Lichenostomus flavicollis

Lichenostomus flavicollis;
Estáu de caltenimientu
	; Esmolición menor (IUCN)
Clasificación científica
Reinu:	Animalia
Filu:	Chordata
Clas:	Aves
Orde:	Passeriformes
Familia:	Meliphagidae
Xéneru:	Lichenostomus
Especie:	L. flavicollis; Vieillot, 1817
Consultes
	[editar datos en Wikidata]

Les especies d'aves con nome común en llingua asturiana márquense como ^NOA. En casu contrariu, conséñase'l nome científicu.

'''Lichenostomus flavicollis ye una especie d'ave de la familia Meliphagidae. Ye similar en comportamientu y aspeutu al mieleru d'oyíos blancos y ye endémica de de la islla australiana de Tasmania. Foi consideráu oficialmente como una plaga pa los güertos.^[2]

Taxonomía

La especie foi de primeres descrita pol ornitólogu francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1817,^[1] quien en principiu lo clasificó dientro de la familia Melithreptus. El so epítetu provién del llatín, siendo flavus mariellu y collis gargüelu. Otru nome vernáculu (común) pol que se-y conoz ye Come-frutos verde.

Descripción

Trátase d'una ave de tamañu mediu dientro de los Mieleros con una cola relativamente llarga. Xeneralmente pesa alredor de los 31 gramos y el so tamañu mediu ye de 31 centímetros.^[2] El plumaxe ye d'un brillante verde oliva cola cabeza platiada o grisacea y el gargüelu mariellu. Los güeyos tán enmarcaos por mariellu y los cantares de les plumes de les ales tamién son marielles. El picu ye negru y los güeyos son d'un fondu colloráu rubín. Les femes son más pequeñes que los machos y los mozos son similares a los adultos pero más pálidos.

Distribución y hábitat

El mieleru de pescuezu mariellu ye abondo común y espándese por toa Tasmania, la islla King y el grupu Furneaux.^[3] La especie ta bien estendida y nun se considera amenazada.

El so hábitat natural ye'l monte templáu y les carbes de la mariña.^[3] Prefier los montes esclerófilos, tanto húmedos como secos, pero tamién ocupa otros hábitats como los montes alpinos d'ocalitu, los montes abiertos d'ocalitu, el monte tropical y les carbes costeres.^[4] Tamién ye posible atopalos nos campos de golf, güertes, parques y xardinos.^[3]

Comportamientu

El mieleru de pescuezu mariellu ye territorial y abondo agresivu con otros mieleros, como los pardalótidos, chifladores doraos y tordes paniegues grises, a los qu'escuerre hasta espulsalos del so territoriu.

Alimentación

El Mieleru de pescuezu mariellu aliméntase principalmente d'artrópodos,^[4] daqué de nectar,^[2] y n'ocasiones de frutes y granes.^[2] La especie baxa al suelu a por comida xeneralmente solos o por pareyes.

Reproducción

La reproducción tien llugar d'agostu a xineru. Mientres la temporada d'apareyamientu, les femes mover a los territorios de los machos.^[2] El nial suel tar a 1 metru del suelu nun arbustu baxu, pero dacuando pueden allugase a 10 metros del suelu ente la xamasca. El nial ye construyíu pola fema a base de yerba, cachos de corteza, fueyes y teles d'araña y reforzáu con fibres de los árboles, llana y piel.^[3] Esta especie ye conocida por llograr pelo pa los sos niales d'animales vivos como caballos, perros o persones.^[2] La fema guara los güevos y alimenta a les crias .^[2] Polo xeneral pon dos o trés^[3]^[2] güevos rosados^[5] y el periodu d'incubación ye d'aproximadamente 16 díes.^[2] La fema guara los güevos ella sola y tamién alimenta ella sola a les críes, que van permanecer alredor de 16 díes nel nial.^[2] El machu va espulsar a la fema y a les críes cuando sían abondo madures pa colase (xeneralmente alredor de les 3 selmanes).^[2] Esta especie ye xeneralmente parasitada polos cuquiellos.^[4]

Llamaes

El Mieleru de pescuezu mariellu realiza una gran variedá de cantares, qu'inclúin cantares d'apareyamientu, utilizáu p'atraer a la so pareya y pa proclamar la propiedá d'un territoriu. La llamada varia xeográficamente pero esencialmente consiste nun runfíu del tipu chur-uk, chur-uk o un berru como de-wit y ye utilizáu mientres la temporada de cría.^[6] . Otra llamada habitual ye un repetitivu tonk, tonk, tonk o tchook, tchook.

Referencies

1 2 BirdLife International (2008). Lichenostomus flavicollis. En: UICN 2008. Llista Roxa d'Especies Amenazaes UICN. Consultáu'l 6 d'agostu de 2009.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 «Birds in Backyards – Yellow-throated Honeyeater». Archiváu dende l'orixinal, el 2007-10-30.
1 2 3 4 5 Pizzey, Graham; Knight, Frank (1997). Field Guide to the Birds of Australia. Sydney, Australia: HarperCollinsPublishers, páx. 111. ISBN 0 207 18013 X.
1 2 3 «Family Meliphagidae (Honeyeaters)», Handbook of the Birds of the World. Volume 13, Penduline-tits to Shrikes, Barcelona: Lynx Edicions, ISBN 978-84-96553-45-3
↑ «Parks & Wildlife Service – Yellow-Throated Honeyeater». Archiváu dende l'orixinal, el 2013-04-25.
↑ CSIRO Publishing – Spatial and Individual Variation in the Songs of the Yellow-throated Honeyeater Lichenostomus flavicollis Abstract

[IUCN-1] 1 2 BirdLife International (2008). Lichenostomus flavicollis. En: UICN 2008. Llista Roxa d'Especies Amenazaes UICN. Consultáu'l 6 d'agostu de 2009.

[birdsinbackyards-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 «Birds in Backyards – Yellow-throated Honeyeater». Archiváu dende l'orixinal, el 2007-10-30.

[pizzey-3] 1 2 3 4 5 Pizzey, Graham; Knight, Frank (1997). Field Guide to the Birds of Australia. Sydney, Australia: HarperCollinsPublishers, páx. 111. ISBN 0 207 18013 X.

[HBW-4] 1 2 3 «Family Meliphagidae (Honeyeaters)», Handbook of the Birds of the World. Volume 13, Penduline-tits to Shrikes, Barcelona: Lynx Edicions, ISBN 978-84-96553-45-3

[pws-5] «Parks & Wildlife Service – Yellow-Throated Honeyeater». Archiváu dende l'orixinal, el 2013-04-25.

[6] CSIRO Publishing – Spatial and Individual Variation in the Songs of the Yellow-throated Honeyeater Lichenostomus flavicollis Abstract

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]