Condáu de Saboya

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Comitatus Sabaudiae (en llatín)

Blason Bourgogne-comté ancien(aigle).svg

1003-1416

Savoie flag.svg

Capital Chambéry
Gobiernu Monarquía
Conde de Saboya
 • 1003–1047 Humberto I
 • 1391–1416 Amadeo VIII
Historia
 • Afitáu 1003
 • El Condáu de Saboya convertir en ducáu 1416

El Condáu de Saboya (en llatín: Comitatus Sabaudiae; en francés: Comté de Savoie; n'italianu: Contea di Savoia) foi un estáu integrante del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu qu'esistió ente los años 1003 y 1416, momentu nel qu'el so títulu nobiliariu foi xubíu a Ducáu con Humberto I de Saboya.

Situación xeográfica[editar | editar la fonte]

El territoriu del Condáu de Saboya estender nos valles alpinos ente Italia y Francia, ocupando les zones cercanes a la ciudá de Chambéry nos actuales territorios de Saboya y Alta Saboya, según los territorios italianos del Piamonte del Valle d'Aosta de Niza, y dalgunos cantones de Suiza.

Historia[editar | editar la fonte]

Creación del condáu[editar | editar la fonte]

El condáu foi creáu en 1003 por Humberto I de Saboya, p'ampliar los sos dominios sobre los territorios del norte de la península Itálica y caltenelo nos valles alpinos. Sicasí, tres la disgregación total del Reinu de Borgoña nel añu 1032, l'emperador Conrado II del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu concede plenos poderes a Humberto I de Saboya, iniciador de la dinastía condal y da-y permisu utilizar l'águila imperial alemana na so escudu d'armes. La ciudá de Chambéry, la más importante de la dómina naquella zona, ye convertida na capital fixa.

El matrimoniu d'Adelaida de Susa, marquesa de Turín, con Otto de Saboya porta la unión de los territorios de Saboya a los del Valle del Susa y del Marquesáu de Turín, territoriu que s'estendía pol Piamonte.

La participación d'Amadeo III de Saboya na Segunda Cruzada, na cual muerre, dexa a la Casa de Saboya incorporar al escudu d'armes la cruz de los cruzaos. Tomás I foi nomáu vicariu imperial nel añu 1225 per parte de Federico II del Sacru Imperiu Románo Xermánicu, restaurando los dominios de la casa al Piamonte y ampliando les sos posesiones a los Alpes.

En 1285, cola muerte de Felipe I de Saboya, el condáu vese escaláu polos conflictos dinásticos familiares, siendo asocedíu pol so sobrín Amadeo V de Saboya. Magar ésti caltién el títulu condal y el control de les rutes comerciales al traviés de los Alpes, entra en llucha col so hermanu pequeñu Luis, que ocupa la zona nororiental del país del Vaud, y tamién col so pariente Felipe qu'ocupa bona parte del Piamonte. Aimone de Saboya consigue faese de nuevu col territoriu del Piamonte, y el fíu d'ésti. Amadeo VI adquier los territorios de Biella, Cuneo, Santhia y el país de Vaud. En 1388 Amadeo VII consigue xunir a los dominios de los Saboya del Condáu de Niza a pactu que nun la apurrieren nunca nin a los provensales nin a los franceses.

Creación del Ducáu[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Ducáu de Saboya

En 1416 l'emperador Segismundo I del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu alza'l títulu d'Amadeo VIII de Saboya de conde a duque, estableciendo entós la nueva denominación de Ducáu de Saboya.

Ver tamién[editar | editar la fonte]





Condado de Saboya