Heinecio

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Heinecio
HeinecioPicto infobox character.png
Johann Gottlieb Heineccius.jpg
Vida
Nacimientu

Eisenberg (es) Traducir11  de setiembre de 1681

[3]
Nacionalidá Bandera d'Alemaña Alemaña
Muerte

Halle (Saale)[5]31  d'agostu de 1741

[2] (59 años)
Familia
Fíos/es
Hermanos/es
Estudios
Estudios Universidá de Halle-Wittenberg
Universidá de Leipzig
Llingües llatín
Oficiu
Oficiu xurista, profesor universitariufilósofu
Emplegadores Universidá de Halle-Wittenberg
Universidad Europea Viadrina (es) Traducir
Universidad de Franeker (es) Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Johann Gottlieb Heinecke, más conocíu como Juan Teófilu Heinecio o Juan Heinecio, latinizado Johannes Heineccius (Eisenberg, Turingia, 11 de setiembre de 1681 - Tope, 31 d'agostu de 1741), filósofu y xurista alemán.

Biografía[editar | editar la fonte]

Heinecio yera unu de los fíos del profesor Johann Michael Heinecke, que morrió cuando'l so fíu cuntaba solu once años d'edá; siguió la so educación en Goslar (1698) en compañía del so hermanu'l pastor luteranu Johann Michael Heinecke y empecipió estudios de Teoloxía en Leipzig pero a la fin decantóse pol Derechu, qu'estudió en Tope. Foi preceptor de los fíos del xeneral rusu Golowkin y enseñó Filosofía (1713) y Derechu (1720) na Universidá de Tope; dempués enseñó na Universidá de Franeker (1723), magar aína coló a Frankfurt del Oder (1727) y de nuevu a la Universidá de Tope (1733), onde morrió.

Los sos Opera omnia (9 volúmenes, Xinebra, 1771) fueron editaes pol so fíu Johann Christian Gottlieb Heineccius (1718-1791) y tomen tolos campos de la xurisprudencia. Amás editó clásicos del derechu, como les Observationes de Jacques Cuias y el Dictionarium iuridicum de Bernabé Brisson, dambos xuristes franceses del sieglu XVI. Les sos obres más conocíes son quiciabes Antiquitatum romanorum jurisprudentiam illustrantium syntagma (1719), Elementa iuris civilis secundum ordinem Institutionum (1725), Elementa juris civilis (1727), Historia iuris civilis romani et germanici (1733), Elementa iuris naturae et gentium (1737) y Elementa iuris cambialis (1742).

Foi un bon escritor, amigu de la claridá y la precisión, daqué estrañu y de notar ente'l escritores en materia xurídico del so tiempu. Esa elegancia y pureza de llingua facer bien popular, de cuenta que les sos obres, sobremanera les referentes al Derechu romanu, sirvieron como llibros de testu en munches universidaes d'Europa, cuantimás les italianes y españoles. Preconizaba l'estudiu de la hestoria y les costumes pa meyor entender les lleis y revitalizó y punxo de moda la obra de los grandes xuristes del Renacimientu; ente los iusnaturalistas, ye'l que meyor s'afai al absolutismu políticu y al positivismu xurídicu. Amás, influyíu en parte por Christian Thomas y pol métodu demostrativu de Christian Wolf, al que quitó de elucubraciones metafísiques, creó un nuevu métodu más racional pa la enseñanza de la Xurisprudencia que denominó axomáticu y procedía por principios y deducciones con fundamentu en postulaos práuticos. [6]

Les sos obres fueron bien llueu arramaes al español por Luis de Collantes y Bustamante y Mariano Lucas Garrido, ente otros.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 Afirmao en: Gemeinsame Normdatei. Data de consulta: 9 abril 2014. Autor: Biblioteca Nacional d'Alemaña.
  2. 2,0 2,1 Biblioteca Nacional de Francia. «autoridaes BNF» (francés). Consultáu'l 10 ochobre 2015.
  3. «Johann Gottlieb Heineccius». Biografisch Portaal.
  4. «LIBRIS» (15 xineru 2013). Consultáu'l 24 agostu 2018.
  5. Afirmao en: Catalogus Professorum Halensis. Autor: Henrik Eberle.
  6. Cf. Enciclopedia Treccani http://www.treccani.it/enciclopedia/johann-gottlieb-heinecke/ consultada 21:50 del 18-XII-2011

Obres[editar | editar la fonte]

Scriptorum de iure nautico, 1740.
  • Antiquitatum romanorum jurisprudentiam illustrantium syntagma (1719)
  • Elementa iuris civilis secundum ordinem Institutionum (1725)
  • Elementa juris civilis (1727)
  • Historia iuris civilis romani et germanici (1733)
  • Elementa iuris naturae et gentium (1737)
  • Elementa iuris cambialis (1742).
  • Opera omnia (Xinebra, 1771), 9 vols.