Padua

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Padua
Padua - Prato della Valle.jpg
CoA Padova.svg
Alministración
PaísBandera d'Italia Italia
RexónVénetu
ProvinciesProvincia de Padua
Tipu entidá comuña d'Italia
Códigu postal 35121–35143
Xeografía
Coordenaes 45°24′23″N 11°52′40″E / 45.4064°N 11.8778°E / 45.4064; 11.8778Coordenaes: 45°24′23″N 11°52′40″E / 45.4064°N 11.8778°E / 45.4064; 11.8778
Padua is located in Italia
Padua
Padua
Padua (Italia)
Superficie [convert: unknown unit] km²
Altitú 12 Q11573 y 27 Q11573
Llenda con Abano Terme Traducir, Albignasego Traducir, Cadoneghe Traducir, Legnaro Traducir, Limena Traducir, Noventa Padovana Traducir, Ponte San Nicolò Traducir, Rubano Traducir, Saonara Traducir, Selvazzano Dentro Traducir, Vigodarzere Traducir, Vigonovo Traducir, Vigonza Traducir y Villafranca Padovana Traducir
Demografía
Población 211 560 hab. (1 xunetu 2016)
Porcentaxe Error na espresión: Falta l'operando pa /.% de Provincia de Padua
Densidá Error d'espresión: Operador < inesperáu hab/km²
Más información
Prefixu telefónicu 049
Estaya horaria UTC+01:00 y UTC+02:00
Llocalidaes hermanaes Boston, Iași Traducir, Nancy, Handan Traducir, Coímbra, Cagliari, Friburgu de Brisgovia, Beira Traducir, Zadar y Simferópol
www.comune.padova.it
Cambiar los datos en Wikidata
Vista dende la ponte de la Torricelle
El Palazzo della Ragione de Padua, vistu dende la piazza delle Erbe (plaza de les Yerbes).

La ciudá de Padua (n'italianu Padova, en vénetu Pàdoa) ye un importante centru económicu y de comunicaciones nel norte d'Italia. Ye'l tercer conceyu de la rexón del Vénetu, cuntando con una población de 213 634 habitantes y 403 923 na so área metropolitana. Capital de la provincia homónima, asitiada nel suroeste de la rexón del Vénetu. Ta alcontrada a 40 km al oeste de Venecia y a 29 km al sudeste de Vicenza. Cuenta con dos ríos, el Bacchiglione (que la traviesa) y el Brenta (que la arredola).

Ye sede de la prestixosa Universidá de Padua y atesora numberosos restos d'un importante pasáu cultural y artísticu. Destaca la Basílica de San Antonio de Padua, obra monumental dedicada al famosu franciscanu portugués, nacíu en Lisboa en 1195 y muertu en Padua en 1231 convirtiéndola nun importante referente turísticu na rexón.

Historia[editar | editar la fonte]

Nel sieglu I a. C. la ciudá romana de Patavium yera una de les más importantes de la rexón depués decayó dempués de la cayida del Imperiu y repúnxose nel periodu comunal (sieglos XI-XII).

El so periodu de máxima rellumanza económica y artísticu empezó nel sieglu XIV cola señoría de los Carraresi, que perduró hasta principios del sieglu siguiente, favoreciendo'l desenvolvimientu d'una escuela local que produció artistes de la talla de Guariento y la construcción d'arrogantes monumentos.

Nel sieglu XV Padua tuvo sometida a Venecia, pero caltuvo mientres llargu tiempu'l so papel de guía en campu artístico: Donatello y Mantegna trabayaron na ciudá naquel sieglu y más tarde Tiziano, Sansovino y otros munchos.

So la dominación veneciana, Padua siguió cola so vida cultural gracies tamién a la presencia estimulante de la so Universidá.

Xeografía urbana[editar | editar la fonte]

Piazza delle Erbe.

Territoriu[editar | editar la fonte]

Padua asitiar na estremidá oriental de la Llanura padana a unos 10 km al norte de les llombes Euganeas y a unos 20 km de la Llaguna véneta. L'espaciu urbanu desenvuélvese sobre 92 km², planu y derrotu por dellos cursos d'agua que-y dieron dende va sieglos forma y proteición a la ciudá.

