Pedro de Cantabria

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Pedro de CantabriaPicto infobox character.png
Vida
Nacimientu Cantabria665 [[(Gregorianu)]]
Nacionalidá Reino visigodo de Toledo
Fallecimientu

730 [[(Gregorianu)]]

(64/65 años)
Familia
Padre Ervigio
Fíos/es
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu aristócrata
Cambiar los datos en Wikidata

Pedro de Cantabria (? - 730) foi duque (dux) de Cantabria; lo yera en 702 (añu de la muerte de Egica) y en 710 (añu de la muerte de Vitiza).[1] Probablemente nació en dalgún llugar de la cordal Cantábricu y morrió nel añu 730. El so fíu, Alfonso I'l Católicu, yera xenru de don Pelayo, y dellos nietos sos fueron escoyíos reis d'Asturies pola nobleza asturiana.

Antepasaos y descendientes[editar | editar la fonte]

Hasta'l sieglu XIX, basándose nos antiguos cronistes, creyóse que foi fíu del rei visigodu Ervigio. Sicasí, nun esiste nenguna prueba documental. Según la versión rotense de la Crónica albeldense, Pedro yera exregni prosapiem; esto ye, de fonduxe real visigoda.[2] Según una hipótesis del xenealoxista Christian Settipani —basándose na onomástica, na cronoloxía, n'elementos biográficos y el testimoniu de les cróniques—, el duque Pedro de Cantabria yera descendiente (por varonía) de Leovigildo y Recaredo I (ex semine Leuvigildi et Reccaredi progenitus) y ye el mesmu Pedro fíu de Didacus y de la so muyer Gelvira (Guluira) y nietu paternu del conde visigodu Agila y de la so muyer Divigra y, por tanto, sobrín paternu y primu sobrín maternu de Favila.[3] Les Cróniques declaren que los reis ástures son descendientes de Leovigildo y Recaredo y traten de crear una falsa continuidá institucional ente dambes realidaes polítiques. La moderna historiografía coincide en que la causa final d'esti fenómenu anicia no que se denominada «neogoticismo» que respondía a una rede d'intereses políticos y al reforzamientu del prestíu personal d'Alfonso III.[lower-alpha 1]

Desconozse'l nome del so o les sos esposes. Tuvo dos fíos:

Actuación[editar | editar la fonte]

Peña Amaya, antigua capital del ducáu de Cantabria.

Ente 711 y 712, Táriq ibn Ziyad conquistó col so exércitu Amaya, la capital del ducáu de Cantabria.[8] Según antigües cróniques musulmanes, nel añu 714 Musa ibn Nusair toma y escala per segunda vegada Amaya, lo qu'obliga a Pedro y a los suyos a abelugase tres el cordal. Ellí combina les sos fuercies col líder ástur Pelayo pa combatir a los invasores musulmanes, a los que ganen na batalla de Cuadonga. Ye probable que, siguiendo'l costume goda, Pedro unviara al so fíu a la corte real de Pelayo en Cangues d'Onís.[8] Según el fragmentu transcrito de siguío de la Crónica albeldense, el duque Pedro y el rei Pelayo alcordaron fundir los sos dominios por aciu el matrimoniu d'Alfonso, fíu de Pedro, con Ermesinda, fía de Pelayo:

Adefonsus, Pelagi gener, reg. an. XVIIII. Iste Petri Cantabriae ducis filius fuit; et dum Asturies venir Ermesindam Pelagii filiam Pelagio proecipiente, accepit

Enrique Flórez de Setién. España sagrada, t. XIII, ap. VI

Tres la muerte'l 14 de setiembre del añu 739, mientres una cacería, de Favila, quien asocediera al so padre Pelayo como rei de los ástures, Alfonso ye designáu primer rei de los unificaos dominios qu'en delantre se conoceríen col nome d'Asturies. La posteridá conocer col nome d'Alfonso I'l Católicu.

Notes[editar | editar la fonte]

  1. «A la de analizar el calter de la monarquía ástur nun tenemos de dexar nos engañar poles parques, pero interesaes (neogoticismo) informaciones de les Cróniques asturianes, que traten d'eponderar la figura real».[4]

Referencies[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]





Pedro de Cantabria