Atanasiu d'Alexandría

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Atanasiu d'Alexandría
Ikone Athanasius von Alexandria.jpg
obispu


papa de la Iglesia Ortodoxa Copta de Alejandría


Patriarca de Alejandría

Vida
Nacimientu Alejandría, [[ ]] de 295
Nacionalidá Bandera de Exiptu Exiptu
Fallecimientu

Alejandría2 de mayu de 373

(77/78 años)
Estudios
Llingües griegu antiguu
Oficiu
Oficiu sacerdote
Santoral
31 de xineru, 15 de mayu, cristianismo ortodoxo, 2 de mayu y Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata
San Atanasiu, catedral d'El Cairu.

Atanasiu d'Alexandría (en griegu, Ἀθανάσιος Ἀλεξανδρείας [Athanásios Alexandrías]) foi obispu de Alexandría, nacíu alredor del añu 296 y fináu el 2 de mayu del añu 373. Considérase santu na Ilesia copta, na Ilesia católica, na Ilesia ortodoxa y na Ilesia anglicana, amás de doctor de la Ilesia católica y padre de la Ilesia Oriental.

Vida y actividá relixosa[editar | editar la fonte]

Nació nel ambiente cosmopolita d'Alexandría, onde recibió la so formación filosófico y teolóxico. Nun se sabe nada de los primeros trenta años de la so vida sacantes nel añu 320, con veinticuatro años, foi ordenáu diáconu. Esti cargu dexó-y acompañar al so obispu, (Alejandro d'Alexandría), al concilio de Nicea I en 325. Dende esa fecha convertir en defensor a estazón del símbolu niceano, y enemigu acérrimo de los arrianu.

Nel añu 328, cuntando con treinta y cinco años, foi escoyíu obispu d'Alexandría, siendo'l ventiavu Patriarca d'Alexandría títulu que preciede al de papa de la Ilesia copta o Patriarca de la Ilesia ortodoxa previu al cisma del añu 451 (tres el desalcuerdu del Conciliu de Calcedonia).

Nel so cargu como obispu d'Alexandría, sufrió l'acoso de los arrianos, cuando l'emperador dexábase influyir por estos. Asina foi deteníu y desterráu hasta cinco veces, nes siguientes feches:

Ente les sos prioridaes destacó la evanxelización del sur d'Exiptu, onde designó como primer obispu de Filé al antiguu inspector de tropes Macedoniu, estendiendo la so actividá fora de les fronteres exipcies, hasta Etiopía, onde nomó a Frumencio, obispu d'Axum.

De la so etapa de destierru ente los monxos del desiertu exipciu, adquirió un gran interés pol monacato, influyendo nel accesu de los monxos al sacerdociu, y convirtiéndose en biógrafu de Antonio Abá, de quien escribió la Vida d'Antonio.

Obres[editar | editar la fonte]

Escribió enforma a pesar de la durez de la so vida. Los sos escritos apologéticos son Contra los paganos y encarnación del verbu, onde espón razones a favor de la encarnación, refuga'l politeísmu y el paganismu. Nos Discursos contra los arrianos tien un capítulu en qu'espón esta posición y defende les tesis de Nicea. Interesante ye notar que nunca se refier nos sos escritos a l'alma humana de Cristu, argumentu que-y sería d'utilidá nes sos disputes colos arrianu. Otru autores como Oríxenes nun duldar en remanar la doctrina de la completa humanidá de Jesús pa trepar tantu contra'l arrianismu como contra'l apolinarismo. A la indecisión de Atanasiu nesti sentíu debe'l que se fale de Logos-sarx contraponiéndolo al Logos-home como si de la naturaleza humana, Cristu tomara solo'l cuerpu.[1]

Creíase qu'el símbolu Quicumque yera de Atanasiu. Otres obres son:

  • Apoloxía contra los arrianos
  • Epístola sobre los decretos del concilio de Nicea. Defende la homousios (consubstancialidad) del Padre y el Fíu.
  • Hestoria de los arrianos. A pidimientu de los monxos ente los que s'abelugara.
  • Carta sobre los sínodos celebraos en Rimini (Italia) y Selencia.
  • Carta en nome de los concilios.
  • Cuatro cartes a Serapión trata la divinidá del Espíritu Santu.

Tamién tien obres exexétiques cola tema de la virxinidá. Na teoloxía defende'l cristianismu niceo frente a Arrio. Esiste una Trinidá santo y completo: Padre, Fíu y Espíritu Santu; ye homoxénea, los trés persones tienen el mesmu rangu.

Fragmentos de la so obra[editar | editar la fonte]

El Fíu nun foi niciáu como se nicia un home d'otru home, de forma que la esistencia del padre ye anterior a la del fíu. El fíu ye renuevu de Dios, y siendo Fíu del Dios qu'esiste eternamente, él mesmu ye eternu. Ye propiu del home, por causa de la imperfección de la so naturaleza, niciar nel tiempu: pero Divos nicia eternamente, porque la so naturaleza ye perfecta dende siempres (Oraciones contra los arrianos I, 14).

Dios esiste dende la eternidá: y si el Padre esiste dende la eternidá, tamién esiste dende la eternidá lo que ye la so rellumada, esto ye, el so Verbu. Amás, Dios, «el que ye» (ὁ ὤν), tien de sigo mesmu'l que ye'l so Verbu: el Verbu nun ye daqué qu'antes nun esistía y depués vieno a la esistencia, nin hubo un tiempu en que'l Padre tuviera ensin Logos (ciencia) (ἄλογος). La audacia empobinada contra'l Fíu llega a tocar cola so blasfemia al mesmu Padre, yá que lo concibe ensin Sabiduría, ensin Logos, ensin Fíu... (Oraciones contra los arrianos I, 25-26).[2]

Repercusión[editar | editar la fonte]

El llabor de Atanasiu tantu nel I Conciliu de Nicea como en tola so llucha contra l'arrianismu foi de gran importancia con repercusiones qu'inclusive lleguen a l'actualidá. A los pocos años de finar Atanasiu l'emperador Teodosio I tomó la decisión de faer del cristianismu niceno o catolicismu la relixón oficial del Imperiu por aciu el Edictu de Tesalónica de 380.

Ver tamién[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Alexandru I
Arzobispu d'Alexandría
328373
Socesor:
Pedru II

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Cf. ENRIQUE MOLINÉ, Los Padres de la Ilesia. Una guía introductoria, Ediciones Palabra, Madrid 19953, ISBN 84-8239-018-X, pág. 478.
  2. Athanasius: Oratio de Humanâ Naturâ a Verbu Assumptâ et de rius per Corpus al Nos Adventu, Migne , Patrologia Graeca, vol XXV, col 192. Citáu por Arnold Toynbee: Los griegos: heriedos y raigaños. Fondu de Cultura Económica, México 1995, ISBN 0-19-215256-4, pág. 105.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Jean Danielou; Henri-Irénée Marrou (1984). Nueva hestoria de la Ilesia. Ediciones Cristiandá. ISBN 9788470570384.
  • Enric Moliné i Coll (1995). Los padres de la ilesia: una guía introductoria. Ediciones Palabra. ISBN 9788482390185.
  • Atanasiu d'Alexandría (1997). La Encarnación del Verbu. Ciudá Nueva. ISBN 84-89651-26-4.
  • Atanasiu d'Alexandría (2007). Epístoles a Serapión sobre l'Espíritu Santu. Ciudá Nueva. ISBN 978-84-9715-081-1.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Atanasio de Alejandría