Julián García-San Miguel

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Julián García-San MiguelPicto infobox character.png
Marqués de Teverga, de Compañy.jpg
ministru


Escudo de España (mazonado).svg
Diputáu nel Congresu de los Diputaos d'España

Vida
Nacimientu Avilés8  de marzu de 1841
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu Olmedo4 d'ochobre de 1911
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu políticu
Llugares de trabayu Madrid
Miembru de Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques
Real Academia de la Historia
Creencies
Partíu políticu Partido Liberal Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Julián García San Miguel y Zaldua (Avilés, 8 de marzu de 1841-Olmedo, 4 d'ochobre de 1911) foi un políticu y escritor español, ministru de Gracia y Xusticia mientres la rexencia de María Cristina d'Habsburgu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Semeya de Julián García-San Miguel

Estudió Derechu na Universidá d'Uviéu, doctorándose en Madrid en 1865, con una tesis avera del derechu históricu d'España, sobre cuestiones de matrimoniu. Darréu, foi abogáu n'Uviéu, exerciendo la docencia na Universidá d'Uviéu. Tamién foi miembru de la Comisión de Monumentos y miembru correspondiente de la Real Academia de la Hestoria. Foi asiduo collaborador de la prensa asturiana, cuantimás de El Faru Asturianu, onde escribía artículos eruditos y razonaos arriendes del discutiniu amenáu sobre l'autenticidá del Fueru d'Avilés, na que tomaron parte importantes historiadores, filólogos y paleógrafos españoles de la dómina.

Dada la so ideoloxía lliberal-monárquica, sofitó la revolución de 1868, enfrentándose darréu a los partidarios de la candidatura al tronu d'Antonio d'Orleans, a quien venció nes eleiciones de 1869 na circunscripción d'Avilés. Foi partidariu d'Amadeo de Saboya, quien lu nomó gentilhombre de cámara, concediendo'l títulu de marqués de Teberga al so padre. Al derrumbar la monarquía amadeísta y dempués la República, San Miguel reconoció la Restauración borbónica.

Yá nel réxime de la Restauración, volvería ser escoyíu diputáu a Cortes per Avilés, nos comicios celebraos ente 1879 y 1905.[1] Pasó al Senáu en 1907 como senador vitaliciu. Desempeñó'l cargu de ministru de Gracia y Xusticia ente'l 6 de marzu de 1901 y el 19 de marzu de 1902 nun gabinete Sagasta.[2] Tamién foi direutor xeneral de beneficencia y subsecretariu de gobernación. Foi miembru del Conseyu d'Estáu y de la Real Academia de Xurisprudencia.

En 1885, al morrer el so padre, heredó'l títulu de marqués de Teberga. Tuvo venceyáu a la construcción del ramal del ferrocarril a Avilés, que foi inauguráu en 1890. El so padre fuera unu de los más puxantes armadores y comerciantes d'Avilés, y a la so muerte heredó tamién los sos negocios. Foi autor de gran númberu de discursos parllamentarios.

Obres[editar | editar la fonte]

  • Avilés: Noticies históriques (Madrid, 1897)
  • La reforma penitenciaria (Madrid, 1901)
  • La representación parllamentaria, el sufraxu obligatoriu y el referéndum (Madrid, 1907)

Referencies[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Francisco González de Castejón y Elío
marqués de Vadillo
Ministru de Gracia y Xusticia
6 de marzu de 1901-19 de marzu de 1902
Socesor:
Juan Montilla y Adán





Julián García-San Miguel