Alectoris rufa

De Wikipedia
(Redirixío dende Alectoris ablonda)
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 
Perdiz colorada
Perdiz roja.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Subfilu: Vertebrata
Clas: Aves
Orde: Galliformes
Familia: Phasianidae
Xéneru: Alectoris
Especie: A. rufa
(Linnaeus, 1758)
[editar datos en Wikidata]

Alectoris rufa[2] ye una especie d'ave galliforme de la familia Phasianidae autóctona d'Europa sudoccidental. Estiéndese per Francia, la península ibérica y el noroeste d'Italia, amás de Córcega y les Baleares. Naturalizóse nel sur del Reinu Xuníu, onde foi introducida como especie cinexética. Ye sustituyida nel sudeste d'Europa pol so pariente bien similar, la perdiz griega (Alectoris graeca). Coincide en partir norte de la so área de distribución cola perdiz pardilla (Perdix perdix.

La perdiz colorada ye un ave principalmente terrestre y migración de les aves sedentaria, que forma bandaes fuera de la temporada de reproducción.[3] Reproducir en planicies abiertes y montes baxos de clima secu, como les tierres d'agricultura de secanu y árees abiertes cascayoses onde añera nel suelu. Polo xeneral aliméntase de granes y demás materia vexetal, pero los mozos en particular gusten de los inseutos como un suplementu proteico esencial. El so reclamu ye trisilábicu (ka-chu-chu).

Descripción[editar | editar la fonte]

La perdiz colorada adulta caracterízase pol llistáu de los sos lladrales, el so collar negru y la so pates y picu coloraos.

La perdiz colorada mide ente 33 y 38 cm de llargor y pesa 450 gramos aproximao.[4] Carauterízase por tener un pescuezu fuerte, la cola curtia y un picu llixeramente curváu escontra baxo, de fuerte constitución y de color colorada intensa, como'l so aniellu ocular. Los sos güeyos tán llixeramente resgaos escontra tres y presenten un color pardu claru. El plumaxe de les sos partes cimeros ye principalmente pardu, con ciertu tonu acoloratáu nel mantu. La so nuca tien un tonu gris vinosu bien xubíu, col pileu castañu buxu. El restu de la cabeza ye blanca derrota por una llista negra que va dende la base del picu cruciando'l güeyu, y tres él se curva escontra baxo pa enmarcar totalmente el so gargüelu blancu a manera de collar. El pechu y la zona cimera del abdome son buxos cenizos con tonalidá parda. L'estremu inferior del abdome y la porción inferior de la cola amuesen una tona­lidá canela acoloratada. Na zona de los lladrales tien una tonalidá gris clara, que se ve atayada por una serie de franxes tresversales, onde s'alternen el colores blancu, colloráu y castañal, ribeteados per una sutil llinia de color negru. Presenta un veteado negru na parte cimera del pechu, de color más intensu, más brillosu y de más estensión nos machos. Nes sos pates coloraes preséntase otra carauterística de dimorfismu sexual, una y bones los machos tienen na parte posterior de los tarsos una escrecencia de naturaleza córnea, llamada espolón (mayor de 8,6 mm). Les femes, pela so parte, escarecen d'esti elementu o lu tienen de menor tamañu (menor de 8,4 mm). En dambos casos, les buelgues de la perdiz son bastante carauterístiques, por cuenta de que'l deu fronteru mediu tien un llargor cuasi doble que la de los dos llaterales, dixebraos por un ángulu bien asemeyáu, en cuantes que'l deu posterior asítiase na mesma llinia que'l frontal mediu.[5] Tamién dambos sexos estremar nel llargor de les nales, mayor a 15,8 cm nel casu de los machos y menor de 15,4 cm nes femes. Los xuveniles son de tonos pardos más abuxaos y ensin llistes nos lladrales, y pueden sexase a partir de los trés meses d'edá, cuando empieza a desenvolvese l'espolón nos machos.

Edá[editar | editar la fonte]

Pueden reconocese tres tipos d'edaes pol so aspeutu:

  • Xuveniles: con plumaxe pardu nes partes cimeres. Partes inferiores de color ocre. Ensin franxes nos lladrales. Gargüelu blancu ensin cantu negru. Picu pardu. Pates de color coloráu maciu.
  • 1º añu seronda/2º año primavera: con plumaxe d'adultu, pero calteniendo los dos primaries más esternes ensin camudar, que tienen una llurdia blanca na punta: en postjuveniles la llurdia blanca de les primaries esternes puede ser pequeña o tar ausente por gastadura; hai que comprobar la diferencia de tonalidá ente les plumes xuveniles reteníes, más clares y foliaes, según les camudaes.
  • Adultos: con toles plumes de la nala de la mesma xeneración, coles dos primaries más esternes de punta arrondada y ensin la llurdia blanca.

