John B. Watson

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
John B. Watson
John Broadus Watson.JPG
Vida
Nacimientu Greenville9 de xineru de 1878
Nacionalidá Bandera de Estaos Xuníos d'América Estaos Xuníos d'América
Fallecimientu

Nueva York25 de setiembre de 1958

(80 años)
Estudios
Estudios Universidad Furman
Universidad de Chicago
Direutor de tesis James Rowland Angell
Llingües inglés
Oficiu
Oficiu sicólogu
Empleadores Universidad Johns Hopkins
Miembru de Asociación Estadounidense de Psicología
Academia Estauxunidense de les Artes y les Ciencies
Cambiar los datos en Wikidata

John Broadus Watson (Greenville, 9 de xineru de 1878-Nueva York, 25 de setiembre de 1958) foi un psicólogu estaunidense fundador del Conductismu.[1]

Foi unu de los psicólogos estaunidenses más importantes del sieglu XX, conocíu por haber fundáu la Escuela Psicolóxica Conductista , qu'inauguró en 1913 cola publicación del so artículu «La Psicoloxía tal como la ve'l Conductista».

Ye célebre la frase, qu'él mesmu almitió como desaxeración, na que sostien que tomando una docena de neños cualesquier, y aplicando terapia de la conducta técniques de cambéu de conducta, podría consiguir cualquier tipu de persona que deseyara:

Dame una docena de neños sanos, bien formaos, por que los eduque, y yo comprometo a escoyer unu d'ellos al azar y adomalo por que se convierta nun especialista de cualquier tipu que yo pueda escoyer —médicu, abogáu, artista, home de negocios ya inclusive méndigu o lladrón— prescindiendo del so talentu, enclinos, enclinos, aptitúes, vocaciones y raza de los sos antepasaos.

Ye conocíu tamién pol so revesosu esperimentu col Pequenu Albert realizáu xuntu a Rosalie Rayner el so asistente personal.

Biografía[editar | editar la fonte]

John Broadus Watson nació en Greenville (Carolina del Sur) el 9 de xineru de 1878 y morrió en Nueva York el 25 de setiembre de 1958.

Graduar na Universidá de Chicago en 1903. El so disertación “Animal education: an esperimental study on the psychical development of the white rat, correlated with the growth of its nervous system”, ye'l primer documentu modernu científicu avera del comportamientu del aguarón blancu. Nel documentu, Watson describe la relación ente la mielinización cerebral y la capacidá d'aprendizaxe n'aguarones a lo llargo del so desenvolvimientu biolóxicu.

Watson permaneció na Universidá Johns Hopkins dellos años realizando investigaciones alrodiu de la relación ente inputs sensoriales y aprendizaxe y comportamientu de les aves.

N'ochobre de 1920 Watson foi convidáu a abandonar la so cátedra na Universidá Johns Hopkins por cuenta de los rumores que corríen alrodiu de la relación que caltenía col so asistente Rosalie Rayner (la cual sería la so collaboradora nel famosu esperimentu avera del condicionamientu del mieu col pequeñu Albert), pasando a trabayar darréu como psicólogu pa la empresa Thompson (fechu pol cual foi llargamente criticáu polos sos colegues de la dómina).

Conductismu[editar | editar la fonte]

Sicasí, Watson desenvolvió'l conductismu, qu'anguaño constitúi una de les principales corrientes psicolóxiques, y que s'emplega en munches terapies con un altu grau d'efectividá.

En 1913 Watson publica'l que, de cutiu, foi consideráu'l so trabayu más importante, l'artículu: “La psicoloxía dende'l puntu de vista conductista” y que va dar puntu de partida al conductismu. Nél Watson describe les llinies xenerales de la que va ser la so nueva filosofía.

El conductismu pon la énfasis sobre la conducta observable (tantu humana como animal), que considera qu'hai de ser l'oxetu d'estudiu de la Psicoloxía, y les relaciones ente estímulu y respuesta, más que nel estáu mental internu de la xente (anque Watson nunca negó la esistencia de cualesquier del mundu priváu o íntimu). Na so opinión, l'analís de la conducta y les relaciones yera l'únicu métodu oxetivu pa consiguir la penetración nes acciones humanes y extrapolar el métodu propiu de les Ciencies Naturales (el métodu científicu) a la Psicoloxía.

El pequeñu Albert[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Pequenu Albert

Watson pasó a la hestoria de la Psicoloxía polos esperimentos realizaos xuntu a Rosalie Rayner pa demostrar les sos teoríes avera del condicionamientu de la reacción de mieu nun neñu d'once meses d'edá y que pasó a la hestoria cola denominación de Pequenu Albert.

Nél Watson pretendía demostrar cómo los principios del condicionamientu clásicu, apocayá afayáu por Iván Pávlov, podíen aplicase na reacción de mieu d'un neñu ante un aguarón blancu.

Albert foi escoyíu como suxetu d'esperimentación pol so gran estabilidá emocional. Por aciu l'esperimentu, Watson pretendía demostrar cómo podía condicionar la reacción de mieu d'Albert escontra un aguarón blancu, que primeramente nun provocaba nel neñu nenguna reacción aversiva, cómo podría xeneralizar esta conducta a otros estímulos similares y, a lo último, cómo esaniciar esta conducta.

Según describen Watson y Rayner (1920), los oxetivos qu'escorríen col so esperimentu yeren dar respuesta a les siguientes entrugues:

  • ¿Puede condicionase a un neñu por que tema a un animal qu'apaez simultáneamente con un ruiu fuerte?
  • ¿va tresferise tal mieu a otros animales o oxetos inanimaos?
  • ¿Cuántu va persistir tal mieu?

El procedimientu siguíu foi'l siguiente: Escoyer a un neñu sanu de nueve meses, Albert, pal esperimentu. Esaminóse-y pa determinar si esistía nél un mieu previo a los oxetos que se-y diben presentar (animales con pelo), exame que foi negativu. Sí s'identificó un mieu a los soníos fuertes (como cutir una llámina metálica con un martiellu fuertemente).

L'esperimentu dio empiezu cuando Albert tenía 11 meses y tres díes. Consistía en presentar al neñu un aguarón blancu de la que un ruiu fuerte (que se llograba cutiendo una barra metálica detrás de la cabeza del neñu). Dempués de dellos ensayos, el neñu papuxó ante la presencia del aguarón y darréu xeneralizó la so respuesta a otros estímulos: un perru, llana, un abrigu de piel, etc.

L'esperimentu nun pudo llegar a términu, nun algamar la fase de descondicionamiento, por cuenta de qu'Albert foi sacáu de la unidá hospitalaria en que s'atopaba enantes de la so conclusión.

Implicaciones étiques[editar | editar la fonte]

Ver tamién: Psicoética

L'esperimentu col pequeñu Albert abrió l'alderique sobre la ética a la d'esperimentar con seres humanos, contribuyendo al establecimientu de llendes pa esti tipu d'esperimentos.

Referencies[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]



John B. Watson