Alca torda

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 
Moveya
Razorbill iceland.JPG
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN 3.1)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Charadriiformes
Familia: Alcidae
Xéneru: Pitorru
(Linnaeus, 1758)
Especie: A. torda
Linnaeus, 1758
[editar datos en Wikidata]

La Moveya[2] (Pitorru torda) ye una especie d'ave caradriforme de la familia Alcidae. Ye la única especie de la so xéneru. Nun suel ser tan numberosa como'l arao común (Uria aalge, pero ye habitual nes colonies d'aves marines nel noroeste d'Europa, con frecuencia menos llamativu por cuenta de la so preferencia por buecos en llugar de repises abiertes.

Descripción[editar | editar la fonte]

El alca común tien 38-43 cm de llargor, con un valumbu de 60-69 cm. Tien les partes inferiores blanques y la cabeza, pescuezu, envés y pates negres mientres la temporada de reproducción. Una delgada llinia blanca estender dende los güeyos hasta'l final del picu. Mientres la temporada non reproductiva, el gargüelu y la parte trasera de los güeyos vuélvense blanques, y la llinia blanca na cara vuélvese menos importante.[3] El picu ye de color negru, y ye gruesu de forma desafilada. La cola ye apuntiada. .[4]

Pel branu tiende a dir a les badees abelugaes y a los estuarios, más qu'el arao común. Estremar pola so estructura, y la so cola arguto y apuntao estréma-y de la curtia y cuadrada del arao común; la forma de la cabeza y del picu son les meyores pistes pa identificala de cerca.

Distribución[editar | editar la fonte]

Colonia en Terranova, Canadá

Cría n'islles y en costes predreses. N'Europa, el so área de distribución estender dend'Islandia hasta'l noroeste de Francia, ya inclusive llega hasta'l norte d'España, onde la so presencia ye rara. Cría en cantiles con cuévanos o piedres. Estendíu pel iviernu, averándose dacuando a la mariña. Bien rara tierra adientro, inclusive tres vientos fuertes. [5]

Na mariña oriental americana, llega pel sur hasta Maine.[6]

Ente'l 60 y el 70% de la población mundial de alca común añera n'Islandia.[6]

Hábitat[editar | editar la fonte]

El so hábitat de reproducción ye islles, costes predreses y cantiles nel norte de la mariña Atlántica, nel este d'América del Norte hasta'l sur de Maine (Estaos Xuníos), y nel oeste d'Europa, dende'l noroeste de Rusia hasta'l norte de Francia. Les aves de Norteamérica migren n'alta mar y nel sur, dende'l Gran Bancu de Terranova a Nueva Inglaterra. Les aves de Eurasia tamién enviernen nel mar, con dalgunos moviéndose bien llueñe, hasta l'oeste del Mediterraneu.[7]

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Alimento y anidación[editar | editar la fonte]

Güevu de Pitorru torda
Pitucu

Estes aves busquen comida al nadar so l'agua. Les alcas comunes pueden permanecer so l'agua mientres aproximao un minutu enantes de dir a superficie. Atrapen a les sos preses y comer so l'agua. Aliméntense principalmente de pexes, como'l llanzón, sardina y capelán, tamién dellos crustáceos y viermes marinos. Añeren en grandes colonies y ponen los sos güevos na roca o tierra. El cortexu inclúi tocase los picos y dambos sexos siguen l'unu al otru en figures de vuelos ellaboraos. Cada unu dirá buscar alimentos, y dempués, va volver al nial pa faese cargu del cuidu de los güevos o los pitucos. Pa l'alimentación de les sos críes, pueden llevar hasta 20 pexes al nial al empar. Tamién pueden volar más de 100 km escontra'l mar p'alimentase, mientres la incubación de güevos, pero cuando se trata del suministru de los mozos, aliméntense más cerca de les zones de anidación.[8] La pareya va tar xunida pol restu de les sos vides.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International. «Alca torda» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2014.3.
  2. Diccionariu de la Llingua Asturiana (DALLA)
  3. "Razorbill Fact Sheet, Lincoln Park Zoo"
  4. Gaston, Anthony J. (1998). The Auks.. New York: Oxford University Press Inc, 126-132.
  5. Plumb, W. J. (1965), Observations on the breeding biology of the Razorbill, vol. 58, p. 449-456 
  6. 6,0 6,1 Hipfner, Mark J.; Chapdelaine, Gilles (2002): The Birds of North America. 16. Filadelfia, Pa: The Birds of North America, Inc.
  7. Loyd, C.S.; Tasker, M.L. & Partridge, K. (1991), The status of seabirds in Britain and Ireland, London 
  8. Wagner, R. H., Evidence that female Razorbills control extra pair copulations, vol. 118, p. 157-169 
  • Hume, Rob. 2002. Guía de campu de les aves d'España y Europa. Ediciones Omega ISBN 84-282-1317-8

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Pitorru torda