Irving Pichel

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Irving Pichel
Irving Pichel
Irving Pichel - still.jpg
Vida
Nacimientu Pittsburgh24  de xunu de 1891
Nacionalidá Bandera de Estaos Xuníos d'América Estaos Xuníos
Fallecimientu

Hollywood13  de xunetu de 1954

(63 años)
Causa de la muerte infartu de miocardiu
Estudios
Estudios Universidá de Harvard
Oficiu
Oficiu actor, direutor de cine y actor de cine
IMDb nm0681635
Cambiar los datos en Wikidata

Irving Pichel (24 de xunu de 189113 de xunetu de 1954) foi un actor y direutor cinematográficu de nacionalidá estauxunidense.

Carrera[editar | editar la fonte]

Nacíu en Pittsburgh, Pennsylvania, el primer trabayu de Pichel nel campu del teatru musical foi'l de direutor técnicu de los espectáculos veraniegos del Bohemian Club en Bohemian Grove. Llueu foi vencíu a Wallace Rice p'actuar como'l narrador principal de la so obra Primavera, the Masque of Santa Barbara (1920).[1] Amás, Pichel consiguió una significativa fama como'l personaxe del títulu na producción de la obra de Eugene O'Neill Lazarus Laughed, representada en 1927 nel Pasadena Playhouse.

Ente los sos más destacaos papeles na gran pantalla figuren el del criáu Sandor en La fía de Drácula, el dueñu d'una sórdida casa en The Story of Temple Drake, y Fagin en Oliver Twist (1933). Amás, dirixó delles películes, ente elles The Miracle of the Bells, Mr. Peabody and the Mermaid, y Destination Moon. Tamién pudo escuchase la so voz en ¡Qué verde yera'l mio valle! (el narrador) y en The Great Commandment (la voz de Jesús).

Mediaos los años 1940, Pichel fixo pequeños papeles en dellos de los filmes que dirixó, amás d'actuar na radio, y de ser el narrador na película de John Ford La lexón invencible (1949). Les sos últimes cintes como direutor tuvieron una temática relixosa, Martin Luther (1953) y Day of Triumph (1954).

Llista negra[editar | editar la fonte]

En 1947, Pichel foi unu de los 19 miembros de la comunidá de Hollywood que fueron citaos pol Comité d'Actividaes Antiestauxunidenses mientres el segundu medrana colorada nos Estaos Xuníos. Esti grupu foi conocíu como los "Hollywood Nineteen (diecinueve de Hollywood)" y los "Unfriendly Nineteen (antipáticos diecinueve)".[2] Anque a Pichel finalmente nun se-y fixo testificar,[3] quedó incluyíu na llista negra de Hollywood, que foi capaz d'evitar abandonando los Estaos Xuníos.[4] En 1954, sicasí, volvió al so país pa dirixir Day of Triumph, un filme de serie B alrodiu de la vida de Cristu. Él finó pocu dempués de rematar la cinta, ensin llegar a poder ver el so estrenu.

Vida personal[editar | editar la fonte]

Pichel casóse con Violette Wilson, fía de Jackson Stitt Wilson, un pastor Metodista y alcalde socialista de Berkeley (California). La so hermana yera l'actriz Viola Barry. El matrimoniu Pichel tuvo tres fíos, Pichel Wilson, Julian Irving, y Marlowe Agnew. Irving Pichel finó en 1954 en Hollywood, California, por causa de un infartu agudu de miocardiu. Foi soterráu nel Campusantu Mountain View de Oakland (California).

Filmografía[editar | editar la fonte]

Actor[editar | editar la fonte]

Direutor[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Starr, Kevin. Material Dreams, Oxford University Press US, 1990, p. 276. ISBN 0-19-504487-8
  2. McBride, p. 462
  3. Pells, p. 302
  4. Buhle, et al., p. 184
  • Buhle, Paul and Dave Wagner (2002). A Very Dangerous Citizen: Abraham Lincoln Polonsky and the Hollywood Left. University of California Press. ISBN 0-520-23672-6.
  • McBride, Joseph (2003). Searching for John Ford: A Life. Macmillan. ISBN 0-312-31011-0.
  • Pells, Richard H. (1989). The Lliberal Mind in a Conservative Age: American Intellectuals in the 1940s and 1950s. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6225-4.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]