Osiu de Córdoba

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Osio de Córdoba
Osiu de Córdoba
Hosius of Cordoba.jpg
obispu


obispo de Córdoba Traducir

Vida
Nacimientu Córdoba256 [[(Gregorianu)]]
Nacionalidá Vexillum del Imperiu Romanu Imperiu Romanu
Fallecimientu

Sirmio Traducir357 [[(Gregorianu)]]

(100/101 años)
Estudios
Llingües llatín
Oficiu
Oficiu sacerdote católicu
Santoral
27 d'agostu
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata

Hosius, Osius o Ossius de Córdoba (Córdoba, 256- Sirmio, en Serbia, 357) foi obispu y Padre de la Ilesia hispanu, según conseyeru del emperador Constantino I el Grande.

Naz en Córdoba nuna importante familia romana (anque l'historiador bizantín Zósimo atribúye-y orixe exipciu) y ye escoyíu obispu de la so ciudá natal en 294. Mientres la persecución de Diocleciano y de Maximiano carez tormentu pola fe y ye unviáu al destierru. Asisti al Conciliu d'Elvira en Hispania, ente que les sos firmes apaez n'undécimu llugar. Famosu pola so prudencia y dotes polítiques, acompaña al emperador Constantino a Milán nel añu 313, y paez ser qu'inflúi na redacción del Edictu de tolerancia relixosa que l'Emperador proclama nesi llugar. La relación col Emperador ye bien fonda y considérase que foi Osio quien lo catequiza y lleva al bautismu, celebráu curiosamente pol antiguu arrianu Eusebio de Nicomedia, nel momentu de la so muerte.

La principal actividá pola que ye conocíu ye la so llucha contra la herexía de Arrio, que negaba la divinidá del Fíu y el so consubstancialidad col Padre, y qu'empezaba a floriar en Alexandría. Osio foi unviáu pol Emperador pa mediar nes disputes ente Arrio y san Atanasio. Como les posiciones de dambos yeren irreductibles, convocó con una orde de Constantino un Conciliu en Nicea (325), nel que participaron 318 obispos presidíos pol mesmu Osio, que robla'l primeru tres los delegaos del Papa. Osio mesmu redacta'l Símbolu de la Fe (el llamáu Credo Niceno).

En 343 convoca'l Conciliu de Sárdica, al qu'allegaron 300 obispos griegos y 76 llatinos, p'afitar les llinies d'organización eclesiástica y reafitar la condena del arrianismu. De vuelta a Hispania, axunta en Córdoba un concilio provincial, nel cual fixo aprobar les decisiones de Sárdica.

L'añu 355 l'emperador proarriano Constancio II decide terminar cola gran influencia de Osio y obliga-y a que condergue a san Atanasio. Ante les engalimes imperiales, l'obispu cordobés respuénde-y nuna epístola (356):

Yo fui confesor de la fe cuando la persecución del to güelu Maximiano. Si tu repitir, toi dispuestu a carecelo tou primero que a arramar sangre inocente nin ser traidor a la verdá. Fexes mal n'escribir tales coses y n'amenaciame (...) Dios te confió'l Imperiu, a nós les coses de la Ilesia (...) Nin a nós ye lícitu tener potestá na tierra, nin tu, Emperador, tener no sagrao...

Ye'l primer testu nel qu'apaez la figura de la separación ente autoridá eclesiástica y autoridá civil. Constancio obliga a comparecer a Osio, yá centenariu, ante un concilio arrianu, onde se-y primió, azotó y acoradó, negándose rotundamente a roblar la condenación de Atanasio. Osio foi desterráu a Sirmio, en Panonia, y morrió, con 101 años, llueñe de la so tierra y de la so diócesis en 357. Ye falsu[ensin referencies] lo qu'escribe San Isidoro na so De viris illustribus (caps. 5 y 14), nel sentíu de que, casi centenariu y sometíu a tou tipu de presiones, cayó pocos años enantes de la so muerte nel arrianismu, datu que repite Atanasio d'Alexandría el Grande nel sentíu de qu'aceptaría una fórmula de fe arriana en 357; sía que non habría perseverado siempres nel so refugu a condergar a Atanasio.

Amás de la Carta a Constancio (Cordubensis episcopi epistola ad Constantium Augustum imperatorem), escribió otros dos: Epistula ad Iulium papam y De laude virginitatis y un Tratáu sobre la interpretación de les vestidures de los sacerdotes na llei antigua, según noticia caltenida per San Isidoro. Les sos obres apaecen recoyíes na Patroloxía llatina de Jacques-Paul Migne, vol. VIII, col. 919, 1317, 1327-1332.

La Ilesia ortodoxa[1] y la Ilesia católica de ritu Oriental venerar como santu confesor, y celebren la so fiesta'l día 27 d'agostu.

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]