Luis Batlle Berres

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Luis Batlle Berres
Lbberres23.jpg
Voz
Presidente d'Uruguái

Vida
Nacimientu Montevidéu26  de payares de 1897
Nacionalidá Bandera de Uruguái Uruguái
Fallecimientu

Montevidéu15  de xunetu de 1964

(66 años)
Sepultura Cementerio Central de Montevideo Traducir
Familia
Casáu/ada con Matilde Ibáñez Tálice
Fíos/es
Estudios
Estudios Universidá de la República
Oficiu
Oficiu políticu y periodista
Creencies
Partíu políticu Partido Colorado Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Luis Conrado Batlle Berres (Montevidéu, 26 de payares de 1897 - Ib., 15 de xunetu de 1964) foi un políticu y periodista uruguayu. Presidente n'exerciciu del Poder Executivu ente'l 2 d'agostu de 1947 y el 1 de marzu de 1951. Ye conocíu por ser el fundador de la corriente política conocida como 'neobatllismo'.[1]

Biografía[editar | editar la fonte]

Tataranieto d'inmigrantes catalanes naturales de Sitges, y sobrín de José Batlle y Ordóñez. Yera fíu de Luis Batlle y Ordóñez cola so primer esposa d'ascendencia irlandesa, Petrona Berres (fía de Manuel Berres y Susana Mc Intyre, ésta de la mesma hermana de María Mc Intyre, la esposa de William Raulin Amy). Quedó güérfanu en 1908, polo que se crio nel llar del so tíu José Batlle y Ordóñez, más precisamente, na quinta de Piedres Blanques. Cursó los sos estudios secundarios na Escuela y Licéu Elbio Fernández.[2] Ingresando darréu a la Facultá de Derechu de la Universidá de la República. Diputáu pol Partíu Coloráu dende 1923, foi opositor al golpe de Gabriel Terra, polo que foi desterráu a Buenos Aires cola so familia.

Tuvo trés fíos cola so esposa Matilde Ibáñez Tálice (1907-2002): Jorge Luis (1927-2016), presidente d'Uruguái ente 2000 y 2005; Luis César (1930-2016) pianista ya intérprete de música clásica; y Matilde Linda, nacida n'Arxentina en 1932.

Caltuvo una fuerte rivalidá colos sos primos César y Lorenzo Batlle Pacheco, lo qu'estremó al batllismo en dos corrientes, la de la llista 15, que Luis Batlle condució, y la de la llista 14, a que'l so frente atopar los dos hermanos citaos.

Carrera política[editar | editar la fonte]

Periodista nel diariu El Día primero, depués creó Aición y adquirió la radio Ariel de Montevideo, dende onde desenvolvió una intensa influencia na vida política del so partíu y del país.

Ente 1943 y 1945 presidió la Cámara de Diputaos.

Vicepresidente y Presidente: el Neobatllismo[editar | editar la fonte]

La Llista 15 nes eleiciones de 1946. Tomás Berreta yera'l candidatu a la Presidencia y Luis Batlle el candidatu a la vicepresidencia, y tres la muerte del primeru'l segundu convertir en Presidente.

Nos comicios de 1946 foi electu Vicepresidente de la República, acompañando a Tomás Berreta. Asumió la Presidencia de la República a la muerte de Berreta el 2 d'agostu de 1947, desenvolviendo una política estatista y proteccionista, qu'en dellos aspeutos siguió la política de sustitución d'importaciones creada nos años 1930. Esto llamóse Neobatllismo.[3]

La so personalidá carismática y la so fonda buelga na vida política del so tiempu sofitáronse, ente otres razones, nel manexu d'una estructura de clubes políticos barriales que recoyeron el votu de bona parte de les clases medio y obrero, a impulsu de caudiellos locales que munches vegaes trocaron aquellos sufraxos por puestos na alministración pública o por promeses de los mesmos, lo cual foi de fondes y duraderes consecuencies na vida política del Uruguái.[4]

Ente los sos más entusiastes militantes destacóse un grupu conocíu como los mozos turcos de Luis Batlle: Zelmar Michelini, Teófilo Collazo, Guzmán Acosta y Lara, Norberto Sanguinetti, Tabaré Hackenbruch, Julio María Sanguinetti.[5]

Magar el so lideralgu nel Partíu Coloráu foi ampliu, nun foi total, non yá pola oposición del nucleu conservador de la "llista 14" sinón tamién pola intensísima fragmentación n'ensame de llistes que foi moneda corriente na so coleutividá dende entós. Llomáu como "el mandón" pola propaganda adversa de la so propia coleutividá. Al rematar el so mandatu, y nun pudiendo ser reelexíu, impunxo al químicu farmacéuticu Andrés Martínez Trueba como candidatu del so sector, que sería conocíu como "Llista 15", pa les eleiciones de payares de 1950, nes qu'ésti llogró la victoria.

