Diferencies ente revisiones de «Quintu Tuliu Cicerón»

Saltar a navegación Saltar a la gueta
m
Robó: Troquéu automáticu de testu (-Pedrete +Titu)
m (Robó: Troquéu automáticu de testu (-Pedrete +Titu))
 
== Carrera ==
El so pudiente padre fixo que fuera educáu al pie del so hermanu en [[Roma]], [[Atenes]] y probablemente [[Rodas]] en [[79 a. C.|79]]-[[77 a. C.|77 e.C.]]<ref>Haskell: H.J.:"this was Cicero" (1964) p.83</ref> Casóse alredor del añu [[70 a. C.|70 e.C.]] con [[Pomponia#Hermana de PedreteTitu Pomponio Áticu|Pomponia]] (hermana del amigu del so hermanu [[PedreteTitu Pomponio Áticu|Áticu]]), una muyer dominante y de fuerte personalidá.<ref>Everitt, Anthony: Cicero, A Turbulent Life p.xv (2001)</ref> Divorciar d'ella dempués d'un llargu y pocu harmoniosu matrimoniu, con munchos discutinios ente los maríos a finales del añu [[45 a. C.|45 e.C.]]<ref>Haskell,H.J.:"This was Cicero"(1964) p.83</ref> El so hermanu, Marcu, intentó delles vegaes reconciliar a los maríos, pero ensin ésitu.<ref>Marco Tuliu Cicerón:"Samtliga brev"/Cartes completes traducíes al suecu por Gabriel Sjögren (1963)</ref> La pareya tuvo un fíu nacíu en [[66 a. C.|66 e.C.]] que recibió'l nome de Quintu Tuliu Cicerón pol so padre.
 
Foi [[conceyal curul|conceyal]] en [[66 a. C.|66 e.C.]] y [[pretor]] en [[62 a. C.|62 e.C.]], [[propretor]] de la [[Asia (provincia romana)|provincia d'Asia]] mientres tres años (de 61 a 59 e.C.)<ref>[[Elizabeth Rawson|Rawson, Y.]]: Cicero (1975) p.338</ref> y [[legáu romanu|legáu]] de [[Julio César]] mientres la [[Guerra de les Galias]], ente [[54 a. C.|54 e.C.]] y [[52 a. C.|52 e.C.]] Acompañó a César na so segunda [[Invasiones de César a Britania|espedición a Britania]] nel añu 54 e.C. y sobrevivió a un asediu de la tribu los [[nervios]] mientres la revuelta de [[Ambiórix]], y del so hermanu en [[Cilicia]] en [[51 a. C.|51 e.C.]] Mientres la [[Segunda Guerra Civil de la República de Roma|guerra civil de César]] sofitó a la facción de [[Pompeyo]], llogrando darréu'l perdón de César.
Quintu foi un soldáu valiente y un líder militar qu'aguiyaba a los sos soldaos. Nun momentu críticu de la [[Guerra de les Galias]], recuperó a la so [[lexón romana|lexón]] y superó una posición aparentemente perdida; por esto foi allabáu por César, quien rellata'l fechu coles palabres ''Ciceronem pro eius merito legionemque collaudat'' (Allabó a Cicerón y los sos homes bien de, como se merecíen) ([[De Bellu Gallico|''Comentarios a la guerra de les Galias'']] llibru V, cap. 52).
 
Quintu tenía un temperamentu impulsivu, con biltos de crueldá mientres les operaciones militares, daqué que los romanos de la dómina reprochaben. L'ideal romanu y [[estoicu]] yera controlar les emociones inclusive mientres la batalla. Quintu Cicerón tamién gustaba de castigos anticuaos y duros, como poner a una persona condergada por [[parricidiu]] nun sacu y refundialo a l'agua. Esti castigu imponer mientres el so [[propretor]]ado n'Asia.<ref>Rawson, Y. "Cicero" (1975) ( p.99 </ref> (Pa los romanos, tantu'l parricidiu como'l matricidio yeren unu de los peores crímenes). El so hermanu confiesa nuna de les sos cartes al so amigu [[PedreteTitu Pomponio Áticu|Áticu]], escrita nel añu [[51 a. C.|51 e.C.]], que mientres yera procónsul de [[Cilicia]] y llevara consigo a Quintu como [[legáu romanu|legáu]], que nun s'atrevía a dexa-y solo porque tarrecía qué clase d'idees repentines podíen asocedése-y.<ref>Marco Tuliu Cicerón: "Samtliga brev"/Cartes completes, traducíes por Gabriel Sjögren (1963) </ref> Pero vistu pel llau bonu, Quintu yera fondamente honráu, inclusive como gobernador d'una provincia, situación na que munchos romanos amasaben ensin el menor arrebol considerables fortunes privaes pa ellos. Tamién yera un home cultu, que lleía [[Teatru griegu|traxedies griegues]] y qu'escribió él mesmu dalgunes d'elles.
 
La relación ente los hermanos foi en gran midida candial, sacante mientres una dómina en que tuvieron un seriu desalcuerdu mientres la dictadura de César 49-44 e.C.<ref>Everitt, Anthony: "Cicero, A Turbulent life" (2001) p.213</ref> Les munches cartes de Marcu ''ad Quintum fratrem'' ("Al so hermanu Quintu") amuesa qué fonda y candial yera esa relación ente hermanos, anque Marcu Cicerón de cutiu asumía'l papel de "más vieyu y más esperimentáu", sermoneándole sobre lo que yera correctu que fixera. Quintu pudo tamién sentir n'ocasiones que l'egoísta Marcu namái pensaba en cómo'l so hermanu podía estorbar o ayudar na carrera de Marcu a lo llargo del ''Cursus Honorum''.<ref> Rawson, Y.:"Cicero" (1975) p.100</ref>

Menú de navegación