Camuda[editar | editar la fonte]

La muda postnupcial ye completa, y suel rematar ente ochobre y payares. La muda postjuvenil ye parcial, incluyendo toles plumes de l'ave sacante los dos primaries más esternes, y suel terminar ente agostu y los primeros díes de payares.

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Alimentación[editar | editar la fonte]

La perdiz colorada ye una especie que come principalmente vexetales, y predominen ente estos los ceberes cultivaos pol home, les fueyes, les yerbes verdes de los praos y les frutes monteses, anque complementen la so dieta con inseutos y otros pequeños invertebraos. Per otra parte, la perdiz colorada suel al­contrase con cierta regularidá nes cercaníes de les fontes d'agua, llamargues y regueros, yá que precisa beber tolos díes.

Reproducción[editar | editar la fonte]

Pitucu de perdiz colorada d'unos díes de vida.
Güevos de Alectoris rufa rufa.

L'entamu del procesu reproductivu de la perdiz colorada empieza nos meses de xineru y febreru, cuando nes ban­daes d'esta especie los machos polígamos empiecen a cortexar a les femes. Nesta dómina del añu prodúcense numberosos y violentos combates ente los machos, que busquen la posesión de les femes. L'apareyamientu empieza nos meses de marzu o abril. Una vegada que la primer fema foi fecundada, el machu alloñar d'ella en busca de nueves compañeres. Una vegada fecundaes, les femes empiecen la busca d'un abellugu nel suelu, de normal depresiones tapecíes, sebes, riegos de los semaos, raigaños d'árboles, carbes, etc., onde van depositar los sos güevos.

Polo xeneral, la niarada ta formada por una cantidá de güevos que bazcuya ente dolce y dieciocho. Los güevos son d'un tamañu que puede considerase como grande si tener en cuenta les dimensiones comunes d'una fema de perdiz colorada. La forma de los güevos ye ovoidea, redondiada nos dos casquetes, con color de fondu amarellentáu acoloratáu chiscáu de pequeñes llurdies marrones escures. Estos güevos son d'una notable consistencia, fechu que probablemente s'atope venceyáu cola escasa proteición que-yos brinda'l toscu nial nel que son guariaos.

La incubación de los güevos de la perdiz colorada ye lleváu a cabu pola fema y, dacuando, pol machu, y tien una duración averada de ventitrés díes, al cabu de los cualos nacen los pitucos. Al poco d'abandonar el güevu dexen el nial siguiendo a la so madre, y aína atópense en condiciones de buscar l'alimentu por sigo mesmos, anque so la sollerte vixilancia de la so proxenitora. Los perdigones nun tarden demasiáu n'empecipiase na práutica de correr y volar, atopándose en condiciones de llevar a cabu estes actividaes con perfec­ción nun periodu inferior a un mes. A diferencia de los exemplares adultos, los pitucos de la perdiz colorada aliméntense principalmente de canesbes de in­seutos, pequeños moluscos d'agua duce, guxaninos terrestres y pequeños granos, que pueden esmagayar col so picu. A midida que crecen y desenvuélvense, les perdices coloraes pasen a ser cada vegada más granívores.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International (2014). «Alectoris rufa» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2014.2. Consultáu'l 3 d'agostu de 2014.
  2. Bernis, F; De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (1994). «Nomes en castellanu de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Segunda parte: Falconiformes y Galliformes)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 41 (2):  pp. 183-191. ISSN 0570-7358. http://www.ardeola.org/files/285.pdf. Consultáu 'l 8 d'agostu de 2014. 
  3. http://www.magrama.gob.es/ministeriu/pags/biblioteca/hoja/hd_1990_12.pdf
  4. Ficha de la especie (PDF), por Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze.
  5. Equipo de especialistas DOMEFAUNA. Perdiz. Codorniz. Faisán. Pintada. Colín. ISBN 84-315-0890-6>/ páxs. 14 / 15.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Equipo de especialistas DOMEFAUNA. Perdiz. Codorniz. Faisán. Pintada. Colín. ISBN 84-315-0890-6.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Alectoris rufa