Gurrión

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar
Commons-emblem-notice.svg
Gurrión común
Passer domesticus3.jpg
Machu
Passer domesticus female 02831-nevit.jpg
Fema
Soníu Cantu
Estáu de conservación
Preocupación menor (LC)
Preocupación menor (IUCN 3.1)
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Subfilu: Vertebrata
Clas: Aves
Orde: Passeriformes
Familia: Passeridae
Xéneru: Passer
Especie: P. domesticus
Nome binomial
Passer domesticus
(Linnaeus, 1758)
Distribución
Distribución: en verde escuru, autóctonu; en verde claru, introducíu.
Distribución: en verde escuru, autóctonu; en verde claru, introducíu.
Güevos de gurrión común en Quito, Ecuador.

El gurrión o pardal (Passer domesticus) ye un páxaru fácil d'atopar en toa Europa, na Península Ibérica ta perpresente so la subespecie Passer hispanolensis o gurrión, ya que ye la especie que nós más conocemos y cola que nos rellacionamos.

Descripción[editar | editar la fonte]

Ye de pequeñu tamañu, con 15 cm de llonxitú y semeyáu al raitán. Esisten diferencies nel color ente machos y femes, asina aquellos presenten llombu de color prietu, la nucla castaña y la gorxa prieta, por embargu elles son de color más uniforme y fálta-yos el color prietu del plumaxe. Como curiosidá señalar que los tonos del color nel plumaxe camuden cuando'l páxaru nun s'atopa en llibertá.

Hábitat[editar | editar la fonte]

Ye enforma versátil y dende Europa, a traviés de les colonizaciones, espardióse pa tolos continentes habitaos. Ta presente nes urbes dao que busca abellugu nes construcciones humanes, amás nun ye migratoria polu que la so presencia ye continua y habitual.

Alimentación[editar | editar la fonte]

Ye omnívoru ya que s'alimenta por igual de granu, frutes y inseutos. Dao la so facilidá d'adautación y la rapidez cola que se multiplica en dalgunos países, ta consideráu como una plaga mientres que n'otros la caza abusiva como frenu pal so desendolcu llevó a que tea perdiendo presencia d'una manera preocupante. En sieglos anteriores el gurrión introdúxose nos otros continentes como mediu de parar les plagues insectívores qu'asolaben les colleches.

Cría[editar | editar la fonte]

El gurrión ye ovíparu y tien una puesta continua, sacante los meses más duros del iviernu; tien de 4 a 6 güevos por puesta. Si nos decatamos de que tienen una vida promediu d' 8 años entederemos que en dalgunos llugares seya consideráu una verdadera plaga.

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Acostumen baxar a tierra pa catar comida, dando bracaes, a diferencia de les palombes que faenlu a ablagos. Xinta inseutos y semientes, magar que tamién xinta borrayes del home, pola mor de la so allegancia con elli. En primavera tamién xinta caparines y flores.

Protexen con enfotu l'área alredor del ñeru, tantu d'otres tribes comu de la so mesma. Los machos arremeten escontra otros machos y les femes faen lo mesmu con otres femes.

En xeitos urbanos, tienen más enfotu col home que nes aldees. Siempre s'afaya próximu de xeitos anigaos; cais, parques, xardines, praos, huertos o faciendes.

Ye un páxaru sedentariu.