Monte Wutai

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Monte Wutai
Patrimoniu de la HumanidáUNESCO
Wutai Shan temple grounds.jpg
Templo nel monte Wutai.
Llugar Flag of the People's Republic of China.svg China
Criterios ii, iii, iv, vi
Referencia 1279
Inscripción 2009 (33 ° Sesión)
Área Asia y Oceanía
Cambiar los datos en Wikidata

El monte Wutai (Plantía:Zh-cpa, "Monte de los cinco pandos"), tamién conocíu como monte Wutai o Qingliang Shan, ye un llugar sagráu del budismu chinu asitiáu na cabecera del ríu Qingshui, na provincia china de Shanxi, arrodiáu por un grupu de cinco cumbre de visu esplanáu (norte, sur, este, oeste y central). El cume norte, llamada Beitai Ding o Yedou Feng, ye la más alta de los cinco (3.061 m), y ye tamién el puntu más altu de China septentrional.

Wutai Shan alluga munchos de los más importantes monesterios y templos de China. Contién 53 monesterios sagraos, que fueron inscritos como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 2009.[1]

Wutaishan ye una de los cuatro montes (xuntu col Emei, Jiuhua y Putuo) que se consideren la morada o'l llugar de práutica (Plantía:Zh-cpa) d'unu de los grandes bodhisattves.

Wutai ye la see del Bodhisattva de la sabiduría, Manjusri o Wenshu (Tradicional: 文殊) en chinu. El monte Wutai tamién tien una relación duradera col budismu tibetanu.[2]

Wutai foi la primera de los cuatro montes que s'identificó y de cutiu refierse a ella como "la primera ente los cuatro grandes montes." Foi identificada sobre la base d'un pasaxe del Avatamsaka Sutra (Plantía:Zh-cpa); que describe les moraes de munchos bodhisattvas. Nesti capítulu, dizse que Manjusri mora nuna "monte claru y fríu" nel nordés. Esto sirvió como guía pa la identidá de los montes y el so nome alternativu "Claru monte fríu" (Plantía:Zh-cpa).

Esiste la creencia de qu'el bodhisattva manifiéstase frecuentemente nel monte, tomando la forma de pelegrinos, monxos o más de cutiu inusuales nubes de cinco colories.

El monte Wutai ye'l llugar en que s'atopen dalgunos de los edificios de madera más antiguu de China que sobrevivieron dende la dómina de la Dinastía Tang (618907). Esto inclúi la sala principal del monasteriu Nanchan y la sala oriental del monasteriu Fuguang, construyíos en 782 y 857, respectivamente. Fueron afayaos en 1937 y 1938 por un equipu d'historiadores de l'arquiteutura incluyendo'l destacáu historiador de principios del sieglu XX Liang Sicheng. Los diseños arquitectónicos d'estos edificios fueron estudiaos dende entós por destacaos sinólogos y espertos n'arquiteutura china tradicional, como Nancy Steinhardt. Steinhardt clasificó estos edificios según el tipu de sales que presentaben nel manual d'edificación chinu Yingzao Fashi escritu nel sieglu XII.

En 2008, les autoridaes chines confiaben en que'l santuariu nel monte Wutai fuera consideráu pola Unesco pa incluyilo dientro del Patrimoniu de la Humanidá. Los residentes locales, sicasí, manifiesten que se vieron obligaos a dexar les sos cases y allugase n'otru llugar llueñe d'ellí pa preparar pal intentu.[3]

Principales templos[editar | editar la fonte]

El templu de Xiantong.
Una sala de palaciu.

El templu de Nanshan (chinu: 南山寺) ye un gran templu nel monte Wutai, construyíu per vegada primera mientres la dinastía Yuan. Tol templu entiende siete terraces, estremaes en trés partes. Los trés terraces inferiores reciben el nome de templu Jile (极乐寺); la terraza del mediu llámase Sala Shande (善德堂); los trés terraces cimeres son llamaes templu Youguo (佑国寺). Otros grandes templos son el templu Xiantong, templu Tayuan y templu Pusading.

Otros templos importantes dientro del monte Wutai son: templu Shouning, templu Bishan, templu Puhua, templu Dailuo Ding, templu Qixian, Shifang Tang, templu Shuxiang, templu Guangzong, templu Yuanzhao, Guanyin Dong, templu Longquan, templu Luomuhou, templu Jinge, templu Zhenhai, templu Wanfo Gue, templu Guanhai, templu Zhulin, templu Jifu, templu Gufo, etc.

Hai otros templos menores: templu Yanqing, templu Nanchan, templu Mimi, templu Foguang, templu Yanshan, templu Zunsheng, templu Guangji, etc.

Notes[editar | editar la fonte]

  1. China’s sacred Buddhist Mount Wutai inscribed on UNESCO’s World Heritage List. UNESCO World Heritage Centre
  2. Tuttle, Gray (2006). 'Tibetan Buddhism at Ri bo rtse lnga/Wutai shan in Modern Times.' Journal of the International Association of Tibetan Studies, non. 2 (Agostu 2006): 1-35. Fonte: [1] (enllaz rotu disponible n'Internet Archive; ver el historial y la última versión). (accesu: sábadu, 11 d'abril de 2009)
  3. [2][3]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]






Monte Wutai