Altu saxón

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Altu saxón
'Obersächsisch'
Faláu en Bandera d'Alemaña Alemaña
Zona Saxonia, Saxonia-Anhalt, Turingia
Falantes 2 millones (1998)[1]
Familia Indoeuropéu

  Xermánicu
    Xermánicu occidental
      Altu alemán
        Altu alemán central          Alemán central oriental           Alto saxón

Estatus oficial
Oficial en Nengún país
Reguláu por Nun ta reguláu
Códigos
ISO 639-1 nengún
ISO 639-2 {{{iso2}}}
ISO 639-3 sxu
Altu saxón
Estensión del altu saxón

El alto saxón (n'alemán Obersächsisch) ye un dialeutu del altu alemán central oriental faláu nel actual estáu alemán de Saxonia y en partes de los estaos vecinos de Saxonia-Anhalt y Turingia. Anque coloquialmente suélse-y denominar namái como "saxón" (n'alemán Sächsisch), nun se debe confundir col dialeutu so saxón, faláu nel norte d'Alemaña y perteneciente a la llingua so-alemana. L'altu saxón ta estrechamente rellacionáu col dialeutu turingio.

Historia[editar | editar la fonte]

L'altu saxón evolucionó como nueva variedá linguística mientres el fenómenu migratoriu conocíu como Ostsiedlung, a partir del añu 1100. Entós daquella, los pobladores procedentes del ducáu raigañu de Saxonia y de la vecina Turingia, falantes de saxón antiguu, treslladar al Margraviato de Meissen ente los ríos Elba y Saale, territoriu hasta entós pobláu por eslavos polabios. La importancia del altu saxón na cancillería alemana creció cola instauración del Electoráu de Saxonia. L'altu saxón yera'l dialeutu nativu de Martín Lutero, que tradució la Biblia en 1534, dando entamu a una revolución cultural y relixoso, non yá nel norte d'Alemaña, sinón en tol continente européu. Sobre la base del altu saxón construyóse la llingua alemana moderna que güei conocemos como alemán estándar.[2][3]

L'altu saxón yera vistu de cutiu como la llingua coloquial de la Alemaña del Este polos sos vecinos de la Alemaña Occidental, yá que lo falaben munchos de los líderes comunistes provenientes de la industrializada Alemaña Central como Walter Ulbricht, y entá güei ye oxetu de numberosos estereotipo. Esiste n'alemán el verbu sächseln que significa lliteralmente falar/sonar como (un) saxón.

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

Ye típica del altu saxón la elevación xeneralizada de les vocales /yː/, /o/ y /oː/ del altu alemán central a /iː/, /o/ y /oː/; asina, tiense por casu Schnii por Schnee ("nieve") y Vulk por Volk ("pueblu"). Les vocales /ö/, /öː/, /ü/, /üː/ y /üe/ del altu alemán central s'arredondien a /y/, /yː/, /i/ y /iː/, lo que da una pronunciación de beese en böse ("malu") y Biine en Bühne ("escenariu"). Tamién son típiques, anque se trata de carauterístiques compartíes con otros grupos dialeutales, la monoptongación de diptongos (Bein "pierna" pasa a ser Been, Baum "árbol" pasa a Boom), y la suavización consonántica (Kardoffeln en llugar de Kartoffeln "pataques", Babba en llugar de Papa "pá"). A diferencia del turingio, los infinitivos terminen en -en y non en -y. La apócope ta llargamente ausente; asina, dialeutalmente pronúnciase balde ("llueu") o im Hause ("en casa"), en contraste coles formes bald o zu Hause del alemán normativu. Nel dialeutu de Meissen la palatalización de la consonante k nun ye tan fuerte como n'otros dialeutos más occidentales.

Ye bien carauterísticu del dialeutu altu saxón l'usu de les partícules gramaticales nicht wahr y nicht wahr, nicht? ("¿non?", "¿nun ye asina?", "¿eh ho?", "¿ciertu?") n'oraciones interrogatives, que na práutica pronúnciense norr y norr nin?. Tamién hai que destacar l'usu de les pallabres nu y , tomaes del sorabo, pa "sí" y "non" (n'alemán normativu ja y nein).

Subdialeutos[editar | editar la fonte]

El grau del acentu saxón varia enforma d'un llugar a otru, dende'l relativamente nidiu acentu nes grandes ciudaes como Dresde o Chemnitz hasta'l marcáu acentu de les zones rurales, según el grau d'aplicación de la segunda mutación consonántica xermánica:

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Entrada Upper Saxon en Ethnologue (18ª ed., 2015)
  2. . Internet Archive.
  3. en Walter de Gruyter: Sprachliche Akkommodation und soziale Integration: Sächsische Übersiedler und Übersiedlerinnen im rhein-/moselfränkischen und alemannischen Sprachraum. ISBN 9783110935073.
  4. Ludwig Erich Schmitt (editor): Germanische Dialektologie. Franz Steiner, Wiesbaden 1968, p. 143
  5. http://web.uni-marburg.de/sprache-in-hessen/flax/dt.swf

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Horst Becker, Gunter Bergmann: Sächsische Mundartenkunde. Max Niemeyer Verlag, Tope (Saale) 1969.
  • Gunter Bergmann: Upper Saxon. En: Charles V. J. Russ: The Dialects of Modern German. A Linguistic Survey. Routledge, London 1990, ISBN 0-415-00308-3, S. 290–312.
  • Rainer Hünecke, Karlheinz Jakob: Die obersächsische Sprachlandschaft in Geschichte und Gegenwart. Winter, Heidelberg 2012.
  • Werner König: dtv-Atles zur deutschen Sprache. 1. Aufl. München 1978.
  • Viktor M. Schirmunski: Deutsche Mundartkunde. Editáu y comentáu por Larissa Naiditsch. Peter Lang, Frankfurt am Main 2010. ISBN 978-3-631-59973-0.
  • Beat Siebenhaar: Der sächsische Dialekt. En: Matthias Donath, André Thieme: Sächsische Mythen. Edition Leipzig, Leipzig 2011, S. 91–99. Versión anterior online.




Alto sajón