Muséu al campu de Nubia y Asuán

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Monumentos de Nubia, dende Abu Simbel hasta File
Patrimoniu de la HumanidáUNESCO
Abu-Simbel temple1.jpg
Llugar Flag of Egypt.svg Exiptu
Criterios Cultural: i, iii, vi
Referencia 88
Inscripción 1979 (III Sesión)
Área Estaos árabes
Cambiar los datos en Wikidata

El Muséu al campu de Nubia y Asuán, n'Exiptu, ye un grupu de monumentos del antiguu Exiptu na rexón de Nubia, a lo llargo del Nilo, partíos dende la ciudá d'Asuán hasta la frontera sudanesa. Munchos d'esos monumentos fueron movíos por cuenta de la construcción de la presa d'Asuán na Campaña Internacional pa Salvar los Monumentos de Nubia auspiciada pola Unesco ente 1960 y 1980. El conxuntu foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1979 col nome de Monumentos de Nubia, dende Abu Simbel hasta File.

Sitios[editar | editar la fonte]

La Unesco na so III sesión en 1979 nomó Patrimoniu de la Humanidá 374 hectárees protexíes en redol a diez localizaciones.

Códigu Nome Estensión
88-001 Abu Simbel 41,7 ha.
88-002 Amada 105,96 ha.
88-003 Uadi Sebua 139,3 ha.
88-004 Kalabsha 8,07 ha.
88-005 Filae (islla Agilkia) 3,08 ha.
88-006 Tumbes del Imperiu Antiguo y Medio 32,68 ha.
88-007 Ruines de la ciudá d'Elefantina 8,52 ha.
88-008 Canteres de piedra y obeliscu 4,34 ha.
88-009 Monasteriu de San Simeón 2,78 ha.
88-010

28,05 ha.

Abu Simbel (088-001)[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Abu Simbel

Abu Simbel (árabe: أبو سمبل) ye un sitiu arqueolóxicu allugáu nel corazón de la rexón de Nubia, un par de cientos de kilómetros al sur de la primer tabayón del Nilo, la que marcaba les primitives fronteres del Antiguu Exiptu. Esta rexón foi conquistada polos antiguos exipciu ya integrada al so reinu mientres ciertos periodos de la so hestoria, especialmente mientres l'Imperiu Nuevu. Nesti allugamientu'l faraón Ramsés II (aprox. 1304-1237 aC) ordenó construyir dos magníficos templos covanosos na roca pa conmemorar la so victoria frente a los hitites na Batalla de Qadesh (1274 aC) ya impresionar a los sos súbditos nubios y vecinos del sur. Mientres el reináu de Ramsés II construyir en Nubia 6 hipogeos covanosos na roca, ente los que s'atopen los 2 allugaos en Abu Simbel.

El mayor de los dos, el Gran Templu o Templu de Ramses II, foi dedicáu a los dioses Amón, Ptah, Ra-Horajti y a un divinizáu Ramsés II, ente que el Pequeñu Templu o Templu de Nefertari foi dedicáu a la diosa Hathor y a la principal esposa de Ramsés II, la reina Nefertari. Dambos templos atopar ente los más formosos y icónicos del Antiguu Exiptu.

A empiezos de la década de 1960, la comunidá mundial cayó na cuenta que la construcción de la Presa d'Asuán y la consecuente creación del Llagu Nasser diben somorguiar munchos de los monumentos de la Baxa Nubia, incluyendo los templos de Abu Simbel. Al traviés d'una campaña internacional dirixida pola UNESCO y financiada a escala global, ente 1964 y 1968 los templos fueron cortaos n'enormes bloques de piedra y reasamblados nun allugamientu cercanu, a 210 m del calce del Nilo y nuna cota 65m más alta, nuna zona que diba quedar a salvo del hinchente. En 1979 incluyir nel Patrimoniu de la Humanidá la área de 41,7 hectárees (22°30′N 31°37′E / 22.500°N 31.617°E / 22.500; 31.617) nel que fueron reasitiaos los dos templos de Ramsés II. Esti sitiu queda anguaño a veres del Llagu Nasser.

