Melanitta fusca

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox animalia.png

Zapateru pintu
Velvet Scoter, Eyebrook Reservoir, Leics.jpg
Estáu de caltenimientu
En peligru (EN)
En peligru (UICN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Anseriformes
Familia: Anatidae
Subfamilia: Merginae
Xéneru: Melanitta
Especie: M. fusca
(Linnaeus, 1758)
[editar datos en Wikidata]

Melanitta fusca[2] ye una especie d'ave anseriforme de la familia de los coríos (Anatidae), que se distribúi poles mariñes, llagos y grandes ríos d'Eurasia.

Taxonomía y etimoloxía[editar | editar la fonte]

Femes de negrón especuláu.

El negrón común foi descritu científicamente por Carlos Linneo en 1758 na décima edición de la so obra Systema naturae, col nome de Anas fusca,[3] que significa «coríu escuru». Darréu foi treslladáu al xéneru Melanitta, creáu por Friedrich Boie en 1822.[4] Anguaño nun se reconocen subespecies,[5] pero enantes considerábase que tenía trés, pos s'incluyía dientro d'esta especie al negrón aliblanco (Melanitta deglandi). Dambes especies xuntu al negrón marín (Melanitta perspicillata) formen el subxéneru Melanitta, ente que l'otru subxéneru del clado, Oidemia, ta formáu pol negrón americanu y el negrón común.

El nome del so xéneru vien de la combinación de les pallabres griegues melanos «negru» y netta «coríu», y el so nome específicu fusca en llatín significa «escura». El so nome común, negrón especuláu, tamién fai referencia a la so coloración por tener el plumaxe negru ente'l que destaca'l so espejuelo blancu, y que-y estrema del negrón común.

Descripción[editar | editar la fonte]

Ye una anátida de tamañu medianu-grande, mide de 51 a 58 cm de llargu y tien un valumbu alar d'ente 79 y 97 cm, lo que-y convierte nel miembru del so xéneru de mayor tamañu. Ye trabáu, y tien un pescuezu llargu y relativamente gruesu. El machu en plumaxe reproductivu ye dafechu negru, sacante la banda blanca del espejuelo nes plumes secundaries de les sos nales que ye visible sobremanera en vuelu. Amás tien un pequeñu llurdiu blancu debaxo del güeyu y que s'estiende escontra tras. El so picu cuneiforme ye mariellu anaranxáu cola base negra. La fema ye similar anque de color pardu escuru y col picu totalmente coritu. Tamién tien espejuelo blancu pero nun tien llurdiu so los güeyos, anque presenta llurdios faciales clares de dibuxu variable, que suelen tar sobremanera nos auriculares. Los mozos son similares a les femes, pero'l so banduyu ye pálidu.[6]

Distribución[editar | editar la fonte]

Bandada de negrones especulaos.

El negron especuláu cría nel norte d'Europa y l'este d'Asia, dende Escandinavia hasta la cuenca del ríu Yeniséi, anque esiste una población aisllada que cría en Turquía oriental. Ye un coríu migratoriu que pasa l'iviernu en rexones templaes: les mariñes atlántiques europees, d'Escandinavia al norte d'España, les zones montascoses del sur d'Europa y delles zones tremaes del Mediterraneu septentrional, llegando hasta'l mar Negru y el sur del Caspiu.

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Melanitta fusca

Suel folgar en bandos non bien grandes y pocu mestos. Cría bastante tarde. P'alimentase somórguiase, ensin realizar un saltu previu, y coles nales mediu abiertes.[6] Aliméntase principalmente de moluscos y crustáceos.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International (2012). «Melanitta fusca» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2014.3. Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  2. Bernis, F; De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (1994). «Nomes en castellanu de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Primera parte: Struthioniformes-Anseriformes)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 41 (1):  pp. 79-89. ISSN 0570-7358. http://www.seo.org/wp-content/uploads/tmp/docs/vol_41_1_primero.pdf. 
  3. Caroli Linnæi. Systema naturæ per regna tria naturæ, secundum classses, ordines, xenera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis Editio decima reformata 1758, Holmiæ, Impensis direct. Laurentii Salvii (Salvius publ.) p. 123.
  4. Peterson, A. P. Zoonomen. Zoological Nomenclature Resource - Anseriformes
  5. Frank Gill y David Donsker. Screamers, ducks, geese & swans. IOC World Bird List versión 5.1.
  6. 6,0 6,1 Mullarney,K.; Svensson, L.; Zetterström, D; y Grant, P.J. (2003). Guía de Campu de les Aves d'España y d'Europa. Editorial Omega. ISBN 84-282-1218-X.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Melanitta fusca