Joaquín Aguirre de la Peña

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Joaquín Aguirre de la Peña
Cebrián-Retrato de Joaquín Aguirre.jpg
Escudo de España (mazonado).svg
diputáu d'España


Escudo de España (mazonado).svg
presidente del Tribunal Supremo Traducir

Vida
Nacimientu Ágreda20  de payares de 1805
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

19  de xunetu de 1869

(63 años)
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu maxistráu, políticu, xuez, xurista y caderalgu d'universidá
Llugares de trabayu Madrid
Emplegadores Tribunal Supremu d'España
Miembru de Real Academia de Jurisprudencia y Legislación Traducir
Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques
Creencies
Partíu políticu Partido Progresista Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Joaquín Aguirre de la Peña (20  de payares de 1805Ágreda - 19  de xunetu de 1869) foi un políticu y catedráticu español, presidente de la Xunta Provisional Revolucionaria qu'asumió'l poder tres el derrocamientu de la reina Sabela II y presidente del Tribunal Supremu.

Vida[editar | editar la fonte]

Cursó los sos estudios universitarios en Zaragoza y Alcalá de Henares. En 1828 llicenciar en derechu romanu y canónicu y en 1830 doctorar en xurisprudencia. En 1835 consiguió la cátedra d'instituciones canóniques.

Na década de 1840 empezó la so carrera política. El so primer cargu nel gobiernu foi'l d'Oficial terceru de la Secretaría del Despachu de Gracia y Xusticia, en 1841.

Dempués de les eleiciones del 15 de setiembre de 1843, foi escoyíu diputáu pol Partíu Progresista por Navarra.[1] Tres la disolución de les Cortes el 28 de payares y la dimisión del progresista Salustiano Olózaga como Presidente del Conseyu de Ministros, pasó a ocupar esti cargu'l 1 d'avient u'l moderáu Luis González Bravo. Esti fechu, que significó l'empiezu de la denomada Década moderada, llevó a Aguirre a arrenunciar al so emplegu nel Ministeriu de Gracia y Xusticia el 7 d'avientu.

Anque caltuvo'l so escañu hasta'l fin de la llexislatura, el 23 d'ochobre de 1844, mientres el restu de la década moderada abandonó la política pa dedicase n'esclusiva a la enseñanza. Nesta dómina, ocupó dos cátedres na Universidá de Madrid (por Real Orde del 29 d'ochobre de 1836 la Universidá d'Alcalá de Henares treslladárase a la capital). En 1845 concedióse-y la cátedra de disciplina eclesiástica xeneral y particular d'España[2] y en 1850 la de xurisprudencia.[3]

Tres el fallecimientu de Juan Nicasio Gallego, Aguirre foi nomáu'l 28 de xineru de 1853 Vocal de la seición tercer del Real Conseyu d'Instrucción Pública.[3]

El 4 de marzu de 1854 foi nomáu Vicerrector de la Universidá de Madrid.

El 7 de xunetu de 1854, un pronunciamientu militar dio orixe a la revolución conocida como la Vicalvarada. Aguirre xunir a la Xunta de Salvación, Armamentu y Defensa de Madrid, na que, polos sos estudios y esperiencia ocupar de les temes rellacionaes col derechu, xuntu con Nicolás Salmerón. Tres la entrada na capital de los xenerales O'Donnell y Espartero, la reina nomó Presidente del Conseyu de Ministros a esti postreru, tornando asina'l Partíu Progresista al poder. El 8 d'agostu foi nomáu Subsecretariu del Ministeriu de Gracia y Xusticia.[4]

Fachada de la Universidá Central.

Tres les eleiciones del 4 d'ochobre, foi escoyíu diputáu por Soria.[1] El 29 de payares foi nomáu Ministru de Gracia y Xusticia, cargu nel que permaneció hasta'l 6 de xunu de 1855.[5]

Tres les eleiciones del 31 d'ochobre de 1858, foi escoyíu diputáu por Madrid.[1]

El 22 de xunu de 1866 producióse un nuevu pronunciamientu militar, conocíu como la Sulevación del Cuartel de San Gil. El so propósitu yera estremar del poder a la Unión Lliberal y derrocar a la reina. El pronunciamientu foi encaloráu poles fuercies lleales al gobiernu en poco tiempu. Esta sulevación fuera sofitada pol Partíu Progresista y pol Democráticu, polo que los sos principales dirixentes, ente los que s'atopaba Aguirre (coles mesmes, unu de los cuatro vicepresidentes del partíu), tuvieron que exiliarse.

El 19 de setiembre de 1868, un nuevu pronunciamientu militar dio empiezu de la Revolución de 1868, que derrocó a la reina Sabela II. En conociendo la noticia, Aguirre tornó a Madrid,[6] onde foi nomáu'l 2 d'ochobre miembru de la Xunta Provisional Revolucionaria.[7] A otru día, foi escoyíu Presidente de la mesma, en sustitución de Pascual Madoz.[7]

El 5 d'ochobre eslleióse la Xunta Provisional Revolucionaria, pasando a formase la Xunta Cimera Revolucionaria, escoyida por sufraxu universal.[8] Aguirre foi tamién escoyíu'l so Presidente.[8]

El 13 d'ochobre el Gobiernu Provisional de Serrano nomólu Presidente del Tribunal Supremu,[9] cargu qu'ocuparía hasta la so muerte.

El 19 d'ochobre foi eslleida Xunta Cimera Revolucionaria, por considerase yá innecesaria.[10]

Nes eleiciones del 15 de xineru de 1869, foi escoyíu diputáu por Soria.[1]

Tres una llarga y penosa enfermedá, finó en Madrid el 19 de xunetu de 1869.[11] Foi soterráu a otru día na mesma ciudá.[12]


Predecesor:
Pascual Madoz Ibáñez
Presidente de la Xunta Provisional Revolucionaria
1868 (3 d'ochobre - 5 d'ochobre)
Socesor:
Francisco Serrano y Domínguez
(Presidente del Gobiernu Provisional)

Él mesmu
(como Presidente de la Xunta Cimera Revolucionaria)
Predecesor:
Él mesmu
(como Presidente de la Xunta Provisional Revolucionaria)
Presidente de la Xunta Cimera Revolucionaria
1868 (5 d'ochobre - 19 d'ochobre)
Socesor:
Disolución de la Xunta
Predecesor:
Ramón López Vázquez
Presidente del Tribunal Supremu
1868 - 1869
Socesor:
Pedro Gómez de la Serna

Referencies[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]







Joaquín Aguirre de la Peña