Pablo Herrera González

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Pablo Herrera GonzálezPicto infobox character.png
Pablo Herrera González.jpg
Canciller del Ecuador Traducir

Vida
Nacimientu Cantón Pujilí Traducir25  de xineru de 1820
Nacionalidá Bandera d'Ecuador Ecuador
Fallecimientu Quitu19 de febreru de 1896, 76 año
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu políticu, escritor y abogáu
Creencies
Relixón catolicismu
Cambiar los datos en Wikidata

Pablo Herrera González (Pujilí, Ecuador, 25 de xineru de 1820 – Ibíd. 19 de febreru de 1896). Repúblico, abogáu, investigador, anticuariu, escritor y políticu ecuatorianu. Presidente (Pentavirato), vicepresidente, diputáu, senador, ministru del Ecuador, ente otros cargos qu'exerció. Fíu del sacerdote Manuel Herrera Salcedo y de N. González.

Biografía[editar | editar la fonte]

Estudio universitarios[editar | editar la fonte]

Realizó los sos estudios universitarios na ciudá de Quito, que remató en 1845, en momentos en que na ciudá de Guayaquil yá españara la Revolución marcista que causó la cayida del réxime del Xeneral Juan José Flores. Incorporándose d'abogáu'l 1° de xunetu de 1850.

Carrera política[editar | editar la fonte]

En 1853 empecipió la so vida política cuando foi escoyíu Conceyal de Quito. En 1857 exerció la secretaría de la Cámara de Senadores. En 1857, n'unión de Rafael Carvajal y Gabriel García Moreno, foi redactor del periódicu “La Unión Nacional”, dedicáu a combatir y fustigar al réxime del Xeneral Francisco Robles; quien, por aquello, dispunxo'l so encarcelamientu y esiliu, nel mesmu citáu añu.

Al algamar el poder Gabriel García Moreno, foi escoyíu diputáu pola provincia de Pichincha, pero depués el presidente García Moreno nomar Subsecretariu del Ministeriu de lo Interior. En 1861, foi nomáu Secretariu de l'Asamblea Constituyente. En 1864 foi designáu Ministru de lo Interior y de Relaciones Esteriores, cargu nel qu'actuó hasta 1865 en qu'acabó'l primer periodu presidencial de García Moreno. Depués d'ello, en 1867 foi investido Presidente de la Corte Suprema de Xusticia.

En 1869 foi Ministru de Gobiernu, nel segundu periodu presidencial de García Moreno. Esi mesmu añu foi tamién escoyíu diputáu a la Constituyente y ministru de la Corte Suprema pa un periodu de seis años. Foi unu de los fundadores de l'Academia Ecuatoriana de la Llingua. La mesma que, na so creación, establecer el 15 d'ochobre de 1874 ya instalóse el 4 de marzu 1875. En 1875 foi otra vegada nomáu Presidente de la Corte Suprema de Xusticia.

En 1875, xunto a Camilo Ponce Ortiz, José Modestu Espinoza y Juan León Mera fundó'l periódicu “La Civilización Católica”, qu'utilizaron pa combatir al gobiernu del Dr. Antonio Borrero.

En 1880, el Xeneral Ignacio de Veintemilla nomar Direutor Xeneral d'Instrucción Pública, pero dos años dempués, al proclamase Veintemilla dictador, n'unión d'otros copartidarios conservadores, combatir enérxicamente. En 1883 al ser depuesta la dictadura de Veintemilla, xunto a Rafael Pérez Pareja, Pedro Carbo, Xeneral Agustín Guerrero Lizarzaburu y Dr. Luis Cordero Crespo, integró'l Pentavirato o Xunta de Gobiernu Provisorio que gobernó al Ecuador dende'l 14 de xineru hasta'l 15 d'ochobre de 1883.

