Saltar al conteníu

Asturcón

De Wikipedia
Raza de caballuAsturcón
Datos xenerales
Orixe Principáu d'Asturies
provincia de Lleón
Población 2533 (2018)
Estáu de conservación endangered-maintained (en) Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

L'asturcón ye un caballu que forma parte d'una amplia familia de ponis que se caltienen nel denomáu Arcu Atlánticu. Tán reconocíes nueve castres de carauterístiques asemeyaes al asturcón: Garrano, Pottok, Dartmoor, Exmoor, Gales, Connemara, Shetland y Highland; munches d'estes races viñaron a lo llargo del mundu.

Carauterístiques

[editar | editar la fonte]

La traza xeneral del asturcón ye'l d'un poni áxil y harmoniosu, amás de fuerte y resistente. La so capa ye de color negra, aunque a primera vista l'asturcón ivernal presenta un fustaxe bien diferente a la estival. La so adautacion al rigor del monte asturiano provoca que na época fría-y medre una gran cantidá de pelu acastaña que lu abluga del ambiente.

La tiesta ye pequeña, el perfil llixeramente cóncavu y rematáu por un gran focicu. Los güeyos son prietos, grandes y vivos. Les oreyes pequeñes y d'una gran movilidá, flanqueen una frente despexada y cubierta d'un flecu trupu. Un pescuezu medianu, daqué arqueáu nos greños (sementales), grupa tamién inclinada y nunca doble con una cola d'abondosa pilosidá. Un ampliu arcu costal con un frente pectoral de musculatura bien definida reposen sobre unes estremidaes fines con cascos pequeños y redondeaos mui resistentes. La so alzada media ye de 1,25 metros dependiendo en gran midida del sistema de cría.

Nos sos oríxenes yera un animal xabaz y nun tenía utilidá nenguna pal ser humanu. Más tarde domesticóse pa la realización de les xeres agrícoles y pa tresporte.

Los ástures usáronlos como animales de monta y tiru, delles pudieron ser usaos con fines alimenticios o de sacrificiu, como asina se constató nos restos afayaos nes escavaciones arqueolóxiques del castru de Noega en Xixón (Asturies).

Los romanos apreciaron les sos carauterístiques y los utilizaron nes mines. Por ello llegó haber exemplares nes zones mineres del este peninsular.

Les condiciones naturales d'Asturies, un territoriu de complicada orografía y de comunicaciones difíciles hasta'l sieglu XX foi una circunstancia de doble filu pa esti animal. Per una parte protexó la pureza racial, impidiendo cruces que-y fixeren perder les señes d'identidá, pero, per otra, llimitó la so divulgación y salida al esterior, pesia a les grandes virtúes qu'atesora. Por embargu, dempués de sieglos d'un extraordinario rendimientu, tuvo a puntu de desapaecer por mor del auxe de la industrialización.

Güei, los últimos asturcones redúcense al monte Sueve, nel oriente asturianu, ente los conceyos de Parres, Piloña, Caravia y Colunga, y son unos pocos los exemplares protexíos por ACAS (Asociación de Criadores d'Asturcón). La festividá de "La doma del asturcón" celébrase a mediaos d'agostu n'Espineres (Piloña), onde se produz un control de los asturcones "xabaces" per aciu del so marcaxe.

Ver tamién

[editar | editar la fonte]

Referencies

[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos

[editar | editar la fonte]