Parllamentu de la República Italiana

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

Plantía:Aldericáu

Parllamentu de la República Italiana
Parllamentu della Repubblica Italiana
Emblem of Italy.svg
Datos Xenerales
País Flag of Italy.svg Italia
Tipu Bicameral
Cámara alta Senáu de la República
Cámara baxa Cámara de Diputaos
Lideralgu
Presidente Pietro Grasso, PD
Presidente de la
Cámara baxa
Laura Boldrini, Ind.
Estructura
Miembros 950
320 senadores (315 escoyíos + 5 pa tola vida)
630 diputaos
Senate of Italy 2014.svg
Senáu
Grupos representaos
Chamber of Deputies of Italy 2014.svg
Cámara de Diputaos
Grupos representaos
Sedes
Senáu de la República: Palazzo Madama
[editar datos en Wikidata]

El Parllamentu de la República Italiana (en italianu: Parllamentu della Repubblica Italiana) ye l'órganu constitucional titular del poder llexislativu. Tien una estructura bicameral, tando formáu pola Cámara de los Diputaos y el Senáu de la República.

La cámara de los diputaos ta formada por 630 miembros, ente qu'hai 315 senadores más los senadores vitalicios. Los dos cámares axúntense conjuntamente pa determinaos casos designaos pola Constitución. El casu más importante ye la eleición del Presidente d'Italia, votación na que tamién s'axunten con representantes rexonales. Otros casos son pa escoyer cinco miembros del Tribunal Constitucional Italianu y p'escoyer un terciu del Conseyu Cimeru de la Maxistratura.

Nos casos previstos na Constitución, el Parllamentu va axuntar en sesión conxunta. Cómo sollerta'l párrafu 55, 2 de la Carta fundamental consagra la hipótesis d'esti artículu nun ye refecha, puede sufrir cambeos o l'aplicación por analoxía.

Autodiquia[editar | editar la fonte]

El fechu de que la remuneración de los emplegaos de los órganos constitucionales italianes nun tán harmonizaos (cola creciente estandarización de los demás emplegaos de l'alministración pública italiana) foi acusáu[1] a la esistencia, pa cada unu d'ellos, l'institutu de la autodichia.

L'argumentu foi cuestionáu pola defensa de los solicitantes italianos que ganaron la causa Savino y otros contra Italia ante'l Tribunal Européu de Derechos Humanos. ("¿Cuál ye la relación ente la ganancia y ... la garantía de los derechos fundamentales? Si usté gana enforma (...) ye posible que .... ... esto socava los derechos fundamentales como'l de la xusticia? Estos son derechos que ... nun tienen preciu ... les garantíes xurídiques, la protección d'un tercer xuez ": de l'audiencia n'Estrasburgo 02 d'avientu 2008, trescripción de la URL de tresmisión [2]).

Esto añedió nuevos siguidores de l'abolición de la autodiquia, originalmente solicitada polos partidarios del imperiu de la llei pa tolos ciudadanos italianos:[3] pidiendo "una nueva alministración de les Cámares" quexar de qu'hasta agora'l so "Presidencia perdió una importante oportunidá pa demostrar lo que más faltaba nos últimos años: la capacidá de xestión",[4] moteyáu "siquier rudimentaria".[5]

Referencies[editar | editar la fonte]




Parlamento de la República Italiana