Estornín
| Estornín | |
|---|---|
 Estornín pintu Sturnus vulgaris |
|
| Estáu de conservación | |
 Preocupación menor (IUCN 3.1) |
|
| Clasificación científica | |
| Reinu: | Animalia |
| Filu: | Chordata |
| Clas: | Aves |
| Orde: | Passeriformes |
| Familia: | Sturnidae |
| Xéneru: | Sturnus |
| Especie: | S. vulgaris |
| Nome binomial | |
| Sturnus vulgaris Linnaeus, 1758 |
|
| Distribución | |
 Nativu: mariellu, zones de cría estival; verde escuru, zona de residencia; azul, zones d'ivernada. Introducíu: mariellu claru, zones de cría estival; verde claru, zones de residencia. |
|
L'estornín (Sturnus vulgaris) ye un páxaru de tiesta pequeña, picu cónicu, mariellu, cuerpu escurciu con plumax prietu de reflexos verdes y morados y pintes blanques, esnales y cola llargues y pies bermeyos.
Mide unos 22 cm de llargor dende'l picu a lo cabero la cola, y 35 d'envergadura. Esta ave vive en bandaes y aliméntase nel suelu, metiendo'l picu pente la yerba pa llocalizar inseutos y llimiagos. Tamién picotea los restos de comida y vive ensin problemes nes ciudaes. Suel añerar nos toyos los tueros, pero tamién aprópiase de ñeros fechos pol home pa otros páxaros. Tien la capacidá d'imitar los soníos del so entornu ya incluso deprendelos.
L'estornín ye ñativu d'Eurasia, pero foi introducíu nel sur d'África, Norteamérica, Australia y Nueva Zelanda. Por ser tan adaptable, en munchos llugares convirtiose nuna andaz. En delles ciudaes, milenta d'estorninos aporten del campu en grandes brañaes peles tardes p'anochar nos árboles o debaxo les pontes, lo cual provoca un gran espectáculu.
