Ilex guayusa

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Ilex guayusa
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox plantae.png

Ilex guayusa
View of Ilex guayusa from above.jpg
Ilex guayusa
Clasificación científica
Reinu: Plantae
(ensin clasif.): Eudicots
(ensin clasif.): Asterids
Orde: Aquifoliales
Familia: Aquifoliaceae
Xéneru: Ilex
Especie: Ilex guayusa
Aponderes.
[editar datos en Wikidata]

Ilex guayusa ye una planta amazónica del xéneru del xardón.

Fueyes seques preparada pa la so vienta
Vista de la planta

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

Ye nativa de la selva de la amazonia ecuatoriana. Ye unu de los trés xardones que contienen cafeína; les fueyes de la planta de guayusa ensúguense y ellabórase con elles un con propiedaes estimulantes.

Descripción[editar | editar la fonte]

La planta de guayusa ye un árbol de crecedera de 6-30 metros d'altor. Les fueyes son de fueya perenne y de 2.5-7 cm de llargu. Les flores son pequeñes y blanques. El frutu ye esféricu de color coloráu, de 6-7 mm de diámetru. Les fueyes contienen cafeína y otros alcaloides.[1]

Composición química y propiedaes[editar | editar la fonte]

Amás de la cafeína contién teobromina, un estimulante que xeneralmente s'atopa nel chocolate, y L-teanina, un acedu glutámico análogu que s'atopa nel té verde que demostró amenorgar la fatiga físico y mental, y combatir l'estrés.[2][3][4]

Los analises químicos en 2009 y 2010 amosaron que'l conteníu en cafeína na guayusa ye de 2,90-3,28% en pesu secu.[5][6] La guayusa contién tolos aminoácidos esenciales pal ser humanu y tien una alta actividá antiosidante, con una capacidá d'absorción de radicales d'osíxenu de 58μM por gramu, comparáu colos 28-29μM por gramu del té verde comercial.[7][8][9]

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Ilex guayusa describióse por Ludwig Eduard Theodor Loesener y espublizóse en Nova Acta Academiae Caesareae Leopoldino-Carolinae Germanicae Naturae Curiosorum 78: 310. 1901.[10]

Etimoloxía

ilex: nome xenéricu que yera'l nome designáu en llatín pa una especie de Quercus (Quercus ilex) comúnmente llamada encina, que tien una xamasca similar al xardón européu, y dacuando confundir con él.[11]

guayusa: epítetu

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Loizeau P.-A. and G. Barriera (1 de marzu de 2007). «Aquifoliaceae of Neotropics Ilex guayusa Aponderes.». Monographia Aquifoliacearum. Consultáu'l 2 d'agostu de 2011.
  2. «Lab Number:056939». Advanced Botanical Consulting & Testing, Inc.. Consultáu'l 21 de xunetu de 2011.
  3. «New drinks review: Amazonian 'superherb' hits the market». Datamonitor Expert View. Consultáu'l 21 de xunetu de 2011.
  4. Kimura K, Ozeki M, Juneja L, Ohira H. «L-Theanine amenorgues psychological and physiological stress responses». Biol Psychol 74 (1):  pp. 39–45. doi:10.1016/j.biopsycho.2006.06.006. PMID 16930802. 
  5. «Lab Number:056939». Advanced Botanical Consulting & Testing, Inc..
  6. «Componentes Quimicos Guayusa 19Oct09».
  7. Dr. Adonis Bellu Alarcón. «Identificación y cuantificación d'aminoácidos». Consultáu'l 3 d'agostu de 2011.
  8. «To assess antioxidant capacity of Guayusa». Center of Studies of Biological Research and Evaluation (CEIEB in Spanish) Pharmacy and Food Institute Universidá de la Habana (2010).
  9. «Test Report for the Whole ORAC Values». Genox (2010).
  10. «Ilex guayusa». Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultáu'l 20 de payares de 2014.
  11. Abbe, Elfriede artha (1965). The plants of Virgil's Georgics. Cornell University Press, 88 y 217.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  1. Hokche, O., P. Y. Berry & O. Huber. (eds.) 2008. Nuevu Cat. Fl. Vasc. Venez. 1–859. Fundación Instituto Botánicu de Venezuela, Caracas.
  2. Idárraga-Piedrahita, A., R. D. C. Ortiz, R. Callejas Posada & M. Merello. (eds.) 2011. Fl. Antioquia: Cat. 2: 9–939. Universidá d'Antioquia, Medellín.
  3. Jørgensen, P. M. & S. Lleón-Yánez. (eds.) 1999. Cat. Vasc. Pl. Ecuador. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 75: i–viii, 1–1181.
  4. Loizeau, P.-A. 1994. Les Aquifoliaceae péruviennes (Eléments pour xune révision des Aquifoliaceae néotropicales). Boissiera 48: 1–306.
  5. Renner, S. S., H. Balslev & L.B. Holm-Nielsen. 1990. Flowering plants of Amazonian Ecuador—A checklist. AAU Rep. 24: 1–241.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]