François Villon

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
François Villon
Francois Villon 1489.jpg
Vida
Nome completu François de Montcorbier
Nacimientu París1 d'abril de 1431
Nacionalidá Reinu de Francia
Grupu étnicu franceses
Llingua materna francés medio
Fallecimientu Francia1463
(31 o 32 años)
Estudios
Estudios Universidá de París
Llingües francés medio
Alumnu/a de Guillaume de Villon
Oficiu
Oficiu poeta y Tekstdichter
Trabayos destacaos Ballade des pendus
Alcuñu/os Vaillant
IMDb nm0898400
Cambiar los datos en Wikidata

François de Montcorbier o de Loges, llamáu François Villon (nacíu en 1431 o 1432 en París, sumíu en 1463); poeta francés del Sieglu XV.

La so creación más celebrada ye "La balada de los aforcaos", escrita cuando esperaba'l so execución na forca.

Los datos alrodiu de la vida de François Villon son inciertos. Dizse siempres d'él que yera un marxinal. Quien s'empunxeron a siguir el so itinerariu y a estudiar el so obra pintar como'l más pernomáu y xenuinu precursor de la poesía maldita. Foi encarceláu en dalguna ocasión.

== La so vida Nacíu n'abril de 1431 o 1432, saber según los rexistros de la Universidá de la Sorbona y polos arquivos xudiciales, qu'el so verdaderu nome foi François de Montcorbier. El so padre, probablemente orixinariu d'una aldehuela de la Borgoña, dexó la provincia pa establecese na capital. La madre, nacida en Berry o en Anjou, enviudó cuando François yera entá bien pequenu. Por motivos desconocíos la madre confió-y el neñu al maestru Guillaume de Villon, canónigu y capellán de Saint-Benoît--y-Bétourné, que'l so apellíu adoptó en prueba de gratitud. Estudió na facultá d'Arte, pero en llogrando una llicenciatura, desdexa l'estudiu pa correr detrás de l'aventura. A partir d'esta dómina, la so vida va tener por telón de fondu la guerra de los Cien Años y el so cortexu de brutalidaes, hambruna y epidemias. Acusáu d'asesinar al relixosu Philippe Sermoise, el so rival n'amores, ye obligáu a fuxir de París, pero llogra'l perdón en xineru de 1456. Poco dempués participa nel robu del Colexu de Navarra. Ente 1456 y 1461, prosigue les sos andances pol Valle del Loira, ye encarceláu nel branu de 1461, pero lliberáu dellos meses más tarde con ocasión d'una visita de Luis XI. De vuelta a París, escribe -y Testament y ye arrestáu una vegada más en 1462. Ye torturado y condergáu a la forca, pero'l xuiciu va ser casáu n'apelación en xineru de 1463. La pena ye conmutada por diez años de destierru de París. Piérdese'l so rastru dempués d'esti últimu episodiu.

La so obra[editar | editar la fonte]

Grabáu de Villon por Federico Cantú

Villon nun anovó la poesía del so tiempu, sinón que dio una nueva vida a motivos heredaos de la cultura medieval qu'él conocía a la perfección y animar cola so propia y orixinal personalidá. Asina, toma a contrapié l'ideal cortés, invierte los valores almitíos celebrando a les xentes destinaes al patíbulu, apúrrese d'acordies a la descripción burlesca o a les chancies xubíes de tonu, y multiplica les innovaciones nel llinguaxe. Pero la estrecha relación que Villon establez ente los eventos de la so propia vida y el so poesía llevar a dexar igualmente que la murnia y la murria apoderar de los sos versos. -y Testament (1461), que ye considerada como la so obra capital, inscríbese como un allongamientu del "Legáu" (1456), al que se-y llama comúnmente, el "pequenu testamentu". Esi llargu poema de 2023 versos ta marcáu pola congoxa de la muerte a la qu'el mesmu Villon acababa de ser condergáu y recurre, con una singular ambigüedá, a un amiestu de reflexones sobre'l tiempu, amargoses chances, invectivas y fervor relixosu. Esta combinación de tonos contribúi a dar a la obra de Villon una sinceridá patética que la singulariza al respective de la de los sos predecesores.

Villon, ignoráu pol so tiempu, ye redescubierto nel sieglu XVI primero que Marot publicar. Les sos balaes fueron readaptadas pol poeta húngaru György Faludy nos años 1930, con muncho ésitu.

Obres principales[editar | editar la fonte]

  • El Legáu (o Pequenu Testamentu) (1456).
  • El Testamentu (o Gran Testamentu) (1461).
  • La Balada de los aforcaos (1463).
  • La Balada del Bon conseyu
  • Ballade deas menus propos.
  • La Balada de los Proverbios.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




François Villon