Fouad Mebazaa

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Fouad Mebazaa
Fouad Mebazaa 15 jan 2011.jpg
embaxador


Coat of arms of Tunisia.svg
Presidente de Tunicia

15 xineru 2011 - 13 avientu 2011
Mohamed Ghannouchi - Moncef Marzouki
Vida
Nacimientu

Túnez16  de xunu de 1933

(86 años)
Nacionalidá Bandera de Tunicia Tunicia
Familia
Casáu/ada con Lilia Mebazaa
Estudios
Estudios Sadiki College Traducir
Oficiu
Oficiu Abogáu
Creencies
Relixón Sunismu
Partíu políticu ensin valor
Partido Socialista Destouriano Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Fuad Mebazaa (n'árabe, فؤاد المبزع) (n. Túnez, Túnez; 16 de xunu de 1933) ye un políticu tunecín. Foi'l postreru Presidente de la Cámara de Diputaos de Túnez (hasta l'abolición de dichu organismu) y, tres la revolución tunecina que derrocó al gobiernu de Zine El Abidine Ben Ali, exerció como Presidente constitucional interín mientres once meses nel añu 2011, hasta la llegada al poder de Moncef Marzouki y l'Asamblea Constituyente que democratizó al país.

Vida y carrera política[editar | editar la fonte]

=== Mientres el protectoráu Nacíu mientres la ocupación francesa de Túnez, Mebazaa convertir nun miembru de la "Mocedá Constitucional" en 1947, del apocayá fundáu partíu Neo-Destour, que foi por demás importante nel llogru de la independencia de Túnez.[1] Foi escoyíu Secretariu Xeneral de la caña rexonal del Partíu en La Marsa, en 1955, y Presidente de la so unidá en Montpellier en 1956, añu nel cual Túnez llogró la so separación formal de Francia.[1]

Dende la independencia[editar | editar la fonte]

Mebazaa ye abogáu y economista graduáu en París, Francia. La so carrera política empezó en 1961 al ser nomáu Axuntu al Gabinete del Secretariu d'Estáu de Salú y Asuntos Sociales; ente 1962 y 1964 foi Xefe de Gabinete del Secretariu d'Estáu d'Agricultura, y ente esi últimu añu y 1965 foi Direutor de Mocedá y Deportes.[2]

En 1964 tamién foi escoyíu per primer vegada diputáu al Parllamentu tunecín; sería electu delles vegaes más, y en total foi diputáu (paralelamente a los sos otros cargos públicos) ente 1964 y 1965, ente 1974 y 1981, y ente 1995 y el 2011.

Mebazaa foi Direutor de Seguridá Nacional de 1965 a 1967, y de nuevu Direutor de Mocedá y Deportes de 1967 a 1969; de 1969 a 1973 foi Alcalde-Gobernador de la ciudá de Túnez. Depués Ministru de Mocedá y Deportes ente 1973 y 1978, Ministru de Salú Pública de 1978 a 1979, y Ministru de Cultura ya Información de 1979 a 1981. Tamién Embaxador Representante Permanente de Túnez ante les Naciones Xuníes en Xinebra de 1981 a 1986; Embaxador en Marruecos de 1986 a 1987, y de nuevu Ministru de Mocedá y Deportes de 1987 a 1988. Dende 1997 Mebazaa yera presidente de la Cámara de Diputaos de Túnez.

Dende 1988 Mebazaa yera amás miembru del Comité Central del partíu Rassemblement Constitutionel Démocratique, y dende 1997 miembru del Buro Políticu d'esa organización que foi na práutica casi un partíu únicu nel país.