Mientres el gobiernu del Dr. Antonio Flores Jijón foi nomáu ministru fiscal de la Corte Suprema y plenipotenciario en Lima pa tratar el problema estremeru col Perú, suscribiendo en Quito,-el 2 de mayu de 1890, col plenipotenciario d'aquel país, Dr. Arturo García Chávez, el Tratado Herrera-García, pol cual, creyendo resolver con ello'l conflictu estremeru que caltenía col Perú, l'Ecuador vencía-y los derechos que tenía sobre Xaén, Mainas y gran parte de la cuenca de l'Amazones. Tratáu, que foi aprobáu y ratificáu pol Congresu del Ecuador el 19 de xunu de dichu añu, pero que nun lo foi pol Congresu del Perú que, el 25 d'ochobre de 1893, pretendió alterialo tratando d'introducir dos modificaciones, polo qu'el 25 de xunetu de 1894, el Congresu del Ecuador, declaró insubsistente el decretu parllamentariu que lu había aprobáu y ratificáu.

El 1° de xunetu de 1892 asumió la Vicepresidencia de la República, cargu qu'exerció mientres el gobiernu del Dr. Luis Cordero Crespo, hasta qu'arrenunció en 1894. En 1894, depués del so arrenunciu a la vicepresidencia, asumió per cuarta ocasión el Ministeriu del Interior y de Relaciones Esteriores, correspondiéndo-y entós la dura xera de tratar d'aselar a la población ecuatoriana, emponderada pola mor del sonáu escándalu de la Vienta de la Bandera.

Obres[editar | editar la fonte]

Destacáu escritor, publicó obres siendo les más vultables:

  • “Observaciones sobre'l Tratáu del 25 de xineru de 1860, celebráu en Guayaquil ente los xenerales Ramón Castiella y Guillermo Franco”, la que se rellaciona col Tratáu de Mapasingue tamién llamáu Tratáu Franco-Castiella y la Batalla de Guayaquil, publicáu en 1860.
  • “Ensayo sobre la Hestoria de la Lliteratura Ecuatoriana”, publicáu en 1860.
  • “Apuntes pa la Hestoria de Quito”, publicaos de 1870 a 1874.
  • “Apunte Cronolóxicu de les Obres y Trabayos del Cabildru de Quito dende 1534 a 1714”, publicáu de 1880 a 1882.
  • “Apuntes Biográficos del Gran Maxistráu Dr. Gabriel García Moreno”, publicáu en 1892.
  • “Antoloxía de Prosistes Ecuatorianos”, dos tomos, publicáu en 1894.

Dempués d'el so muerte publicaron delles de les sos obres qu'inda siguíen inédites ya igualmente dellos alegatos, discursos y esposiciones.

Acostumaba llevar un diariu de los sucesos relevantes que se producíen en Quito, estos escritos pasaron a dominiu de la Compañía de Xesús, atopándose anguaño na biblioteca de Cotocollao.

Fallecimientu[editar | editar la fonte]

Ante'l advenimiento de la Revolución Lliberal retirar de la vida pública, morriendo na ciudá de Quito'l 19 de febreru de 1896.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Rafael Carvajal
Coat of arms of Ecuador.svg
Ministru de Relaciones Esteriores y de Gobiernu del Ecuador

29 de marzu de 1864 - 30 d'agostu de 1865
Socesor:
Manuel Bustamante
Predecesor:
Rafael Carvajal
Coat of arms of Ecuador.svg
Ministru de Relaciones Esteriores y de Gobiernu del Ecuador

16 de mayu de 1869 - 10 d'agostu de 1869
Socesor:
Francisco Salazar
Predecesor:
Gobiernu Provisional de Quito:
José María Sarasti (Presidente)
José María Plácido Caamaño
Pedro Carbo
Coat of arms of Ecuador.svg
Miembru del Gobiernu Provisional de Quito
(Gobierno de facto)

14 de febreru de 1883 - 11 d'ochobre de 1883
Socesor:
José María Plácido Caamaño
(Presidente del Ecuador)
Predecesor:
Pedro José Cevallos
Coat of arms of Ecuador.svg
Vicepresidente Constitucional de la República del Ecuador

1 de xunetu de 1892 - 27 de xineru de 1894
Socesor:
Vicente Lucio Salazar
Predecesor:
Pedro Lizarzaburu
Coat of arms of Ecuador.svg
Ministru de Relaciones Esteriores y de Gobiernu del Ecuador

25 de xineru de 1894 - 16 d'abril de 1895
Socesor:
Luis Salvador
Pablo Herrera González