Edificiu del Congresu del Estáu de Puebla

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Edificiu del Congresu del Estáu de Puebla
edificiu
Congreso del Estado 3.jpg
Llocalización
PaísBandera de Méxicu Méxicu
Estáu federáuBandera de Puebla Puebla
Coordenaes 19°02′36″N 98°12′01″O / 19.0433224°N 98.2002461°O / 19.0433224; -98.2002461Coordenaes: 19°02′36″N 98°12′01″O / 19.0433224°N 98.2002461°O / 19.0433224; -98.2002461
Edificiu del Congresu del Estáu de Puebla alcuéntrase en Méxicu
Edificiu del Congresu del Estáu de Puebla
Edificiu del Congresu del Estáu de Puebla
Edificiu del Congresu del Estáu de Puebla (Méxicu)
Usuariu Congreso de Puebla (es) Traducir 1 febreru 1905
Arquiteutura
Arquiteutu/a Eduardo Tamariz Almendaro
Estilu arquiteutura neoárabe
Cambiar los datos en Wikidata

El edificiu del Congresu del Estáu de Puebla ye un inmueble allugáu nel Centru Históricu de Puebla, construyíu en 1833, qu'alluga les actividaes del Honorable Congresu del Estáu de Puebla, organismu depositariu del Poder Llexislativu de Puebla, en Méxicu. La so decoración ye reconocida por el so estilu neoárabe, realizada pol arquiteutu mexicanu Eduardo Tamariz Almendaro.[1][2][3]

Historia[editar | editar la fonte]

L'edificiu construyíu en 1833 por don Rafael Guerrero. L'inmueble fuera alzáu pa ser sede de la Sociedá Filarmónica Lliteraria de la Purísima Concepción, que encargábase de brindar enseñanza musical gratuita. La decoración encargar al arquiteutu Eduardo Tamariz Almendaro.[2][3]

La Sociedá Filarmónica celebró les sos xuntes nel inmueble hasta 1891.[4] En 1884, l'edificiu foi adquiríu pol empresariu Luis García Teruel, renombrándolo como Casín "Teruel". Ente 1894 y 1902, foi conocíu como Teatru "Miranda", so la propiedá de Martín Miranda, quien presumiblemente traxo azulejo dende Sevilla pa la so decoración. Ente 1899 y 1905, fungió como sede del Círculu Católicu, empobináu y fundáu pol italianu Pedro Spina.[1][3]

Sede del Congresu[editar | editar la fonte]

Mientres el sieglu XIX, el Congresu del Estáu de Puebla nun tenía una sede propia, polo qu'utilizó dellos inmuebles pa les sos sesiones; ente estos atopaben l'edificiu de la Alhóndiga, el Cabildru del Palaciu Municipal, el Colexu del Estáu y l'antiguu Colexu de San Jerónimo.[1]

En 1902,[5] el Congresu adquirió l'inmueble del númberu 10 de la Cai de Correo Viejo (güei 5 poniente, númberu 128) pa tresformalo nel Palaciu Llexislativu. Inauguróse como sede del Congresu'l 1 de febreru de 1905, col entamu de les sesiones de la XVIII Llexislatura.[1][2]

Arquiteutura[editar | editar la fonte]

La decoración del edificiu ye obra d'Eduardo Tamariz, quien vivió en Puebla dempués d'estudiar en París y visitar el sur d'España y el norte d'África. D'estes influencies procede l'estilu neoárabe del decoráu, visible especialmente nos cuatro fachaes y na escalera del edificiu. La parte esterna destaca pola so decoración morisca o mudéxar.[2]

Describir al trabayu de Tamariz como una "combinación de testures pa llograr l'estilu neoárabe":[1]

Los panales del patiu tán totalmente recubiertos d'argamasa en formes vexetales, diseñu que se complica nes arrabás, cenefes y rosetones. Arcos de mediu puntu polibulados decoren los planos de la planta baxa, y na alta, lleven complicaos diseños mixtelinios qu'asemeyen corones arrodiaes d'arrabás con flores. Lo más notable de la ornamentación ye l'usu de mosaicos de fabricación especial, (con téunica de cuneca o aresta), nun ampliu lambrín qu'arrodia tol patiu y que concede una cromática singular al espaciu. En cada seición del lambrín, esiste un diseñu distintu, predominen los xeométricos, que son más fáciles de repitir pa llograr una socesión interminable de greques asonsañando a les mezquites. Delimita el lambrín una cenefa de mosaicos con decoración d'almenes gradiaes en distintos colores y una greca de llinies curves, oldeando cola forma xeométrica de les lancerías.

Mónica Martínez y Héctor Erasmo Rojas, citaos por Pedro Ángel Palou

La parte cimera de la entrada amuesa una frase del Corán: "Ye voluntá del Ser Supremu qu'haya orde na humanidá, yes bienveníu, que la to estancia seya placentera y que sigas per bon camín".

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Pedro Ángel Palou. «Percorríu Virtual». H. Congresu del Estáu Llibre y Soberanu de Puebla. LVIII Llexislatura. Consultáu'l 15 de xunetu de 2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Congresu del Estáu de Puebla. «Historia del Congresu». Consultáu'l 15 de xunetu de 2016.
  3. 3,0 3,1 3,2 (2009) «Edificiu del Congresu del Estáu», Gobierno del Estáu de Puebla: Guía Puebla-Atlixco-Cholula. Arquiteutura Representativa.. Secretaría de Cultural del Estáu de Puebla.
  4. Leicht, Hugo (2015). Les cais de Puebla. Edición facsimilar.
  5. En Les cais de Puebla, l'historiador Hugo Leicht menta que la compra facer en 1903, anque otres fontes refieren a 1902.