Asio flammeus

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Asio flammeus
Commons-emblem-notice.svg
 
Curuxa mariñana
Asio-flammeus-001.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Strigiformes
Familia: Strigidae
Xéneru: Asio
Especie: A. flammeus
(Pontoppidan, 1763)
Distribución
Sumpfohreule-Asio flammeus-World 2.png
[editar datos en Wikidata]

La curuxa mariñana (Asio flammeus) ye una de les rapazos nocherniegues con mayor actividá diurna. Habita n'árees abiertes, zones herbales ensin trabayar, marismas, cultivos, gorbizales y, sobremanera, en marjales costeros. La so población nuna zona en concretu depende sobremanera de la disponibilidad de preses. Ye frecuente velo paráu nel aire, anque ensin llegar a acurrise, buscando royedores por ente les yerbes altes.

Ye similar al búho chicu, pero'l búho campestre tien les guedeyes de la parte cimera de la cabeza bien pequeños y de normal ocultos, un aníu negru qu'enmarca cada güeyu (d'iris mariellu,) y ye más espodáu qu'ésti. Les nales tán derrotes por una franxa de color crema que parte del tueru del animal (pola cara dorsal), y tienen la punta negra. El banduyu ye blancu, con menos rayes escures que n'otros búhos allegaos.

Habita en tolos continentes sacante na Antártida y Australia, anque ye una especie rara en gran parte de la so área de distribución. Ye Migración de les aves migradora, moviéndose escontra árees más templaes pel hibiernu.

La so voz ye una lladrida nasal y aspro, tipu latigazu. Tamién puede producir un soníu nidiu con pitíu rápidu y zumbante, o-o-o-o. Nes zones d'ivernada suelen permanecer silenciosos.

Caza volando amodo sobre'l suelu o reparando dende una percha. Come pequeños royedores y páxaros.

  • Llargor: de 34 a 42 cm
  • Valumbu: de 90 a 105 cm
  • Pesu: 250-450 g
  • Llonxevidá: de 10 a 15 años

Nial y reproducción[editar | editar la fonte]

Nidifica directamente sobre'l suelu, en yerbazales y marismas, ente la yerba. El nial ye una zona esplanada ensin revistir, anque dacuando apurre granes, yerbes o plumes. Pon de 4 a 8 güevos nuna única niarada, anque en delles rexones hasta dos. Nos años de bayura de royedores puede llegar a poner 12 ya inclusive 14 güevos nuna temporada. El güevu mide 35 ~ 45 X 29 ~33 mm y ye blancu puru, mate.

La incubación ye realizada pola fema y enllargar ente 21 y 37 díes. Pon cada 48 hores, y empieza a guarar desque pon el primer güevu, de cuenta que puede haber bastante diferencia d'edá ente los nacíos na mesma niarada. Los volantones pueden abandonar el nial con solu cuatro selmanes y vuelen a los cinco selmanes. El machu monta guardia nes proximidaes del nial y apurre l'alimentu. Como otres aves que críen nel suelu, los adultos tienden a burllar a'l depredadores que s'averen al nial asemeyando mancadures nes nales que-yos torguen volar.

Algama la maduror sexual al añu d'edá. Nel Hemisferiu Norte la reproducción tien llugar ente marzu y xunu, con un máximu n'abril. Tienden a formar colonies lasas. El cortexu nupcial ye bien llamativu, una y bones los machos realicen expectaculares vuelos d'exhibición. Ye una especie xeneralmente monógama.

Alimentación[editar | editar la fonte]

Anque como se señaló ye más diurnu que'l restu de les estrixiformes, caza sobremanera de nueche. La técnica más frecuente ye en vuelu lentu y bien baxu, dexándose cayer frecuentemente sobre les preses. Otres vegaes aguarda dende un posaderu. El so horariu de caza paez coincidir cola actividá de los topíns (Arvicolinae), la so presa preferida. Polo xeneral suel volar bien baxu, con peculiar aletéu. Ye frecuente que coincidan dellos exemplares nel mesmu cazadoriu. La so alimentación consiste principalmente en royedores (más del 90%), pero tamién otros pequeños mamíferos, reptiles y dalgunos grandes insectos. Dacuando captura pequeñes aves.

Otros aspeutos de comportamientu[editar | editar la fonte]

  • Ye bien característicu d'esta especie'l so comportamientu nómada, erráticu, solo afita a una área concreta mientres el periodu de reproducción.
  • Pel hibiernu duermen en dormideros comunales.
  • Anque nun ye rara la so actividá diurna, de normal empieza la so actividá 30-60 enantes de la puesta del sol.

Subespecies[editar | editar la fonte]

Asio flammeus en vuelu

Anguaño acéptense diez subespecies de Asio flammeus.[2]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International. «Asio flammeus» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2013.2.
  2. «Asio flammeus». ITIS Report. Integrated Taxonomic Information System. Consultáu'l 16 de febreru de 2009.
  3. (2006) Galápago: A Natural History. Princeton University Press, 130. ISBN 9780691126333.
  4. «Pueo or Hawaiian Short-eared Owl». Hawaii’s Comprehensive Wildlife Conservation Strategy (1 d'ochobre de 2005). Consultáu'l 16 de febreru de 2009.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]