Corno inglés

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Un corno inglés.
Cornista (llamáu Pearson Scott Foresman) tocando'l so corno inglés.

El corno inglés ye un preséu musical de madera, deriváu del oboe pola so construcción (tien doble llingüeta y tubu llixeramente cónicu) y consecuentemente pol so timbre.

Orixe del nome[editar | editar la fonte]

Anque verdaderamente desconozse l'orixe del so nome, paez ser qu'ésti tien un orixe bastante peculiar; a pesar de llamase "corno inglés", el so orixe nun tien nada que ver con Inglaterra. Créese que s'anició en Francia, col nome de cor anglé, esto ye, ‘cuernu angulosu’, pos va dellos sieglos construyir en forma llixeramente curvada.

L'apellativu anglais o anglois (‘inglés’) sería una deformación de anglé (angulado, curvado). En tolos idiomes perpetúa esa tracamundiu: English horn en inglés, corno inglese en italianu, Englisch Horn n'alemán, etc. El ejecutante d'esti preséu llámase de normal el cornista, anque tamién almite una forma correcta, pero menos usada, el anglocornista (nótese qu'el ejecutante d'una trompa llámase, amás de trompista, francocornista, términu bien arcaicu). N'España denominar dacuando Cuernu, términu correctu según la RAE.[ensin referencies]

Preséu trespositor[editar | editar la fonte]

Suena una quinta xusta debaxo del oboe. Ye un preséu trespositor: lo que suena nun ye lo mesmo que lo que ta escritu.

Dizse que «ta en fa», vale dicir qu'un do escritu suena fa (una quinta más grave). Esto ye, que cuando'l ejecutante (xeneralmente un oboísta) prime la combinación de tecles que nun oboe produciría un do3, nel corno inglés produz un fa2. Esto ye: el corno inglés suena una quinta xusta más grave que lo que ta escritu.

Les posiciones de los deos nes llaves al tocar son casi iguales a les posiciones del oboe, por ello nun ye bien difícil pa un oboísta.

Estensión[editar | editar la fonte]

La so estensión va dende'l el mio3 hasta al si bemol 5 (dos octaves y media). Anque según la orquestación de Ravel de Cuadros d'una esposición de Músorgski, tendría de llegar al el mio bemol grave.

La so campana con forma de pera da-y un timbre un tanto más nasal y cubiertu qu'el del oboe. La so cualidá de tonu ta más cercana a la del oboe d'amore. L'oboe ye'l preséu sopranu de la familia, el corno inglés ye consideráu'l contraltu, ente que l'oboe d'amore ye'l mezzosoprano.

Considérase qu'el corno inglés tien un timbre más melosu y plañideru que l'oboe. La so apariencia difier de la del oboe en que la llingüeta ta xuntada a un tubu de metal llixeramente curvado, llamáu bocal, y que la campana tien forma bulbosa.

Historia[editar | editar la fonte]

Procede del oboe da caccia, preséu más bien antiguu que s'atopa frecuentemente nes Cantates de Bach.

N'Inglaterra ye conocíu pol so nome francés: cor anglais, ente que en EE. UU. conocer anguaño como English horn.

Yera bien pocu usáu antes del romanticismu, pero depués foi un preséu común na orquesta. Sicasí, ye raru na música de cámara (onde ye reemplazáu pola trompeta o'l fagó). Anque ta ganando una gran popularidá anguaño, sigue siendo bien desconocíu y pocu usáu.

Repertoriu[editar | editar la fonte]

Conciertos[editar | editar la fonte]

Partes[editar | editar la fonte]

Nes bandes sonores de les películes de cine, el corno inglés apaez tantu o más que l'oboe, por cuenta del so timbre más «redondu».

Amás d'en la música clásica, el corno inglés foi tamién usáu por dellos músicos de jazz o pop:

Referencies[editar | editar la fonte]

Michael Finkelman, "Oboe: III. Larger and Smaller European Oboes, 4. Tenor Oboes, (iv) English Horn", The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell (London: Macmillan Publishers, 2001)

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Corno inglés