Colaptes cinereicapillus

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Colaptes cinereicapillus
Commons-emblem-notice.svg
 
Colaptes cinereicapillus
Falta imaxe páxaros.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Piciformes
Familia: Picidae
Xéneru: Colaptes
Especie: Colaptes cinereicapillus
Reichenbach, 1854
Sinonimia
  • Colaptes rupicola cinereicapillus
  • Colaptes rupicola cinereicapilla
[editar datos en Wikidata]

Colaptes cinereicapillus ye una especies (o subespecie) d'ave qu'integra'l xéneru Colaptes. Esti carpinteru habita en rexones montascoses del noroeste de Suramérica.

Característiques[editar | editar la fonte]

Los sos pates son grandes, lo que ye una adaptación pa treslladase pol pisu. El picu ye fuerte, llargu, termináu en punta y de color negru. L'iris ye mariellu.

El patrón cromáticu dosal del so plumaxe ye un dominante pardu, más o menos negru o acoloratáu escuru, xaspiáu de blancu o crema. Na corona amuesa una boína de color gris, delimitada na metá anterior por un sector acaneláu que dende la base del picu crucia los güeyos y pasa a ser ancha banda qu'algama'l pescuezu y cubre tou lo ventral. Nel pechu amuesa marques o llunares escuros variables ente individuos.

El color del plumaxe ventral ye'l calter diagnósticu pa estremar fácilmente a esti taxón del so taxón hermanu, C. rupicola (a quien-y lo suel adosar como subespecie), siendo nesti postreru de tonu blancu buxu pálidu a blancu ocráceo amarellentáu, ente que C. cinereicapillus esibe un color xeneral acoloratáu ocráceo. Amás el norteño ye más escuru, más grande, col pechu más marcáu, y el llurdiu malar de los machos (que nes femes ye toa corita) ye nesti mayormente negra, con mínimu coloráu nel so estremu posterior.

Distribución[editar | editar la fonte]

Esti taxón habita nel sur del Ecuador (sudeste de Loxa) y nel norte del Perú, en Piura, Amazones, Cajamarca, Loreto y Llibertái.

Un exemplar machu, catalogáu como MACN 8633 nes colecciones del Muséu Arxentín de Ciencies Naturales Bernardino Rivadavia de Buenos Aires (MACN), llográu'l 4 d'agostu de 1914 por Juan Mogensen en Volcán, Jujuy, noroeste de la Arxentina, foi atribuyíu a esti taxón, sicasí paez más lóxicu consideralo un individuu de Colaptes rupicola (especie frecuente na zona) con aberración cromática nel plumaxe.[2]

Costumes y hábitat[editar | editar la fonte]

Vive ente roques y pacionales altoandinos, n'altitúes d'ente 2000 y 5000 msnm.[3]

En casu de cuntar con árboles cultivaos o les escases especies natives, puede utilizar como percha o llugar de descansu. Aliméntase d'insectos qu'atopa caminando pel suelu, en grupos. Pa construyir el so nial utiliza buecos en fuécares de ríu o ente les roques en fasteres empinaes. Los sos güevos son de color blancu, y los pichones nacen pelaos y ciegos.

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Esti taxón foi descritu orixinalmente nel añu 1854 pol zoólogu, naturalista y botánicu alemán Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach, basándose n'exemplares colectados na paraxa Guayabamba, Perú.[4]

En 1930, l'ornitólogu estauxunidense John Todd Zimmer propunxo considerar a C. cinereicapillus como una subespecie de C. rupicola,[5] lo cual foi siguíu pola mayoría de los especialistes.[6] Nel añu 2014 foi rehabilitáu como bona especie,[7][8] so un conceutu más ampliu qu'el de la especie biolóxica,[9][10] tal como ye'l d'especie filoxeńetica.[11]

Hábitats y estáu de caltenimientu[editar | editar la fonte]

Na Llista Colorada ellaborada pola Unión Internacional pal Caltenimientu de la Naturaleza (UICN) esti taxón ye categorizado como “so esmolición menor”.[1] N'Ecuador foi calificáu como 'poco común y local'.[12]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 BirdLife International (2014). Colaptes cinereicapillus. The IUCN Red List of Threatened Species. Versión 2014.2. Consultáu'l 1 de setiembre de 2014.
  2. Zotta, Ángel R. (1938). Nueves amiestes a la avifauna arxentina. El Forneru, Vol. 7, pp. 48.
  3. Gorman, Gerard Woodpeckers of the World: The Complete Guide. A&C Black – Bloomsbury. 448 páxines.
  4. Reichenbach, H. (1854). Hand. Spec. Orn., Vol. 6, p. 416, pl. 680, figs. 4489-4490. Perú (Guayabamba). Cat. Bds. Brit. Mus., Vol. 18, 1890, p. 27.
  5. Zimmer (1930). Field Mus. Nat. Hist., Zoo!. Series, Publ. 282, Vol. 17, N° 7., pp. 307-308.
  6. Stotz, D. F.; Fitzpatrick, J. W.; Parker, T. A. and Moskovits, D. K. (1996). Neotropical birds: ecology and conservation. University of Chicago Press, Chicago.
  7. Colaptes cinereicapillus. Birdlife.org. Consultáu'l 31 d'agostu de 2014.
  8. del Hoyo, J.; Collar, N. J.; Christie, D. A.; Elliott, A.; Fishpool, L. D. C. (2014). HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World. Barcelona, Spain and Cambridge UK: Lynx Edicions and BirdLife International.
  9. Mayr, Y. (1942). Systematics and the origin of species. Columbia Univ. Press, New York.
  10. Dobzhansky T. (1937). Genetics and the origin of species. Columbia University Press, New York.
  11. Cracraft, J. (1989). Ruse, M.. ed. «Species as entities of biological theory» What the philosophy of biology is: the philosophy of David Hull (Dordrecht: Kluwer Academic Publ. M.): pp. 31-52.
  12. del Hoyo, J.; Elliott, A. and Sargatal, J. (2002). Handbook of the Birds of the World, vol. 7: Jacamars to Woodpeckers. Lynx Edicions, Barcelona, España.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]