Amada (088-002)[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Templu d'Amada

Amada yera una antigua llocalidá asitiada na ribera occidental del ríu Nilo, na Baxa Nubia, que foi anubierta peles agües del Llagu Nasser al construyise la Presa d'Asuán. En dichu llugar atopaba un templu que foi reinstalado unos 2,5 km más al norte, col fin de ser salváu de les agües. Al mesmu allugamientu (22°43′N 32°15′E / 22.717°N 32.250°E / 22.717; 32.250) onde foi treslladáu'l Templu d'Amada, fueron llevaos tamién dende otros allugamientos el Templu de Derr y la tumba de Pen-nut. En 1979 la UNESCO declaró patrimoniu de la Humanidá l'allugamientu de 105,96 hectárees al que fueron movíos estos trés monumentos cerca de l'antigua Amada.

El Templu d'Amada, dedicáu a Amón-Ra y a Ra-Horajti, ta consideráu como'l templu exipciu más antiguu de Nubia, yá que foi construyíu por Tutmosis III y Amenofis II nel sieglu XV aC. Posteriores amiestes fueron realizaes por Tutmosis IV (1400-1390 aC) y restauraciones fueron completaes so los reinaos de Seti I y Ramses II nel sieglu XIII aC. El templu guarda nel so interior dos importantes inscripciones históriques. La primera describe una esitosa campaña militar en Siria realizada por Amenofis II; y la segunda cuenta la derrota d'un intentu d'invasión libia mientres el reináu de Merenptah (1213-1203 aC).

El Templu de Derr foi unu de los 6 templos tallaos na roca qu'ordenó construyir Ramsés II en Nubia. Ye l'únicu d'ellos allugáu na vera derecha del ríu. Esto debe probablemente a que nel tramu del calce onde s'allugaba, na sumida El-Derr, el ríu fluyía en direición sureste. El templu ta dedicáu a Ra-Horajti. Como Abu Simbel, el templu de Derr foi cortáu en bloques y reconstruyíu n'Amada.

La Tumba de Pen-nut, conocida tamién como Tumba de Aniba, foi l'enterramientu de Pen-nut, virréi de la Baxa Nubia (Uauat) en tiempos de Ramsés VI (sieglu XII aC) y atopábase orixinalmente 40km al sur del so presente allugamientu, nes llombes qu'arrodiaben la llocalidá de Aniba, que foi la capital alministrativa de la Baxa Nubia mientres el dominiu exipciu. Tratar d'una tumba orixinalmente escavada na roca, coles parés decoraes.

Uadi Sebua (008-003)[editar | editar la fonte]

Uadi ye-Sebua (árabe: وادي السبوع, que significa lliteralmente Valle de los lleones) yera una antigua llocalidá nubia asitiada unos 150km al suroeste d'Asuán. Como otres munches llocalidaes de la zona foi anubierta peles agües del Llagu Nasser al construyise la Presa d'Asuán. En dichu llugar atopábase unu de los templos construyíos por Ramsés II en Nubia mientres el so reináu. Esti templu cunta con una avenida d'esfinxes na so entrada, razón pola cual foi conocíu en dómines posteriores como templo de los lleones (ye-sebua n'árabe) dando'l so nome al llugar. El templu foi recolocado 4 km al norte (22°46′N 32°34′E / 22.767°N 32.567°E / 22.767; 32.567) del so allugamientu orixinal col fin de salvalo del hinchente a finales de los años 1960. En redol al so nuevu allugamientu allugar tamién otros dos templos recolocados d'otros llugares, el Templu de Dakka y el Templu de Maharraka creando'l nuevu complexu arqueolóxicu de Uadi Sebua. En 1979 la UNESCO declaró patrimoniu de la Humanidá l'allugamientu de 139,3 hectárees al que fueron movíos estos trés monumentos cerca de l'antigua Uadi ye-Sebua.

Kalabsha[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Kalabsha

El templu de Kalabsha (23°57′N 32°52′E / 23.950°N 32.867°E / 23.950; 32.867) yera'l templu principal de la ciudá de Talmis, y foi construyíu en tiempos de César Augusto.

File[editar | editar la fonte]

Artículu principal: File (Exiptu)

El conxuntu de templos de la islla de File foi treslladáu a la islla d'Agilkia (24°5′N 32°54′E / 24.083°N 32.900°E / 24.083; 32.900).

Tumbes del Imperiu Antiguo y Medio (008-006)[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Qubbet el-Hawa
Fastera de Qubbet el-Hawa onde s'alluguen les tumbes del Antiguu Imperiu

Qubbet el-Hawa ye una llomba predresa asitiada na vera izquierda del Nilo mui cerca de la ciudá d'Asuán. Esta llomba foi utilizada nel Antiguu Exiptu como necrópolis pa los altos funcionarios que moraben na ciudá de Abu (Elefantina), allugada nuna islla del Nilo frente a dicha llomba. Abu yera la sede alministrativa de la rexón conocida como Nomo I del Alto Exiptu y sirvía como base comercial, centru alministrativu y avanzadura exipcia na tierra de Kush (Nubia).