Sofítase sobre un terrén compuestu de llimu arenosu, ente que los sedimentos quijosos son raros. La distribución de los varios niveles estratigráficos ye bien irregular por causa de les frecuentes variaciones del cursu de los ríos que s'alzaron mientres la postrera yera xeolóxica.

Al oeste de la ciudá na área rural del barriu de Montà son bien visibles dellos antiguos calces del ríu Brenta.

Llendes:

Víes d'agua[editar | editar la fonte]

La ciudá nació y desenvolvióse na cuenca de los ríos Brenta y Bacchiglione que condicionaron fuertemente'l so texíu urbano. Nel pasáu, tales cursos d'agua yeren fundamentales pa la economía de la ciudásobremanera pal caltenimientu de los numberosos molinos y pa la so evidente función comercial y pa xunir la ciudá cola cercana Venecia y el restu de centros urbanos de la provincia de Padua. Amás, les canales representaron un importante complementu pa les fortificaciones medievales de la ciudá. Les obres d'inxeniería fluvial realizaes col pasu de los sieglos, sobremanera gracies al impulsu del Maxistráu pa l'Agua de la Serenísima República de Venecia.

Los postreros grandes trabayos dar nel sieglu XIX. L'actual sistema de conexones que cierra les canales de la ciudá pa xestionar y faer fluyir l'agua ensin causar riesgos a la ciudá ye resultáu d'esta dómina. La única área que podría eventualmente tar en riesgu, y solo en casu de grandes hinchentes, ye la zona sureste de Terranegra (que'l so nome da yá amueses del peligru d'hinchentes sufiertu per esta zona nel pasáu)

Demografía[editar | editar la fonte]

Gráfica d'evolución de Padua ente 1861 y 2001
Fonte ISTAT - ellaboración gráfica de Wikipedia

Monumentos[editar | editar la fonte]

En Padua hai munchos monumentos y llugares d'interés artísticu. Ensin dulda, el más destacáu ye la basílica de San Antonio, monumental edificiu d'estilu Góticu coronáu por espectacular xuegu de cúpules, que'l so interior alluga'l sarcófagu colos restos mortales de san Antonio de Padua, unu de los santos católicos más veneraos. Enfrente de la fachada principal de la Basílica álzase'l Monumentu ecuestre del condotiero Gattamelata, obra cume del escultor renacentista Donatello.

Unu de los espacios más conocíos de Padua ye'l Prato della Valle, plaza de dómina napoleónica conocida pola so amplitú. Otros monumentos son el Palazzo della Ragione, sede del gobiernu de la ciudá na Edá Media, que dixebra la Piazza delle Erbe (plaza de les Yerbes) de la Piazza della Frutta (plaza de la Fruta); la ilesia de los Eremitani; el Palazzo Moroni, actual establecimientu del conceyu; y la Catedral.

Eremitas - La ilesia toma'l so nome del antiguu conventu de los flaires Eremitas (agustinos de rigorosa observancia), a los que perteneció. Foi construyida a finales del sieglu XIII n'estilu románicu-góticu y reconstruyida apocayá dempués de los graves daños provocaos polos bombardeos de la Segunda Guerra Mundial. La so fachada tien grandes arcaes; nel lladral derechu ábrese un formosu portal del sieglu XV con baxorrelieves de Nicoló Baroncelli qu'ilustren los meses del añu. El so interior ta decoráu con frescos de Guariento di Arpo (sieglu XIV).

Capiya de los Scrovegni - Foi alzada en 1305 por voluntá de Enrico Scrovegni, como penitencia polos pecaos del so padre, que fuera usureru. L'interior cuenta con destacaos frescos de Giotto, una de les obres más importantes d'esti pintor.

Universidá[editar | editar la fonte]

Padua ye tamién famosa pola so universidá, una de les más antigües d'Europa y del mundu. Foi fundada en 1222, y nes sos aules enseñaron científicos tan célebres como Galiléu, Santorio y William Harvey. Anguaño cunta con más de 60 000 estudiantes.

Persones famoses[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Padua