Juan Gerson

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Juan Gerson
JeanGerson.jpg
Vida
Nacimientu Gerson13 d'avientu de 1363
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Fallecimientu

Lyon12 de xunetu de 1429

(65 años)
Estudios
Estudios Universidá de París
Llingües Llatín
francés medio
Alumnu/a de Gilles Deschamps
Pierre d'Ailly
Oficiu
Oficiu teólogu, escritor, filósofu y canciller
Llugares de trabayu París
Empleadores Universidá de París
Cambiar los datos en Wikidata
Juan Gerson

Juan Gerson o Jean-Charlier Gerson (13 d'avientu de 1363Gerson - 12 de xunetu de 1429Lyon) foi un teólogu y filósofu francés.

Biografía[editar | editar la fonte]

El llamáu Doctor christianissimus estudió nel colexu de Navarra en París y doctoróse en teoloxía en 1393. Yá conocíu y apreciáu, asocedió en 1395 nel cargu de canciller de la universidá de París a Pierre d'Ailly, amosando una particular enerxía. Tres l'asesinatu del duque d'Orleans en 1408, acusó al duque de Borgoña, autor del atentáu, y fixo condergar a Jean Petit, el so defensor. La so firmeza manifestóse tamién en relación cola Ilesia: entá cuando yera intransixente coles doctrines consideraes herétiques, como fixo nel Conciliu de Pisa y nel de Constanza, nel cual contribuyó a la condena a muerte de Jan Hus y de Jerónimo de Praga, sostuvo con fuerza los derechos a l'autonomía de la iglesia galicana, combatió toa relaxación d'el costumes eclesiástiques, reivindicó la superioridá del poder del concilio de los obispos respecto al del Papa y empeñóse en poner fin al Cisma d'Occidente.

Tres el concilio de Constanza nun pudo volver a Francia, por causa de los desordes que se producieron, y retiróse a Baviera. Mientres esti esiliu, compunxo les Consolaciones de la teoloxía, obra en cuatro llibros. Dos años dempués pudo volver a Francia pero nun tomó parte en nengún asuntu públicu y retiróse al conventu lionés de los Celestinos, escribiendo y enseñando.

Numbérase-y ente los probables autores de la Imitación de Cristu.

Teoloxía[editar | editar la fonte]

Como teólogu, intentó ellaborar una teoloxía mística que s'oponía a la teoloxía escolástica. Personaxe de transición ente la Edá Media y el Renacimientu, buscó un alcuerdu ente formalistes y terministas, reprochó a Duns Scoto y a Juan de Ripa que multiplicaren les esencies ya introduxeren na noción de Dios, formes metafísiques y razones ideales, de tal manera que'l Dios resultante ye una construcción intelectual arbitraria. Refugó tamién la identificación platónica de Dios col Bien o con una naturaleza neoplatónicamente necesaria, reivindicando'l primáu de la voluntá y de la llibertá divina, esencial, al so xuiciu, nel cristianismu, yá que tal primáu de la voluntá divina anula cualquier certidume demostrativa en relación con Él.

La so teoloxía ye coles mesmes negativa y mística: sigue a san Agustín y al Pseudo Dionisio, Bernardo de Claraval y Ricardo de San Víctor; esta teoloxía ye un estudiu sistemáticu de les esperiencies contemplatives qu'él llama Scientia experimentalis.

Obres[editar | editar la fonte]

Opera omnia, 1706

Críticos como Roberto Bellarmino, Jean Mabillon, Jean-Baptiste-Modeste Gence atribúye-y la Imitación de Cristu. El so Consolation , escrita en francés, ufierta n'efectu una gran analoxía, según el Diccionariu Bouillet, con esti escritu célebre.

  • Cinquante-Cinq Sermons et Discours en francés. 1389-1413
  • Seize Sermons prêchés devant la cour. 1389-1397
  • La Montagne de contemplation. 1397
  • De restitutione obedientiae. 1400
  • Trente Sermons prêchés en paroisse. 1401-1404
  • Contra vanam curiositatem in negotio fidei. 1402
  • Neuf Discours ou Sermons de doctrine. 1404-1413
  • Vivax Rex, Veniat Pax. 1413
  • Consolatio theologiae. 1414-1419
  • De auferibilitate papae ab Ecclesia. 1417
  • Opera omnia. Olms, Hildesheim 1987
  1. Opera dogmatica de religione et fide. ISBN 3-487-07771-X
  2. Quae ad ecclesiasticam et disciplinam pertinent. ISBN 3-487-07772-8
  3. Opera moralia. ISBN 3-487-07773-6
  4. Exegetica et miscellane. ISBN 3-487-07774-4
  5. Monumenta omnia quae spectant ad condemnationem. ISBN 3-487-07775-2
  • Trataos póstumos, publicaos en 1492: La mendicité spirituelle, -y Triparti, Dialógue-y spirituel, la Médecine de l'âme, Exame de conscience et la confession, Art de bien vivre et de bien mourir, A.B.C. des gens simples, Parlement secret de l'homme contemplatif à son âme, Vision.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Esiste una edición en catalán titulada "Normes de ben obrar". Ye un facsímil del primer llibru impresu en Mallorca, l'añu 1485 por Bartomeu Caldentey y Nicolau Calafat en Valldemossa. Publicar pola Conselleria de Educacio i Cultura del Govern Balear con motivu del quintu centenariu de la efemérides utilizando l'orixinal calteníu na Fundación Huntington de San Marino (California)

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]