Les tumbes atopar en tres files nes fasteres de la llomba. Hasta'l momentu escaváronse más de 80 tumbes. El sitiu arqueolóxicu ye tamién conocida como Valle de los Príncipes en rellación cola necrópolis del Valle de los Reis asitiada cerca de Luxor. Estes tumbes apurren importantes detalles de la vida de los funcionarios d'altu rangu del Antiguu Exipciu. La mayoría de les tumbes corresponder al periodu ente les dinastíes sesta y docena, tomando un periodu que va del Imperiu Antiguu al Mediu. anque les inhumaciones prosiguieron hasta la dómina grecorromana. En abandonándose l'usu de la necrópolis construyir nel llugar un monasteriu coptu y delles tumbes reutilizáronse como ilesies cristianes. Na actualidá'l visu de la llomba ta ocupada pola tumba d'un xeque musulmán. Les primeres menciones modernes relatives al complexu funerariu daten de 1819, na obra Viaxe a Nubia de Johann Ludwig Burckhardt. Les escavaciones empecipiar en 1885 y prosiguen na actualidá.

Les tumbes d'esti xacimientu son distintos a les que s'atopen n'otres partes d'Exiptu y que daten de dómina posterior, yá que son más anches y menos allargaes. Ente les más famoses atópense les tumbes de Hirjuf, Sabni o Hekaib.

Ruines de la ciudá de Elefantina (088-007)[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Elefantina
esquierda

Elefantina (árabe: : جزيرة الفنتين) ye una islla del ríu Nilo, allegante pel norte al so primer tabayón. Asitiar ente la moderna ciudá d'Asuán, que queda na vera este del ríu y la necrópolis faraónica de Qubbet el-Hawa, asitiada n'orellar oeste. Mide 1.360 m de llargor por 780 m d'anchor. La área considerada Patrimoniu de la Humanidá entiende 8,52 hectárees nel estremu sur de la islla, onde se caltienen ruines de l'antigua ciudá de Elefantina. Esta área pertenez y ta xestionada pol Conseyu Supremu d'Antigüedaes d'Exiptu y ta abierta al públicu como muséu.

L'antigua ciudá de Abu (Elefantina), asitiada na islla, sirvió como capital del Nomo I del Altu Exiptu. Dende dómines antigües hasta'l periodu helenísticu Abu foi centru alministrativu y comercial d'importancia y sirvió como guarnición fronteriza d'Exiptu na so frontera meridional natural, la que formaben les primeros tabayones del Nilo, Elefantina foi tamién importante a lo llargo de la hestoria d'Exiptu como un centru relixosu, que s'anició nel periodu predinástico y prosiguió hasta la dómina romana. La mayor parte de los restos calteníos nel estremu sur de la islla rellacionar con templos y campusantos.

El más destacáu ye'l santuariu de la diosa Satet, que personificaba los hinchentes del Nilo y que tamién yera protectora de Elefantina. Un santuariu a la diosa foi fundáu na II Dinastía y foi reconstruyíu darréu nel Imperiu Medio y Nuevo, según nel periodu ptolomeico. El Templu de Satet ye'l meyor exemplu de templu que'l so usu dilatar a lo llargo de too el periodu faraónicu y que foi dacuando anováu.

Les ruines del Templu al dios Jnum, el dios carneru asociáu col primer tabayón del Nilo, tamién s'alluguen nesta parte de la islla. La terraza principal d'esti templu, que data del reináu de Nectanebo II (s.IV aC) de la XXX Dinastía caltiense inda xuntu con una puerta monumental. Satet y Jnum, xuntu cola diosa Anuket de la Islla de Sehel formaben la triada de deidaes de la rexón de Elefantina.

En partir oeste de la islla ta'l Templu de Hekaib, un funcionariu de la VI Dinastía, que foi soterráu nuna de les tumbes de Qubbet el-Hewa. Hekaib foi veneráu mientres el periodu del Imperiu Mediu y el so santuariu ta llenu de cercos y estatues, según tablillas d'ufriendes que-y fueron dedicaos por reis y personaxes notables.

