Madeleine Pelletier

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Madeleine PelletierPicto infobox character.png
Madeleine Pelletier.jpg
Vida
Nacimientu II Distritu de París18  de mayu de 1874
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Fallecimientu

Épinay-sur-Orge29  d'avientu de 1939

(65 años)
Sepultura Épinay-sur-Orge
Causa de la muerte Accidente cerebrovascular
Estudios
Llingües francés
Oficiu
Oficiu política, antropóloga, psiquiatra, autobiógrafa, médica, ensayista, biógrafa, escritora, suffragette y feminista
Creencies
Partíu políticu Partido Socialista Traducir
Seición Francesa de la Internacional Obrera
Partíu Comunista Francés
Cambiar los datos en Wikidata

Madeleine Pelletier (18  de mayu de 1874II Distritu de París - 29  d'avientu de 1939Épinay-sur-Orge) foi una siquiatra y activista francesa.

Biografía[editar | editar la fonte]

Primeros años[editar | editar la fonte]

Pelletier orixinalmente cursó estudios de antropoloxía, especialmente sobre la relación ente la neurociencia ya intelixencia xunto a Charles Letourneau y Léonce Manouvrier. Cuando abandonó los estudios d'antropoloxía, atacó'l conceutu del tamañu del craniu como un determinante de la intelixencia.[1] Madeleine decidió decantase pola psiquiatría. En 1906, convertir na primer muyer francesa en presentar l'exame pal estudiu de la psiquiatría. Tamién foi la primer muyer que trabayó como interna nel un hospital psiquiátricu.[2]

Activismu[editar | editar la fonte]

Amás de la so vida profesional, Pelletier desempeñábase como una activista entamadora. Na so adolescencia, Pelletier lideró grupos anarquistes y feministes. Nel añu 1900, Pelletier taba arreyada nel feminismu y l'activismu de manera intensa.[3] En 1906, convertir en secretaria de la organización La Solidarité des femmes (Solidaridá Femenina), y llogró establecela como una de les organizaciones más radicales de la dómina. En 1908 foi la representante del grupu nes demostraciones del votu de la muyer en Hyde Park. Arriendes de esti sucesu publicó l'escritu La suffragiste ("La sufraxista").[4]

Mientres esti periodu, en 1905, ayudó a fundar el Partíu Socialista Francés, representándolo nos congresos internacionales. Trabayó pa la Cruz Roxa mientres la Primer Guerra Mundial, atendiendo mancaos de dambos bandos.

Viaxó illegalmente a la Xunión Soviética en 1921, esperiencia que la llevó a escribir Mon voyage aventureux en Russie communiste ("El mio viaxe a la Rusia Comunista"), publicáu primeramente en La Voix de la Femme ("La voz de la muyer") a finales del añu 1921. Xunir al Partíu Comunista Francés dende la so creación, abandonándolo en 1926. Arriendes de la so rotura col comunismu, decidió acoyer l'anarquismu.

Testos[editar | editar la fonte]

Escribió gran cantidá de material alrodiu de los derechos de la muyer. Dalgunes de les sos publicaciones más famoses inclúin La femme en lutte pour ses droits ("Muyeres engarrando polos sos derechos") (1908), Idéologie d'hier: Dieu, la morale, la patrie ("Ideoloxía del ayeri: Dios, Morales, la Patria") (1910), L'émancipation sexuelle de la femme ("Emancipación sexual de la muyer") (1911), Le Droit à l'avortement ("El derechu al albuertu") (1913) y L'éducation féministe des filles ("Educación femenina nes neñes") (1914).[5]

Delles publicaciones[editar | editar la fonte]

71 testos de Madeleine Pelletier, testu integral.
  • L’admission des femmes dans la Franc-maçonnerie, 1905.
  • La femme en lutte pour ses droits, Giard & Brière, 1908
  • La question du vote des femmes, 1909.
  • Idéologie d'hier: Dieu, la morale, la patrie, 1910
  • L'émancipation sexuelle de la femme, Giard et Brière, 1911
  • Philosophie sociale, Les opinions, Les partis, Les classes, Giard et Brière, 1912.
  • Le Droit à l'avortement, Éditions du Malthusien, 1913
  • L'éducation féministe des filles, Giard & Brière, 1914
  • Dieu, la morale, la patrie, Giard, 1916.
  • In anima vili ou un crime scientifique, L’Idée llibre, 1920.
  • Mon voyage aventureux en Russie communiste, Giard, 1922.
  • Supérieur, drame des classes sociales en cinq actes, Lorulot, 1923.
  • La morale et la loi, 1926.
  • Capitalisme et communisme, Nice, 1926.
  • L’État éducateur, 1931.
  • La guerre est-elle naturelle ? -y droit au travail pour la femme, La Brochure mensuelle, 1931.
  • Xune vie nouvelle, 1932.
  • La femme vierge (autobiografía) París, 1933.
  • La rationalisation sexuelle, París, 1935.

Últimos años[editar | editar la fonte]

Pelletier practicaba albuertos abiertamente, polo que se-y arrestó en 1939. Depués foi internada nun asilu, onde'l so salú mental empezó a deteriorase. Morrió antes de cumplir un añu en dichu establecimientu.[6]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Sowerwine, C. (2003). "Woman’s Brain, Man’s Brain: feminism and anthropology in llate nineteenth-century France". Women’s History Review, 12:289-307.
  2. Allen, C. S. (2003). "Sisters of Another Sort: Freemason Women in Modern France, 1725–1940". Hestoria Moderna, 75: 783-835.
  3. Gordon, F. (1990). The Integral Feminist, Madeleine Pelletier, 1874 – 1939, Feminismu, socialismu y medicina. Polity Press
  4. Sowerwine, C. (1991). "Activism and Sexual Identity – the Life and Words of Pelletier, Madeleine (1874–1939)". Mouvement Social, 157: 9-32.
  5. Felicia Gordon, "Convergence and conflict: anthropology, psychiatry and feminism in the early writings of Madeleine Pelletier (1874—1939)," History of Psychiatry, 19,2 (2008), 141-162.
  6. (2002) “Pelletier, Madeleine (1874–1939)”, Women in World History: A Biographical Encyclopedia.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Madeleine Pelletier