Madeleine Pelletier

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Madeleine Pelletier
Madeleine Pelletier.jpg
Vida
Nacimientu París18 de mayu de 1874
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Fallecimientu

Épinay-sur-Orge29 d'avientu de 1939

(65 años)
Sepultura Épinay-sur-Orge
Causa de la muerte causes naturales
Estudios
Llingües francés
Oficiu
Oficiu políticu, antropólogu, psiquiatra, autobiógrafu, médicu, ensayista y biógrafo
Creencies
Partíu políticu Partido Socialista
Sección Francesa de la Internacional Obrera
Partido Comunista Francés
Cambiar los datos en Wikidata

Madeleine Pelletier (18 de mayu de 1874París - 29 d'avientu de 1939Épinay-sur-Orge) foi una siquiatra y activista francesa.

Biografía[editar | editar la fonte]

Primeros años[editar | editar la fonte]

Pelletier originalmente cursó estudios de antropoloxía, especialmente sobre la relación ente la neurociencia ya intelixencia xuntu a Charres Letourneau y Léonce Manouvrier. Cuando abandonó los estudios d'antropoloxía, atacó'l conceutu del tamañu del craniu como un determinante de la intelixencia.[1] Madeleine decidió decantase pola psiquiatría. En 1906, convertir na primer muyer francesa en presentar l'exame pal estudiu de la psiquiatría. Tamién foi la primer muyer que trabayó como interna nel un hospital psiquiátricu.[2]

Activismu[editar | editar la fonte]

Amás de la so vida profesional, Pelletier desempeñábase como una activista entamadora. Na so adolescencia, Pelletier lideró grupos anarquistes y feministes. Nel añu 1900, Pelletier taba arreyada nel feminismu y l'activismu de manera intensa.[3] En 1906, convertir en secretaria de la organización La Solidarité deas femmes (Solidaridá Femenina), y llogró establecela como una de les organizaciones más radicales de la dómina. En 1908 foi la representante del grupu nes demostraciones del votu de la muyer en Hyde Park. Arriendes de esti sucesu publicó l'escritu La suffragiste ("La sufraxista").[4]

Mientres esti periodu, en 1905, ayudó a fundar el Partíu Socialista Francés, representándolo nos congresos internacionales. Trabayó pa la Cruz Roja mientres la Primer Guerra Mundial, atendiendo mancaos de dambos bandos.

Viaxó illegalmente a la Unión Soviética en 1921, esperiencia que la llevó a escribir Mon voyage aventureux en Russie communiste ("El mio viaxe a la Rusia Comunista"), publicáu primeramente en La Voix de la Femme ("La voz de la muyer") a finales del añu 1921. Xunir al Partíu Comunista Francés dende la so creación, abandonándolo en 1926. Arriendes de la so rotura col comunismu, decidió acoyer el anarquismu.

Testos[editar | editar la fonte]

Escribió gran cantidá de material alrodiu de los derechos de la muyer. Dalgunes de les sos publicaciones más famoses inclúin La femme en lutte pour ses droits ("Muyeres engarrando polos sos derechos") (1908), Idéologie d'hier: Dieu, la morale, la patrie ("Ideoloxía del ayeri: Dios, Morales, la Patria") (1910), L'émancipation sexuelle de la femme ("Emancipación sexual de la muyer") (1911), -y Droit à l'avortement ("El derechu al albuertu") (1913) y L'éducation féministe deas filles ("Educación femenina nes neñes") (1914).[5]

Delles publicaciones[editar | editar la fonte]

71 testos de Madeleine Pelletier, testu integral.
  • L’admission deas femmes dans la Franc-maçonnerie, 1905.
  • La femme en lutte pour ses droits, Giard & Brière, 1908
  • La question du vote deas femmes, 1909.
  • Idéologie d'hier: Dieu, la morale, la patrie, 1910
  • L'émancipation sexuelle de la femme, Giard et Brière, 1911
  • Philosophie sociale, -yos opinions, -yos partis, -yos classes, Giard et Brière, 1912.
  • -y Droit à l'avortement, Éditions du Malthusien, 1913
  • L'éducation féministe deas filles, Giard & Brière, 1914
  • Dieu, la morale, la patrie, Giard, 1916.
  • In anima vili ou un crime scientifique, L’Idée llibre, 1920.
  • Mon voyage aventureux en Russie communiste, Giard, 1922.
  • Supérieur, drame deas classes sociales en cinq actes, Lorulot, 1923.
  • La morale et la loi, 1926.
  • Capitalisme et communisme, Nice, 1926.
  • L’État éducateur, 1931.
  • La guerre est-elle naturelle ? -y droit au travail pour la femme, La Brochure mensuelle, 1931.
  • Xune vie nouvelle, 1932.
  • La femme vierge (autobiografía) París, 1933.
  • La rationalisation sexuelle, París, 1935.

Últimos años[editar | editar la fonte]

Pelletier practicaba albuertos abiertamente, polo que se-y arrestó en 1939. Depués foi internada nun asilu, onde'l so salú mental empezó a deteriorase. Morrió antes de cumplir un añu en dichu establecimientu.[6]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Sowerwine, C. (2003). "Woman’s Brain, Man’s Brain: feminism and anthropology in llate nineteenth-century France". Women’s History Review, 12:289-307.
  2. Allen, C. S. (2003). "Sisters of Another Sort: Freemason Women in Modern France, 1725–1940". Hestoria Moderna, 75: 783-835.
  3. Gordon, F. (1990). The Integral Feminist, Madeleine Pelletier, 1874 – 1939, Feminismu, socialismu y medicina. Polity Press
  4. Sowerwine, C. (1991). "Activism and Sexual Identity – the Life and Words of Pelletier, Madeleine (1874–1939)". Mouvement Social, 157: 9-32.
  5. Felicia Gordon, "Convergence and conflict: anthropology, psychiatry and feminism in the early writings of Madeleine Pelletier (1874—1939)," History of Psychiatry, 19,2 (2008), 141-162.
  6. (2002) “Pelletier, Madeleine (1874–1939)”, Women in World History: A Biographical Encyclopedia.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Madeleine Pelletier