sieglu XVIII. Ente les obres maestres qu'incluyía, cúntense cinco de les poesíes (mitoloxíes) pintaes por Tiziano para Felipe II d'España, La resurrección de Lázaro de Sebastiano del Piombo y trés famosos orixinales de Correggio.

Mientres la minoría d'edá de Luis XV, el rexente, Felipe d'Orleans, dirixió la corte dende esti palaciu. El so nietu, Luis Felipe José d'Orleans, más conocíu como «Felipe Igualdá», fíxose popular en París al abrir al públicu los xardinos del palaciu. Encargó al arquiteutu neoclásicu Victor Louis la reconstrucción de les estructures que s'atopaben nel xardín, según el zarramientu del mesmu por aciu columnates. Coles mesmes, construyéronse pequenes tiendes (nuna d'elles, Charlotte Corday mercó'l cuchiellu qu'utilizó pa matar a Jean-Paul Marat).

A la fin de cada galería atopaba un teatru. El mayor d'ellos foi la see de la Comédie-Française. El primer teatru que se construyó nel Palais-Royal foi tamién por encargu de Richelieu a Lemercier en 1641. Mientres el reináu de Luis XIV, el teatru allugó representaciones d'obres de Molière. Más palantre convirtióse en teatru de la ópera so la dirección de Jean-Baptiste Lully. Dende los años 1780 hasta 1837, el Palais-Royal convirtióse nuevamente nel centru de les intrigues políticu y social de París; nél atopábase unu de los cafés más populares de la dómina.

El 12 de xunetu de 1789, el mozu Camille Desmoulins xubir a una de les meses del café y anunció al ensame que la corona llegara al so fin. Dos díes más tarde producióse la toma de la Bastilla.

Tres la restauración de los Borbones, el mozu Alejandro Dumas llogró un empléu nes oficines del poderosu Duque d'Orleans, que retomó'l control del palaciu. Mientres la Revolución de 1848, el palaciu foi atacáu y escaláu per bandes d'incontrolaos. Nel periodu del Segundu Imperiu francés, el Palais-Royal foi vivienda d'una de les cañes de la familia Bonaparte, representada pol Príncipe Napoleón, primu de Napoleón III.

Anguaño, ye la see del Conseyu d'Estáu, del Conseyu Constitucional y del Ministeriu de Cultura. Na parte posterior de los xardinos atopen los antiguos edificios de la Biblioteca nacional de Francia, según el depósitu de la biblioteca con una colección de más de seis millones de llibros, documentos, mapes ya impresiones; la mayoría de les colecciones treslladáronse hasta un edificiu más modernu.

Fachada del Palais-Royal sobre la rue Saint-Honoré.

Notes y referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 «-y Palais-Royal de Richelieu à Louis XIV» (fr). Consultáu'l 5 d'agostu de 2017.
  2. The history of Paris: from the earliest period to the present day; containing a description of its antiquities, public buildings, civil, religious, scientific and commercial institutions ... To which is added, an appendix: containing a notice of the church of Saint Denis; an account of the violation of the royal tombs; important statistical tables (en francés). A. and W. Galignani, 49.
  3. The History of Paris, from the Earliest Period to the Present Day;: Containing a Description of Its Antiquities, Public Buildings, Civil, Religious, Scientific, and Commercial Institutions, with Numerous Historical Facts and Anecdotes, Hitherto Unpublished, Tending to Illustrate the Different Aeras of French History, Particularly the Eventful Period of the Revolution. To which is Added an Appendix: Containing a Notice of the Church of Saint Denis; an Account of the Violation of the Royal Tombs; ... Etc. Etc. In Three Volumes.. (en francés). A. and W. Galignani, 60.
  4. «-y Palais-Royal d'après deas documents inédits, 1629-1900. Ouvrage illustré de planches hors texte, eaux-fortes, héliotypies, fac-similés d'aquarelles et de nombreuses gravures dans -y texte par Victor Champier & G. Roger Sandoz» páxs. 110-111. Consultáu'l 6 d'agostu de 2017.
  5. «-y Palais-Royal d'après deas documents inédits, 1629-1900. Ouvrage illustré de planches hors texte, eaux-fortes, héliotypies, fac-similés d'aquarelles et de nombreuses gravures dans -y texte par Victor Champier & G. Roger Sandoz» páxs. 134-135. Consultáu'l 6 d'agostu de 2017.
  6. «-y Palais-Royal d'après deas documents inédits, 1629-1900. Ouvrage illustré de planches hors texte, eaux-fortes, héliotypies, fac-similés d'aquarelles et de nombreuses gravures dans -y texte par Victor Champier & G. Roger Sandoz» páxs. 135-136. Consultáu'l 6 d'agostu de 2017.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]







Palais-Royal