Nanni Moretti

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
Nanni Moretti

Giovanni Moretti, conocíu como Nanni Moretti, ye un direutor de cine, actor, productor y guionista cinematográficu italianu, nacíu'l 19 d'agostu de 1953 en Brunico (Trentino). Les sos obres caracterícense pola ironía cola que aborda problemátiques de la mocedá y pola so célebre crítica social.

Biografía[editar | editar la fonte]

La so infancia trescurre'n Roma y dende l'adolescencia entama a cultivar les sos dos grandes aficiones: el waterpolo y el cine.

Los sos entamos como realizador remóntense a 1973, col curtiumetraxe La sconfitta (La derrota), historia de la crisis d'un militante de los movimientos del 68 en clave d'humor, al que-y sigue'l tamién curtiu Paté de bourgeois (xuegu de palabres ente paté de foiegrass y épater les bourgeois) y, en 1974, el mediumetraxe Come parli frate?, parodia de Los novios, de Manzoni en qu'interpreta'l papel de Don Rodrigo. En 1976 rueda'l so primer llargu, Io sono un autarchico (Soi un autárquico), nel qu'apaez por primer vez el so personaxe Michele Apicella. Esi añu los hermanos Taviani úfren-y un papel en Padre padrone.

La so primer película con medios profesionales ye de 1978 (Ecce bombo) y consigue un inesperáu éxitu de públicu y económicu, que fai que la crítica se decate del so llabor. Nos años siguientes dirixirá y protagonizará delles películes.

En 1993 realiza Caro diario (Querido diario), película en tres episodios de carácter autobiográficu, enfocaos con estilu documental, nos que Moretti interprétase a sí mesmu, qu'algama'l premiu al meyor direutor del festival de Cannes de 1994. Dende esi momentu acentúase la implicación política de Moretti, coincidiendo col pasu del empresariu Silvio Berlusconi a la política. Coordina y produz L'unico paese al mondo, película en nueve episodios (del que dirixe'l caberu) que presenta una visión pesimista de les eventuales consecuencies de la victoria de la coalición de centro-derecha encabezada por Berlusconi.

En 1998 apaez Aprile (Abril) na que Moretti interprétase otra vuelta a sí mesmu, nes feches del nacimientu del so fíu y de les viéspores de la victoria electoral de la coalición de centro-izquierda liderada por Romano Prodi.

En 2001 dirixe La stanza del figlio (La habitación del fíu), película que narra les consecuencias que la muerte d'un fíu prevoca nuna familia pequeño-burguesa. La película gana la Palma d'Oro del Festival de Cannes.

En 2002 conviértese nunu de los cabezaleros del movimientu críticu contra la clas política italiana nomáu girotondi.

En 2003 presenta Il grido d'angoscia dell'uccello predatore — Tagli d'aprile (El berríu d'angustia del ave depredadora — Recortes d'abril), realizáu de fragmentos d'Aprile.

Llargometraxes[editar | editar la fonte]

  • Io sono un autarchico (1976)
  • Ecce Bombo (1978)
  • Sogni d'oro (1981)
  • Bianca (1983)
  • La messa è finita (1985)
  • Palombella rossa (1989)
  • Caro diario (1994)
  • Aprile (1998)
  • La stanza del figlio (2001)
  • Il caimano (2006)