John Bardeen

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
John Bardeen Premiu Nobel
Bardeen.jpg
Nobel prize medal.svg Premiu Nobel de Física en 1956 y 1972
Nacencia 23 de mayu, 1908
Madison, Estaos Xuníos
Campu Física
Alma máter Universidá de Wisconsin-Madison
Supervisor doctoral Eugene Wigner
Estudiantes
destacaos
John Robert Schrieffer
[editar datos en Wikidata]
Placa conmemorativa en Bardeen Quad, na Universidá de Illinois n'Urbana Champaign. Photo: Ragib Hasan

John Bardeen (Madison, Estaos Xuníos 23 de mayu de 1908 - Boston, 30 de xineru de 1991) foi un físicu estaunidense galardonáu colos Premios Nobel de Física de los años 1956 y 1972, convirtiéndose xunto a Marie Curie, Linus Pauling y Frederick Sanger nes úniques persones galardonaes dos veces col Premiu Nobel (anque Marie Curie y Linus Pauling recibieron premios Nobel en distintes categoríes, Frederik Sanger recibiólu en dambes ocasiones na categoría Nobel de Química y John Bardeen en dambes ocasiones na categoría Nobel de Física).

Biografía[editar | editar la fonte]

So padre foi fundador y profesor de la Escuela de Medicina de la Universidá de Wisconsin.

Interesóse nes matemátiques de bien pequeñu, y empecipió los sos estudios de inxeniería eléctrica na Universidá de Wisconsin-Madison en 1923, rematando los sos estudios en 1928. Influyíu pol so mentor John Hasbrouck van Vleck tamién recibió influencies de Paul Dirac, Werner Heisenberg y Arnold Sommerfeld. Amplió los sos estudios en física y matemátiques na Universidá de Princeton llicenciándose en 1936.

En 1938 empecipió la so xera docente universitaria como profesor auxiliar na Universidá de Minnesota. Dempués de participar na Segunda Guerra Mundial como responsable del llaboratoriu naval d'artillería, en 1943 foi convidáu a participar nel Proyectu Manhattan pero refugó la invitación.

Bardeen morrió en Boston víctima d'un fallu cardiacu en 1991.

Investigaciones científiques[editar | editar la fonte]

En 1945 empezó a trabayar nos Llaboratorios Bell de Nueva Jersey realizando investigaciones científiques alredor de los semiconductores.

William Shockley y Walter Houser Brattain intentaren construyir un nuevu tipu de amplificador distintu a les válvules termoióniques, basándose nes investigaciones sobre semiconductores de Shockley. Intentáronlo con óxidu de cobre ensin ésitu.

Bardeen llogró construyir xunto con Brattain el dispositivu con xermaniu el 4 de xunetu de 1951, rematando asina'l desenvolvimientu del transistor.

A pesar d'esto, Shockley postulaba que'l méritu tenía de ser namái de so puesto que foi de so la idea orixinal. Bardeen enoxóse enforma y Brattain glayó-y: ¡Demonios, Shockley, nesto hai abonda gloria pa toos!.

Finalmente, en 1956 los trés físicos estaunidenses fueron galardonaos col Premiu Nobel de Física pola so investigación en semiconductores y pol descubrimientu del efectu transistor.

La primer aplicación d'estos dispositivos fízose nos audífonos.

En 1951 Bardeen ingresó na Universidá de Illinois, nomando al físicu Nick Holonyak como asistente personal, que darréu diseñaría'l primer Diodu LED en 1962.

Trabayó xunto a Leon N. Cooper y John Robert Schrieffer pa crear la teoría estándar de la superconductividá, lo que darréu se denominaría Teoría BCS. Por esti trabayu los trés físicos fueron galardonaos en 1972 col Premiu Nobel de Física.

Bardeen convirtióse asina nel primer físicu, y hasta'l momentu l'únicu, en consiguir dos veces esti Premiu Nobel.[1]

Lliteratura[editar | editar la fonte]

  • Bernhard Kupfer. Lexikon der Nobelpreisträger. Patmos-Verlag, Düsseldorf 2001, ISBN 3-491-72451-1
  • Peter Neulen. Brockhaus, Nobelpreise: Chronik herausragender Leistungen. Brockhaus, Mannheim/Leipzig 2004, ISBN 3-7653-0492-1

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Una distinción compartida con Marie Curie, ganadora del Premiu Nobel de Física en 1903 y el Premiu Nobel de Química de 1911; Linus Carl Pauling, ganador del Premiu Nobel de Química en 1954 y el Premiu Nobel de la Paz en 1962; y Frederick Sanger, ganador del Premiu Nobel de Química en dos ocasiones en 1958 y 1980.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

John Bardeen