Fidel Castro

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
Fidel Castro

Fidel Castro Ruz
Orde: 23u Presidente de la República de Cuba
Mandatu: del 1976 al
Predecesor: {{{predecesor}}}
Socesor: Raúl Castro
Nació'l: 13 d'agostu de 1926
Nació en: Holguín, Cuba
Pareya:
Profesión: Abogáu
Partíu políticu: Comunista

Fidel Alejandro Castro Ruz (Mayarí, Cuba, 13 d'agostu de 1926) ye'l máximu dirixente de Cuba dende'l 1 de xineru de 1959, cuando, como cabezaleru la Revolución Cubana, derrocó al gobiernu de Fulgencio Batista. Llideró en 1961 l'adopción del marxismu pol gobiernu revolucionariu, afitando'l primer réxime socialista de toa América; ocupó'l cargu de Primer Ministru fasta 1976, en que foi designáu Presidente del Conseyu d'Estáu y del Conseyu Ministros. Dende la fondación del Partíu Comunista de Cuba en 1965 ye'l Primer Secretariáu del mesmu.

Fidel Castro ye una figura singular, que provoca tantu poderoses adhesiones como una violenta refuga. Los sos siguidores remarquen el programa de desendolcu y d'eliminación de la desigualdá social, que, sigún ellos, lleva los índices de salú, deporte ya educación de la islla, ansí como la so oposición frontal al modelu de política internacional que llidera Estaos Xuníos. Los sos opositores critiquen el sistema de partíu únicu, propiu del comunismu, el so llideralgu personalista y de falta de llibertaes.

Neñez y mocedá[editar | editar la fonte]

Castro ñació nel barriu de Birán, en Mayarí, un pobláu de l'antigua provincia d'Oriente en 1926, como fiyu estramarital d'un emigráu gallegu, Ángel Castro Argiz, y la so cocinera, Lina Ruz González. El so pá, quien algamara una sólida posición económica, unvió a los sos dos fios varones a la escuela pública de Birán fasta los siete años, y llueu metiolos internos nos colexos xesuíticos de Lasalle y Dolores en Santiago de Cuba, onde Fidel dirá fasta 1941. En 1942 ingresó nel colexu Belén de L'Habana y, tres finar el bachilleratu en 1945, a la Universidá de L'Habana pa estudiar derechu, onde se graduaría en 1950.

Mientres foi estudiante Castro militó na Unión Insurreccional Revolucionaria, grupu dirixíu por Emilio Tró na Universidá de L'Habana, y de magar 1947 nel Partíu Ortodoxu. Como miembru d'esti últimu promovió aiciones pa reclamar la destitución del dictador dominicanu Rafael Trujillo, y formó parte de la Espedición de Cayo Confite, dirixía por un miembru d'una faición rival, Masferrer, col oxetivu de derrocalu.

En 1948 foi unviáu a Colombia como delegáu de la Federación d'Estudiantes Universitarios a la IX Conferencia Interamericana; taba citáu p'alcontrase col candidatu a presidente Jorge Eliécer Gaitán la mesma tarde en qu'ésti foi asesináu. Castro, qu'almiraba a Gaitán, confesaría años más sero que'l socesu exercería gran influyencia na so decisión posterior de prescindir de la vía democrática p'acceder al poder. Al so regresu a Cuba, casaria con Mirta Díez Balart, una estudiante de filosofía d'una acomodada familia habanera.

En 1950 obtuvo'l so diploma en lleis. En 1951, tres el suicidiu del so collaciu Eduardo Chibás, llíder del Partíu Ortodoxu, asumió la direición del mesmu; se cuntaba cola so candidatura al parllamentu en xunu de 1952, pero'l güelpe d'estáu del xeneral Fulgencio Batista derrocó'l gobiernu de Carlos Prio Socarras y anuló les eleiciones. El güelpe, avaláu pol gobiernu estaunidense, que reconoció aína a Batista, provocó la desazón de Castro, quien arrenunció a los sos cargos nel PO.

La revolución[editar | editar la fonte]

Fidel Castro (drecha) col Che Guevara

Fidel Castro acusó a Batista énte los tribunales de violar la constitución, pero el so pidimentu foi refugáu. Como rempuesta entamó un ataque armáu escontra los cuarteles Moncada, de Santiago de Cuba, y Carlos Manuel de Céspedes, de Bayamo, dambos na provincia d'Oriente'l 26 de xunetu de 1953. L'Exercitu de Batista torturó y executó a más de ochenta atacantes. Fidel Castro foi fechu prisioneru, xulgáu y sentenciáu a quince años de prisión. (Nel alegatu final del xuiciu, Fidel Castro pronunció un discursu conocíu como La hestoria absolveráme, nel que defendió les sos aiciones y desplicó los sos puntos de vista políticos). Tres 22 meses de prisión foi lliberáu demientres l'amnistía xeneral de Mayu de 1955 y esilióse en México y nos Estaos Xuníos.

Regresó a Cuba con otros esiliaos del "Movimientu 26 de Xunetu"'l 2 d'avientu de 1956 nel yate Granma. A los pocos díes del desembarcu son sosprendidos n'Alegría del Pío. Los pocos sobrevivientes (ente ellos, Ernesto Che Guevara, Raúl Castro y Camilo Cienfuegos) retiráronse a la Sierra Maestra, dende onde llibraron una guerra de guerrilles contra'l gobiernu de Batista. Los revolucionarios ganaron sofitu popular y cuntaron con más de 800 combatientes. El 24 de mayu de 1958 Batista unvió diecisiete batallones escontra los rebeldes na Operación Branu, pero los revolucionarios encadenaron una serie de sosprendentes victories. Consiguieron deserciones y rendiciones masives de les tropes de Batista. El 1 de xineru de 1959 Batista abandona'l país y Fidel Castro fai la so entrada trunfal en L'Habana el 8 de xineru.

Gobiernu[editar | editar la fonte]

Fidel Castro foi nomáu Primer ministru'l 16 de febreru de 1959 y Presidente de la República de Cuba'l 3 d'avientu de 1976. Anguaño ye'l Comandante en Xefe del Exercitu Cubanu, Presidente del Conseyu d'Estáu y Presidente del Conseyu de Ministros amás de Diputáu de la Asamblea Nacional del Poder Popular.

Fidel Castro ye'l primer secretariu del Partíu Comunista de Cuba.

Crís de los misiles[editar | editar la fonte]

La engarradiella colos Estaos Xunidos[editar | editar la fonte]

Anguaño[editar | editar la fonte]

Castro y el presidente brasileño Lula da Silva (a la izquierda)

Oliver Stone fizo en 2003 el documental "Comandante" que pretende ser una biografía intimista de Fidel Castro. Posteriormente denunció presiones del gobiernu d' EE.UU. pa impedir la exhibición d'esa película nesi país.

Anguaño tien una gran amistá col presidente de la República Bolivariana de Venezuela, Hugo Chávez, con quien robló numberosos convenios de cooperación ente dambos países. El que más rescampla, el conocíu como Alternativa Bolivariana pa América, ALBA. Xunta Chavez, Evo Morales Presidente de Bolivia ye un de los aliaos anguaño de Fidel y de Cuba.

Referencies[editar | editar la fonte]


Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Artículos de la prensa