Shoegazing

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Shoegazing
Oríxenes musicales Rock alternativu
Dream pop
Neo-sicodelia
Noise pop
Noise rock
Oríxenes culturales Finales de los años 1980 en Reinu Xuníu
Instrumentos comunes Guitarra, baxu, batería, voz, Sintetizadores
Popularidá Media nel Reinu Xuníu y baxa nos Estaos Xuníos
Subxéneros
Nu gaze, Drag, Surfgaze, Bad Pop
Fusiones
Noise
[editar datos en Wikidata]

El shoegazing (tamién conocíu como shoegaze) ye un estilu de música alternativa surdíu a finales de los años ochenta nel Reinu Xuníu. Permaneció hasta mediaos de los años 90, teniendo enforma ésitu nos años 1990 y 1991. Bautizáu asina pola prensa gracies a el costume que teníen los integrantes de les bandes de tocar mirando escontra'l suelu ensin tener contautu visual col so públicu (n'inglés, el términu provien de shoe (zapatu) y gazing, del verbu gaze, que significa mirar fijamente).
El xéneru empezó a aparrar cola apaición de bandes grunge como Nirvana, Soundgarden, Alice in Chains y Pearl Jam nos Estaos Xuníos, y del britpop como Oasis, Suede, Pulp y Blur (quien tamién teníen claros elementos shoegaze nel so primer álbum Leisure) y Suede nel Reinu Xuníu; quien llograron ésitu comercial internacional a diferencia de les bandes de la escena shoegaze, que calteníen una esencia underground.

Pero non solo esti movimientu "corporal" foi lo qu'identificó la so rellumanza musical y los sos cantares. Les guitarres con retroalimentación, ruidoses y al empar melódiques, llaraes de pedales d'efectos como'l flanger, reverb o chorus, los ambientes espaciales que creaben y les sos lletres, ente avesees y murnies —la mayor parte del tiempu bisbisaes—, yeren los medios identificativos de los grupos. Xeneralmente reconocíen (esplícita o implícitamente) como influencies a The Jesus and Mary Chain, Velvet Underground, Spacemen 3, los Cocteau Twins y Brian Eno.

Les característiques d'esti xéneru preséntense munches vegaes combinaes con otros como'l dream pop, que busca los mesmos climes, pero utilizando más bien ecos nes sos guitarres y non tantu aburuyes, y el post rock, que magar utiliza una gama de soníos ya influencies más amplia, suel tomar emprestáu del shoegaze la esperimentación con aburuyar de les guitarres. Por esi motivu ye difícil catalogar a determinada banda como perteneciente a unu o otru xéneru, cuidao que el so encasillamiento suel variar d'un album a otru o inclusive d'un cantar a otra.

Artistes de la escena[editar | editar la fonte]

Puede dicise que los raigaños fondos del xéneru fundir nel Reinu Xuníu hasta l'añu 1986, cuando la revista New Musical Express editó'l casete recopilatorio C86, documentando una escena underground que practicaba una especie de pop ruidosu y con muncha distorsión. Con posterioridá fueron bandes d'esta movida les que fueron virando escontra un soníu menos inocente y más ambiental. My Bloody Valentine ye la más representativa d'eses bandes, la que foi desenvolviendo les bases del xéneru hasta llevalo a la máxima espresión col so discu Loveless (1991). Otres bandes que pola mesma dómina llograron resultancies vultables fueron Ride col so discu Nowhere (1990), Slowdive con Souvlaki, Pale Saints, Chapterhouse, Catherine Wheel, Lush, Swervedriver, Telescopes, My Dead Girlfriend, The Boo Radleys y The Verve, nos sos empiezos. Tamién Sun Dial, qu'apostaba por un soníu más cercanu a la sicodelia clásica.

En 1994, cuando My Bloody Valentine anuncia'l so retiru, dexando ensin socesor al yá daquella míticu Loveless, un intentu por siguir l'heriedu del mesmu pue ser "Quique", de los galeses Seefeel. Nesti trabayu yá se notaba un mayor protagonismu de les programaciones electróniques, y sentábense les bases d'una de les conxunciones que más contribuyiríen a la reivindicación del xéneru nel sieglu XXI: l'amiestu de shoegaze y ambient.

Nos últimos años surdió'l xéneru nu-gaze, incorporando elementos del shoegaze, de la electrónica y del rock actual, y el blackgaze, que combina elementos de shoegaze col clima opresivo propiu del black metal.

Legáu[editar | editar la fonte]

Tres l'ésitu de principios de los años noventa, el xéneru cayó nel olvidu, pero una década dempués, una nueva camada de grupos de distintes partes del mundu con estes influencies empezaron a surdir n'América.

  • Arxentina: Yá nos años noventa, en plena fervencia del shoegaze nel Reinu Xuníu, les influencies d'eses bandes fixéronse sentir nel rock arxentín ya inclusive llegaron a un públicu masivu per mediu de l'apropiación fecha por Soda Stereo nel so álbum Dynamo de 1992. El siguiente discu clásicu del shoegaze arxentín foi "Electronauta", discu debú de Juana la Lloca, banda que depués tomaría per otros caminos estilísticos distintos. Tamién hai momentos shoegaze nos dos primeros discos de Los 7 Delfines y en "Sun Fell", de Mellonta Tauta, anque n'este predomina'l tonu dream pop. Lo mesmo nel efímeru proyeutu Plum, formáu pol baterista de Soda Stereo, Charly Alberti con quien yera la so pareya del momentu, la modelu Deborah de Corrolada.

En 1995, una iniciativa privada llogró editar un compilado llamáu "Evolución vol. 1" con bandes under de Buenos Aires totalmente identificaes col soníu shoegaze: Rayos Catriel, Güeyu de Pexe, Atlántica, Die Blumen, Psicoprisma, El Pasaxe y Giradioses. Yá nel sieglu XXI, apaecen nueves bandes que reivindiquen el xéneru, como Tras Hai Truenos, Jaime ensin Tierra (anque esta yá se fai presente a finales de los 90) y principalmente Asaltu al Parque Zoolóxicu.


Shoegazing