Presidencia interina[editar | editar la fonte]

Revolución Tunecina[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Revolución tunecina

El 14 de xineru de 2011 el Presidente de Túnez Zine El Abidine Ben Ali fuxó del país y se exilió n'Arabia Saudita por cuenta de la rebelión popular en contra del so gobiernu que dende va un mes ensangrecía les cais del país, poniendo asina fin al so réxime autoritariu de 23 años de duración. Esi día fixo cargu de la presidencia'l primer ministru Mohamed Ghannouchi, pero a otru día 15 de xineru el Conseyu Constitucional de Túnez proclamó Presidente interín a Mebazaa na so condición de presidente del Parllamentu y por cuenta de la falta absoluta del Presidente titular. D'alcuerdu a la Constitución tendría d'haber eleiciones presidenciales ente 45 y 60 díes y entós Mebazaa tendría d'apurrir el poder al nuevu Presidente electu.[3][4]

El cambéu de Presidente interín deber a que'l primer ministru Ghannouchi asumiera la presidencia en virtú del artículu 56 de la Constitución, qu'axusta qu'en casu de falta temporal o provisional del Presidente, el primer ministru tien d'encargase de la presidencia hasta que'l titular pueda reasumir les sos funciones; esto desamarró les protestes de la oposición que pensaben qu'esa yera una forma de dexar la puerta abierta a un regresu de Ben Ali al poder. Por eso'l Conseyu Constitucional decidió aplicar l'artículu 57 de la Constitución qu'axusta qu'en casu de falta absoluta del titular de la presidencia por muerte, arrenunciu o torga absoluta d'exercer les sos funciones; tien de ser designáu Presidente interín el presidente del Parllamentu y débese convocar a eleiciones presidenciales nun plazu non menor a 45 díes nin mayor a 60 díes. Con esto cerrábase legalmente la puerta a una torna de Ben Ali al poder.[5]

Gobiernu d'Unidá Nacional[editar | editar la fonte]

Anque la Constitución afita esi plazu d'ente 45 y 60 díes pa les eleiciones, el 17 de xineru el primer ministru Ghannouchi dixo que les eleiciones nun podríen celebrase en menos de 6 meses, una y bones el plazu fitu pola Constitución yera insuficiente pa realizar les reformes llegales necesaries pa garantizar unes eleiciones realmente democrátiques; y afirmó que la oposición taba acordies con estender el periodu de les autoridaes interines. Esto informar al anunciar el gobiernu d'unidá nacional formáu d'alcuerdu a les promeses feches pol presidente Mebazaa.[6]

El 18 de xineru Mebazaa y el primer ministru Ghannouchi arrenunciaron a la so militancia nel partíu de l'Agrupación Constitucional Democrática, p'aselar les crítiques de la oposición al antiguu réxime y tratar de salvar l'acabante formar gobiernu d'unidá nacional que se desintegra ante los arrenuncios de los ministros opositores que refuguen la presencia nel gobiernu de collaboradores del derrocáu Ben Ali y la permanencia del antiguu partíu únicu nel poder.[7] El 19 de xineru Mebazaa prometió "una rotura total col pasáu" nun esfuerciu p'aselar a la población que sigue manifestándose nes cais pola medrana a que'l partíu del réxime cayíu intente perpetuase nel poder. Amás Mebazaa emponderó la rebelión popular que derrocó a Ben Ali.[8]

A pesar de que la mayoría de los tunecinos, tanto políticos como civiles, alcordaron tolerar la presencia de Mebazaa nel cargu presidencial mientres la transición, nun se dio lo mesmo con Ghannouchi, que la so complicidá nel intentu previu de caltener nel poder a Ben Ali arruinara la so imaxe pública. Les protestes siguieron, esta vegada esixendo que tol gabinete de Ben Ali, incluyendo Ghannouchi, teníen d'arrenunciar.[9] Finalmente, el 27 de febreru, Ghannouchi presentó a Mebazaa la so dimisión.[10][11] Foi designáu entós el laicu Béji Caïd Essebsi, políticu independiente, como Primer ministru.

Transición constitucional[editar | editar la fonte]

El 22 de payares fueron llevaes a cabu les eleiciones llexislatives, nes que'l partíu Ennahda llogró la mayoría de votos. El líder del so partíu aliáu, el Congresu pa la República, Moncef Marzouki foi electu presidente pola nuevu cámara del congresu y, el 13 d'avientu sustituyó a Mebazaa como presidente de Túnez.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Mohamed Ghannouchi
Coat of arms of Tunisia.svg
Presidente de Túnez

2011
Socesor:
Moncef Marzouki

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Fouad Mebazaa