Na parte esti de la islla ta'l Nilómetro, una escalera monumental que s'utilizaba pa midir el nivel de les crecíes añales del Nilo. Caltiénense, del periodu romanu les marques indicatives del nivel de la crecida en coldos. Otru elementu arqueolóxicu destacáu que se caltien de l'antigua ciudá ye la pequeña Pirámide de Elefantina. Nel perímetru d'esti sitiu arqueolóxicu.

Xuntu al Nilómetro allugar nuna antigua casa de recréu'l Muséu d'Asuán, que foi inauguráu en 1912.Esti muséu guarda una colección que se centra na hestoria d'Asuán y de Nubia, amosando numberosos artefactos rescataos del hinchente de la presa d'Asuán.

Canteres de piedra y obeliscu (088-008)[editar | editar la fonte]

Obeliscu inacabado d'Asuán
Artículu principal: Obeliscu inacabado d'Asuán

Les canteres de piedra del Antiguu Exiptu utilizar pal llogru de piedra calidable pa la construcción de monumentos decorativos como estatues y obeliscos. Les canteres allugaes na zona d'Asuán utilizar pa la estracción principalmente de granitu de diversos colores (colloráu, gris y negru) y atópense ente les más importantes del país. Ente los monumentos que s'identificaron que se fabricaron con granitu estrayíu en Asuán atópense les Aguyes de Cleopatra, los sarcófagos de los faraones Zoser y Seneferu y munches cámares mortuorias, sarcófagos, columnes y otres estructures nel complexu de les Pirámides de Giza.

Dientro del muncho más estensu conxuntu de les denominaes canteres d'Asuán, asitiaes a lo llargo del ríu Nilo nes cercaníes d'esta ciudá y más concretamente nel sector norte de les de les denominaes Canteres de Shellal (estensión total de 20km²), protexóse como parte del Patrimoniu de la Humanidá una pequeña área de 4,34 hectárees (24°4′N 32°53′E / 24.067°N 32.883°E / 24.067; 32.883) de les canteres habilitada como muséu al campu y onde s'atopa'l famosu Obeliscu inacabado d'Asuán. Tratar d'una cantera de granitu rosa, material bien apreciáu que dientro d'Exiptu solo atopábase nesta zona. L'obeliscu inacabado ye'l mayor obeliscu conocíu de l'antigüedá. Foi encargáu pola reina Hatshepsut (sieglu XV aC), pero sedóse mientres yera llabráu na roca madre y abandonóse a mediu fabricar, quedando como un testimoniu de les téuniques d'estracción exipcies. Esta cantera atopar nos suburbios del sur de la ciudá a apenes 2km del centru de la mesma y ye axacente al Campusantu Islámicu d'Asuán.

Monasteriu de San Simeón (088-009)[editar | editar la fonte]

El monasteriu cristianu de San Simeón fundar polos coptos nel sieglu VII dC, antes de ser destruyíu por Saladino en 1173. Nos sos tiempos allugaba a 300 monxos y hasta 100 pelegrinos y taba arrodiáu por una muralla doble de 10 metros. Dempués de ser destruyíu, nunca más tuvo usu. Allugar nel puertu d'Asuán.[1]

Campusantu islámicu (088-010)[editar | editar la fonte]

Nun allugamientu axacente (24°4′N 32°53′E / 24.067°N 32.883°E / 24.067; 32.883) a la cantera del obeliscu inacabado atópase'l Campusantu islámicu d'Asuán o Campusantu fatimí, qu'ocupa una superficie de 28,05 hectárees. Anguaño encloyáu pela ciudá d'Asuán, atopábase d'antiguo extramuros de la ciudá histórica. Tratar d'una necrópolis islámica que data del periodu del Califatu fatimi chiíta nos sieglos XI y XII dC. Al pie de tumbes más modernes caltener nel campusantu antiguos mausoleos construyíos con lladriyos y revestimiento de estuco, de base cuadrada y con cúpula, que daten de la dómina fatimí. L'interés d'estos monumentos, llamaos qubba, mora na diversidá de les cúpules que, respondiendo a un simbolismu frecuente nel mundu islámicu como representación del cielu, cubren les tumbes. Dalgunes de les qubbas corresponder a santos locales que los asuaníes inda veneren. L'estáu de caltenimientu de les qubbas ye bien variable. El campusantu d'Asuán ye consideráu como'l principal esponente del arte funerario islámicu n'Exiptu.

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Museo al Aire Libre de Nubia y Asuán