Cabo destacar qu'en 1947 adquirióse la finca allugada na esquina de l'avenida Joaquín Suárez y la cai Reyes, pa destinala a residencia presidencial.[6]

Gabinete ministerial 1947-1951[editar | editar la fonte]

Ministeriu Nome Periodu
Interior Giordano Eccher 1947 - 1948
Alberto Fermín Zubiría 1948 - 1949
José Peña 1949 - 1950
Alfredo Zubiría 1950
Dardu Regules 1950 - 1951
Rellaciones Esteriores Mateo Marques Capo 1947
Daniel Castellanos 1947 - 1949
César Charlone 1949 - 1950
Alberto Domínguez Cámpora 1950 - 1951
Economía y Finances Ledo Arroyo Torres 1947 - 1949
Nilo Berchesi 1949 - 1951
Defensa Nacional Pedro Munar 1947
Francisco Forteza 1947 - 1951
Instrucción Pública y Previsión Social Francisco Forteza 1947
Oscar Secco Ellauri 1947 - 1951
Obres Públiques Manuel Rodríguez Correa 1947 - 1949
José Acquistapace 1949 - 1951
Industria y Trabayu Alberto Fermín Zubiría 1947 - 1948
Fernando Fariña 1948 - 1949
Santiago Rompani 1949 - 1951
Salú Pública Enrique Claveaux 1947 - 1949
Lisandro Cersósimo 1949 - 1951
Ganadería, Agricultura y Pesca Aquiles Espalter 1947 - 1948
Luis Alberto Brause 1948 - 1949
Carlos Fischer 1949 - 1951

[7]

El colegialismo[editar | editar la fonte]

Al asumir Martínez Trueba, en 1951, llegó a un alcuerdu colos sectores mayoritarios del Partíu Nacional, empobináu por Luis Alberto d'Herrera, y cola "14" nel sentíu de la reimplantación del poder executivu colexáu, cola esperanza de detener el predominiu de Luis Batlle na política nacional.

Plebiscitada la reforma correspondiente a fines de 1951 y puesta en vixencia en 1952, la nueva constitución enllantó'l colexáu integral como sustitución de la Presidencia de la República, según la colegialización de les alministraciones departamentales y de los entes autónomos. Buscóse retomar les idees de José Batlle y Ordóñez. El Poder Executivu Colexáu implicaba amás la coesistencia de los dos partíos tradicionales en tomar de decisiones, munches vegaes éstes contradictories, yá que nun llograben un consensu y debíense mover nun contestu d'inestabilidá propiu de la Segunda Posguerra. Según l'autor Carlos Machado: "La xestión del primer Conseyu de Gobiernu caracterizar pol so desembozado conservadorismu",[8] implicó una series de midíes, con calter de represalia en contra de les movilizaciones y/o fuelgues de los asalariaos de diversos sectores que se víen afeutaos pol contestu, l'adopción de les Midíes Puestes de Seguridá establecíes na Constitución de la República coles mires de detener les constantes manifestaciones y descontentu social provocáu pol contestu internacional y el consecuente impautu nel mediu local, al traviés del amenorgamientu de les esportaciones, una fuerte inflación nos bienes de consumu de primera necesidá y un amenorgamientu nos ingresos de los asalariaos.[9]

Nes eleiciones de 1954 la llista 15 de Luis Batlle alzar col trunfu eleutoral sobre los sos adversarios d'una manera contundente, anque de nuevu nel poder, l'almiráu (y aldericáu) dirixente nun abolió la colegialización del estáu uruguayu; tocó-y en suerte presidir el Conseyu Nacional de Gobiernu mientres 1955.

En 1958, impotente pa faer frente a la crisis económica que s'empezara a desamarrar dende 1955 tres la cayida de los precios de los artículos exportables de la economía monoproductora uruguaya, la 15 perdió les eleiciones d'aquel añu, ganaes pol Partíu Nacional, qu'asina tornó al gobiernu tres 93 años de nun exercelo.

Últimu tramu de la so carrera[editar | editar la fonte]

Senador nel últimu tramu de la so vida y actuación política, finó en 1964, dexando al Partíu Coloráu ensin un lideralgu claru y fondamente estremáu. El so fíu, Jorge Batlle Ibáñez, a pesar de presentase como'l so continuador ya imponese a los sos correlixonarios en 1966 como candidatu del partíu a les eleiciones d'aquel añu, nun llogró l'ésitu que deseyaba, siendo escoyíu naquella ocasión el xeneral Óscar Gestido.

Discursu de Luis Batlle Berres nun actu na campaña de 1962.

En 1967 inauguróse un monumentu n'homenaxe a Batlle Berres, obra del arquiteutu Román Fresnéu Siri, allugáu na plaza onde'l Bulevar Xeneral José Artigas dobla n'ángulu rectu. Esti monumentu, que constitúi un finxu nel paisaxe montevideano, remembra cola so forma d'O'l costume de Luis Batlle d'alzar los brazos n'actitú de saludu mientres los sos actos públicos. La xente llama informalmente a dichu monumentu "los cuernos de Batlle", al igual que la zona a la so alredor.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Biografía y xenealoxía de la familia Batlle.
  2. elbiofernandez. «Ex Alumnos d'Honor o Destacaos». Consultáu'l 8 de setiembre de 2016.
  3. http://www.harwoodschool.edu.uy/index2.php?option=com_docman&task=doc_view&gid=12&Itemid=71 El Neobatllismo
  4. naufraxu-del-neobatllismo-n1208058 El naufraxu del neobatllismo
  5. Otres rutes, el mesmu puertu (páx. 2) (enllaz rotu disponible n'Internet Archive; ver l'historial y la última versión).
  6. El País. «Residencia presidencial de Suárez y Reyes». Archiváu dende l'orixinal, el 11 d'avientu de 2012. Consultáu'l 2009.
  7. Cronoloxía Histórica del Prof. Walter Rela
  8. MACHADO (s/d). Historia de los orientales. Editorial Banda Oriental, 162. ISBN s/d.
  9. NAHUM, Benjamin (2000). Manual d'Hestoria del Uruguái. Montevideo- Uruguái: Editorial Banda Oriental, 196-197. ISBN 9974-1-0234-0.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Andrés Martínez Trueba
Presidente del Conseyu Nacional de Gobiernu
1955-1956
Socesor:
Alberto Fermín Zubiría
Predecesor:
Tomás Berreta
Presidente d'Uruguái
1947-1951
Socesor:
Andrés Martínez Trueba






Luis Batlle Berres