Lamia

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
Lamia (de John William Waterhouse, 1909)

Na mitoloxía griega, Lamia o Lamna yera una reina de Libia a la que Zeus amó, fía de Poseidón o Belo y Libia. Hera tresformóla nún monstru y mató a los sos fíos (o n'otres versiones, mató a los sos fíos y foi l'amarguriu el que la tresformó en monstru.) Lamia foi condergada a nun poder pesllar los güeyos, talo que siempres toviera cola osesión de los sos fíos muertos. Zeus dió-y el poder de poder sacase los güeyos p'asina poder aselecer, y tornar a ponelos lluéu. Lamia tinía rocea de les otres más y tarmiaba a los sos fíos. Tenía el cuerpu de serpiente y los pechos y la cabeza d'una muyer. Considerábase davezu femenina, pero tamien de xemes en cuandu masculina o hermafrodita.

El so nome ye revexosu na so etimoloxía, rellaciónase con "lámyros" fartón y "laimos", pescuezu, gargüelu.

Lempriere, nel so dicionariu, camienta que Lamia ye'l modelu pa los lamiae pequenos monstruos africanos cuyos siseos son prestosos pero que mataben a los neños, y que éstos son anguañu denomaos como lémures.

Semeyanzes na Península[editar | editar la fonte]

Na mitoloxía de la Península Ibérica, alcontramos dalgunos indicios o semeyances de Lamnas o Lamias, na estaya Norte, que caltienen dalgún parecíu, y dánse un aldéu a les Lamnas griegues.

Mitoloxía asturiana[editar | editar la fonte]

La Xana. Artículu principal: Xana

Les Xanes son muyeres enforma perguapes, llargues calleznes y piel cande, con túniques de plata o blanques. Esta visualización ta xunida, davezu, a les xanes poseedores d'ayalgues y a les xanes encantaes. Viven nes orielles de los regatos y fontanes, curiando nes sos cueves peñes d'oru, ganáu y abondes ayalgues...davezu tan xixilaes polos Cuélebres

..."Asina, nel pozu Llagu nel altu Brañavalera (Ḷḷena) hai un cuélebre de siete cabeces que ta curiando por ochu xanes dientru d’un pozu. Na más pue esaniciar l’encantu una moza que se llame Sol, colos güeyos negros y el pelu roxu, que cumpla 22 años el día San Xuan y que coincida coles fiestes de San Xuan y el Corpus y l’alborecer tea ñeváu." (Alberto Álvarez Peña) [1]

Davezu, cúntase que les xanes roben ñeños y qu'entren nes cases a tarmiar o robar, los que les ven suelen describiles pequeñines, comu nianines, roínes y de color mui prietu, como los sos fíos, los xaninos, que son tamién mui roínos y negros.

Mitoloxía vasca[editar | editar la fonte]

Lamia peñándose. Escultura n'Arrasate

N'euskera, lamia. Na mitoloxía vasca, les "lamies" son xenios mitolóxicos davezu describíos con pies d'ave. Cásique siempres femeninos, moren nos ríos ya fontanes au acostumen a peñar les calleznes con peñes d'oru. Son davezu buenes y namái s'enoxen si-yos roben los sos peñes. La mitoloxía vasca desplica la so desaparición pola mor de les ermites.

A vegaes tienen aldéu d'una muyer perguapa, y atrayen a los homes, y ye dable distinguiles polos pies de patu.. Davezu tienen fíos con ellos. N'otres lleendes son metá humanos y metá pexes. Otres hestories cunten que namái son la diosa Mari.

Otra lleenda cunta qu'na vegada, una muyer robó-y el peñe d'oru a una lamia, y ésta, encerriscada quixo maldecila, pero nun foi quien darréu que sonó'l campanu de la ilesia y salvóse.

Mitoloxía Búlgara[editar | editar la fonte]

Nos cuentos ya hestories populares Búlgares, la lamia ye una criatura misteriosa con delles tiestes, que pue faceles xorrecer una y otra vegada si-y les tayen. Aliméntase del sangre de la xente, o davezu, matando muyeres xóvenes. Esti monstru amedrana los pueblos y abellúgase en cueves o nel sotarrén. En dalgunes hestories, tien ales, y n'otres el so alendu ye de fuéu. La lamia nun tién xéneru pero considérase femenina.

Ver tamién[editar | editar la fonte]