Gerardo de Cambrai

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Gerardo de Cambrai
Gerardo de Cambrai
obispu

Vida
Nacimientu 975 [[(Gregorianu)]]
Fallecimientu

14  de marzu[[(Gregorianu)]]

(75/76 años)
Estudios
Llingües llatín
Oficiu
Oficiu sacerdote y politólogu
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata

Gerardo de Cambrai o de Florennes (ca. 975 - 14 marzu 1051) foi obispu de Cambrai dende 1012 hasta la so muerte, y unu de los intelectuales europeos más influyentes de la redolada del añu mil.[1]

Yera'l fíu segundón de Arnoldo de Rumigny, señor de Florennes, fíu de la mesma de Godofredo I de Verdún, conde de Hainaut.[2]

Foi discípulu de Gerberto de Aurillac, el futuru papa Montés II.

Oponer a Adalberón de Laon sobre la tema de la Paz de Dios, nun discutiniu que caltuvieron escontra l'añu mil. Dambos tuvieron ente los que desenvolvieron la idea del triestamentalismo como xustificación del sistema social feudal, na tradición del agustinismo políticu.[3]

Foi capellán del emperador Enrique II, que-y nomó obispu'l 10 de febreru de 1012; tres los que foi consagráu en Reims el 27 d'abril.[4] Sofitó a Enrique nes sos negociaciones con Roberto'l Piadosu, rei de Francia. Tamién intervieno na querella de les invistidures.

En 1024 Gerardo convocó un sínodu en Arrás pa combatir la herexía de Gundolfo, que negaba la eficacia de la eucaristía. Nel Acta Synodi Atrebatensis[5] recoyóse un sumariu de la doctrina cristiana tal como se concebía nel sieglu XI. Ente otres cuestiones, citábase la práutica de les paces. Según el testu, los herexes quedaron convencíos col maxisteriu de Gerardo, arrenunciaron a la herexía y reconciliáronse cola Ilesia.

Nel mesmu añu de la so consagración, 1012, siendo inda canónigu de Reims, fundó l'abadía de San Juan Bautista de Florennes; frente a la que punxo como primer abá a Ricardo de Verdún, un reformador monásticu al que Gerardo sofitaba.[6] En 1015, xuntu col so hermanu Godofredo, fixo donación del monasteriu de Florennes a la ilesia de Lieja.[7] Los testos realizaos nesi scriptorium mientres esa dómina amuesen una técnica d'escritura innovador: la separación de les pallabres por aciu espacios.[8]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Erik Van Mingroot, art. "Gérard Ier de Florennes, évêque de Cambrai », dans Dictionnaire d'histoire et de géographie ecclésiastiques, t. 20, Paris, 1984, col. 742-751
  2. (Foundation for Medieval Genealogy) Namur 5.C
  3. Alain Demurger, L'anicie des ordres religieux militaires, Clio.fr
  4. Erik van Mingroot, ed. -yos chartes de Gérard, Liébert et Gérard II, évêques de Cambrai 2005, p. 2.
  5. Patrologia Llatina 142, cols. 1269–1312.
  6. Diane Reilly, Art of Reform in Eleventh-Century Flanders: Gerard of Cambrai, Richard of Saint-Vanne and the Saint-Vaast Bible, Studies in the history of Christian traditions 128 (Leiden) 2006.
  7. L'église impériale : de Baldéric II à Otbert [1]
  8. Paul Saenger, Space Between Words: the origins of silent reading 2000, p 192, and note 78.