Inocenciu VI

De Wikipedia
(Redirixío dende Inocencio VI)
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Inocenciu VI
Papa Innocentius Sextus.jpg
cardenal obispo Traducir

1352 (Gregorianu) -
Bertrand du Pouget Traducir - Pierre Bertrand de Colombier Traducir
Emblem of the Papacy SE.svg
199. Papa

26 avientu 1352 - 12 setiembre 1362 (Gregorianu)
Vida
Nacimientu Beyssac1282
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Fallecimientu

Avignon12  de setiembre de 1362

(79/80 años)
Sepultura Chartreuse Notre-Dame-du-val-de-Bénédiction Traducir
Causa de la muerte Accidente cerebrovascular
Oficiu
Oficiu clérigu, profesor universitariu y sacerdote católicu
Llugares de trabayu Roma y Estaos Pontificios
Emplegadores Universidad de Toulouse Traducir
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata

Inocencio VI, (Beyssac, Corrèze, c. 1282 o 1295Aviñón, 12 de setiembre de 1362) foi'l papa númberu cientu noventa y nueve de la Ilesia Católica, exerciendo como tal de 1352 a 1362; y foi el quintu papa del pontificáu de Aviñón.

Orixe[editar | editar la fonte]

De nome Étienne Aubert, nació na aldega de Les Monts, diócesis de Limoges (güei parte de la comunidá de Beyssac, departamentu de Corrèze). El so padre, Adhémar Aubert (1265-1303), apaez nomáu nos documentos de la dómina como “Ademarus Alberti de Pompador”. Los Aubert rinden homenaxe al cercanu señoríu de Pompadour. Los oríxenes familiares son escuros, pero la familia Aubert figura ente los primeros benefactores de la Cartuxa de Glandier dende 1220. En 1352, Guillaume Aubert, sobrín del papa, adquier el señoríu y el castiellu de Bré, cerca de Lubersac, comuña de Coussac-Bonneval, nel departamentu d'Altu Vienne.

Papáu[editar | editar la fonte]

Eleición[editar | editar la fonte]

Depués del fallecimientu de Clemente VI, axuntáronse 26 cardenales el 16 d'avientu de 1352 nel palaciu de Aviñón. Un cónclave que duró solu dos díes y onde los cardenales roblaron un documentu, so xuramentu, qu'el que saliera escoyíu papa tenía de vencer ciertos poderes pontificios al colexu cardenaliciu. A tal documentu conózse-y como capitulación eleutoral. Llegaos a un alcuerdu, el 18 d'avientu foi escoyíu Étienne Aubert, quien tomó'l nome de Inocencio VI y foi coronáu'l 30 del mesmu mes.[1]

Anulación de la capitulación eleutoral[editar | editar la fonte]

Una vegada impuesta la tiara papal, Inocencio VI nun tardó en declarar inválidu'l documentu robláu pol colexu cardenaliciu mientres el cónclave, aduciendo la illegalidá del mesmu por llindar el poder divino del papa.

La revuelta Romana[editar | editar la fonte]

Inocencio VI xuntu al cardenal Gil Albernoz y l'emperador Carlos IV. Frescu de la capiya de los españoles del conventu dominicu de Santa María Novella, Florencia (Italia)

Pol allargamientu de la residencia del papa en Aviñón, el pueblu romanu cayera nuna especie d'anarquía. En 1354, Inocencio unvió a Roma al cardenal Gil Álvarez de Albornoz, pa resolver la situación frente a Cola di Rienzo qu'asumiera'l poder de la ciudá'l 20 de mayu de 1347. El mesmu pueblu que sofitara a Cola de Rienzo asesinólu metanes una manifestación en 1354.[2]

El cardenal Álvarez de Albornoz consiguió con dos expediciones militares (1353-1357 y 1358-1367) encalorar les revueltes, restableciendo'l poder y la primacía papal na ciudá.[3] Una vegada restablecíu l'orde, Inocencio confió-y el gobiernu de los Estaos Pontificios. Dichu cardenal ye conocíu como'l segundu fundador de los Estaos Pontificios[2] y les lleis promulgaes por él permanecieron a valir hasta 1816.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. (1967) Historia de la Iglesia Católica, vol. III Edad Nueva, 2ª (n'español), BAC.
  2. 2,0 2,1 La Chiesa nella storia. Duemila anni di Cristianesimo. Ellidice. ISBN 978-88-01-03810-1.
  3. (2001) Storia della Chiesa tra medioevo ed epoca moderna, vol. 1 Dalla crisi della Cristianità alle riforme (1294-1492), 2ª (n'italiano), Edizione. ISBN 88-86655-64-9.