Teodoricu'l Grande

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Teodoricu'l Grande
Teodorico re dei Goti (493-526).png
cónsul


Magister militum


patricios


Rey de Italia

15 marzu 493 - 30 agostu 526
Odoacro - Atalarico
Vida
Nacimientu Panonia12 de mayu de 454
Nacionalidá Reino ostrogodo de Italia
Grupu étnicu Ostrogodos
Fallecimientu

Rávena30 d'agostu de 526

(72 años)
Sepultura Mausoleo de Teodorico
Causa de la muerte causes naturales
Familia
Padre Teodomiro
Madre Ereleuva Eusebia
Casáu/ada con Audofleda
Fíos/es
Hermanos/es
Tribu Amelungos
Oficiu
Oficiu políticu
Creencies
Relixón arrianismo
Cambiar los datos en Wikidata

Teodoricu'l Grande (en llatín: Flāvius Theodericus; griegu: Θευδέριχος [Theuderikhos]; góticu: Þiudareiks; inglés antiguu: Þēodrīc; nórdicu antiguu: Þjōðrēkr, Þīðrēkr; Dacia, 454 – Rávena, 26 d'agostu de 526), tamién conocíu como Teodoricu l'Amalu, foi un rei de los ostrogodos (474526) y ún de los gobernantes más poderosos del so tiempu. Nel momentu de mayor apoxéu, gobernó sobre les penínsules itálica ya ibérica, la Galia mediterránea y les provincies del Danubiu, y consideráronlu un heriede de los emperadores romanos, magar que él mesmu enxamás adoptó esi títulu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Los territorios remanaos direutamente por Teodoricu y, nun tonu más nidiu, los reinos sobre los qu'exercía hexemonía nel añu 523. Sacante la Galia y Britania, la so hexemonía tomaba toles tierres del Imperiu romanu d'occidente.

Infancia y mocedá[editar | editar la fonte]

Teodoricu yera orixinariu d'una rama del pueblu xermanu de los godos. El so llinaxe, los Amalos, asitiárase tres la desintegración del Imperiu hunu nel oeste de los Cárpatos, aprosimao no que güei sedría Hungría. El so padre foi'l caudiellu Teodomiru y la so madre la concubina d'esti, Erelieva Eusebia.

Rei d'Italia[editar | editar la fonte]

Edictum Theodorici regis del añu (512). La continuidá de l'alministración imperial sol gobiernu de Teodoricu ganó-y el sofitu de les élites romanes.

La Italia escontra la que Teodoricu dirixó al so pueblu nel añu 488 yera un botín tremendamente deseable. La so bayura de tierres fértiles facíenla, nuna dómina na que la riqueza midíase nel poder agrariu d'un territoriu, muncho más próspera que Grecia y los Balcanes. La rede comercial que coneutaba la península, magar que debilitada por cuenta de la fragmentación de la parte occidental del imperiu, siguía siendo importante. Ello ye que a pesar de que Roma yá nun yera la ciudá más poblada del mundu, el so tamañu siguía siendo descomanáu, y bien posiblemente fuera la segunda mayor ciudá del ámbitu romanu, solo per darrera de Constantinopla

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]