Eugenio Montale

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Eugenio Montale
Eugenio Montale.jpg
senador de Italia


senador vitalicio

13 xunu 1967 - 12 setiembre 1981
Vida
Nacimientu Xénova12 d'ochobre de 1896
Nacionalidá Bandera d'Italia Italia
Fallecimientu

Milán12 de setiembre de 1981

(84 años)
Sepultura cementerio de San Felice a Ema
Familia
Casáu con Drusilla Tanzi  (23 xunetu 1962 -  20 ochobre 1963)
Estudios
Llingües Italianu
Oficiu
Oficiu poeta, escritor, periodista, traductor y políticu
Llugares de trabayu Roma
Premios
Nominaciones
Serviciu militar
Lluchó en Primera guerra mundial
Cambiar los datos en Wikidata

Eugenio Montale (Xénova, 12 d'ochobre de 1896Milán, 12 de setiembre de 1981) foi un poeta, ensayista y críticu de música italianu. Recibió'l Premiu Nobel de Lliteratura en 1975.

Biografía[editar | editar la fonte]

Eugenio Montale yera'l sestu y últimu fíu d'una familia de prósperos comerciantes de productos químicos de Xénova. Los sos padres yeren provisores, ente otros, de la familia de Italo Svevo. Montale tuvo dificultaes de salú mientres la infancia, que lo obligaron a atayar los sos estudios. La so hermana Mariana encargar del so cuidu.

La so infancia trescurrió en Monterosso, nes Cinque Terre del Mar de Liguria. Quería ser cantante y, al retomar los sos estudios formales, tomó paralelamente clases de cantar. La so afición pola música reflexar en munchos d'el so poemes y llevar finalmente, nel so maduror, a exercer la crítica musical. Llogró'l títulu de contador, carrera a la que lo empobinara'l so padre. Lleó ávidamente, mientres la so mocedá y adolescencia, a los simbolistes franceses. Ensin maestros, aprendió francés ya inglés.

En 1917, foi incorporáu al exércitu y participó na Primer Guerra Mundial, esperiencia que tamién tendría resonancia na so poesía.

En 1925, robla un famosu manifiestu de los intelectuales contra'l fascismu, documentu inspiráu pol filósofu Benedetto Croce. Treslladóse a Florencia pa trabayar na editorial Bemporad. Conoz a la muyer cola que va establecer una relación fonda, y que va durar munchos años, Drusilla Tanzi. Nesti periodu bien importante ye la collaboración col famosu café lliterario Giubbe Rosse.

En 1929 ye nomáu direutor del prestixosu Gabinete Vieusseux, una de les biblioteques y archivos más interesantes del so tiempu, y qu'atrai a intelectuales del país y del estranxeru. El poeta T. S. Eliot traduz los sos poemes al inglés.

Dempués de diez años al frente del Gabinete Vieusseux, el gobiernu fascista dexar cesante. Mientres la Segunda Guerra Mundial, agospia na so casa a escritores escorríos, como Umberto Saba y Carlo Levi. Nesos años de guerra, dedicar a la traducción d'autores como Miguel de Cervantes, Christopher Marlowe, Herman Melville, Mark Twain y William Faulkner. Dempués de la guerra, emplégase como críticu de música nel diariu Corriera della Sera, de Milán.

Viaxa per Europa y a los Estaos Xuníos. Otorgar el doctoráu honoris causa na Universidá de Milán. Recibe l'importante premiu Feltrinelli.

En xineru de 1949 conoció a la moza poeta Maria Luisa Spaziani en Turín, a la que va animar a publicar les sos obres. Ente dambos poetes desenvolvióse una intensa amistá. Spaziani convertir nuna suerte de musa pa Montale, cuantimás na serie de poemes titulaos «Madrigali privati» pertenecientes al llibru La bufera y altro (1956) onde Montale constrúi tou un poema («Da un llagu svizzero») utilizando como acróstico el nome de Maria Luisa Spaziani. Nun esiste en tola obra de Montale otru exemplu d'esti recursu.[1]

Montale cásase con Drusilla Tanzi en 1962, quien morrió al añu siguiente. En 1966, ye nomáu senador vitaliciu pol presidente Giuseppe Saragat. Llogró'l Premiu Nobel en 1975.

Valoración[editar | editar la fonte]

Definida como «hermética», la verdá ye que la poesía de Montale ye austera, casi siempres curtia, de tropezosa sintaxis, pero d'un gran apegu a les coses y fechos concretos. Podría dicise que la sola mención de llugares y descripción d'escenes y escenarios constitúi una especie de neosimbolismo nel qu'oxetos y sucesos paeceríen funcionar como signos y analoxíes d'un paisaxe interior. Los sos críticos y apologistas señalaron que munches referencies nos sos poemes son claves íntimes que namái podríen ser esplicaes pol poeta. Pero lo cierto ye que crean una enorme suxestión nel llector, que de la mesma atopa posibilidaes de llectura qu'entepasen el marcu biográficu.

Al otorgáse-y el Premiu Nobel, señalóse que la so obra reflexa la visión de la crisis del home contemporaneu, abarganáu na so soledá y el so pesimismu. Podría amestase que'l mundu circundante, tan presente na obra de Montale, ye como l'espeyu nel qu'esi ser humanu vacíu y aislláu intenta atopase a sigo mesmu. Nuna entrevista imaxinaria, l'autor señaló: «La poesía ye una forma de conocencia d'un mundu escuru que sentimos en redol de nós pero qu'en realidá tien los sos raigaños en nós mesmos».

Obra[editar | editar la fonte]

  • Ossi di seppia (Güesos de sepia, 1925)
  • -y occasioni (Les ocasiones, 1939)
  • Finisterre (1943)
  • Quaderno di traduzioni (1948)
  • La bufera y altro (L'airada y otres coses, 1956)
  • Farfalla di Dinard (Caparina de Dinard, 1956)
  • Xenia (1966)
  • Autu da fè (1966)
  • Fuori di casa (Fora de casa, 1969)
  • Enche (1971)
  • Diariu del '71 y del '72 (1973)
  • Sulla poesia (Sobre la poesía, 1976)
  • Quaderno di quattro anni (Cuadiernu de cuatro años, 1977)
  • Altri versi (1980)
  • Diariu póstumu (1996).

Notes[editar | editar la fonte]

  1. WILSON, Katharina M.: An Encyclopedia of continental women writers. Garland reference library of the humanities. Taylor & Francis, 1991, pág. 1174.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Eyvind Johnson
Harry Martinson
Nobel prize medal.svg
Premiu Nobel de Lliteratura
1975
Socesor:
Saul Bellow
Eugenio Montale