Sabik

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Sabik
Sabik A/B
Constelación Ophiuchus
Ascensión reuta α 17h 10min 22,7s
Declinación δ -15º 43’ 29,7’’
Distancia 84 años lluz
Magnitú visual +2,43 (+3,0 / +3,5)
Magnitú absoluta +0,37 (conxunta)
Lluminosidá 35 / 21 soles
Temperatura 8900 / 8600 K (aprox)
Masa 2,3 / 2,0 soles (aprox)
Radiu 2,5 / 2,0 soles
Tipu espectral A2.5Va / A3V
Velocidá radial -0,9 km/s
Otros nomes HD 155125 / HR 6378
HIP 84012 / SAO 160332

Sabik ye'l nome de la estrella η Ophiuchi (η Oph / 35 Ophiuchi),[1] qu'a pesar de tener la denominación de Bayer «Eta», ye la segunda más brillosa de la constelación de Ophiuchus, el portador de la culiebra, dempués de Ras Alhague (α Ophiuchi). Asitiada al sur de la constelación, la so magnitú aparente ye +2,43.

Nome[editar | editar la fonte]

L'orixe del nome Sabik nun ye claru: sábese que provién del árabe y paez aludir a daquién «que preciede», «que vien delantre».[2] Coles mesmes, en China esta estrella recibía'l nome de Sung, unos de los antiguos estaos feudales de dichu país.[3]

Per otra parte, propúnxose que η Ophiuchi, xunto a θ Ophiuchi y ξ Ophiuchi, formaba la acadia Tsir o Sir, «la culiebra».[3]

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

Distante 84 años lluz de distancia del Sistema Solar, Sabik ye una estrella binaria colos sos dos componentes similares, dambes estrelles blanques de la secuencia principal. Sabik A, con una temperatura de 8900 K, ye 35 vegaes más lluminosa qu'el Sol, ente que Sabik B, unos 300 K más fría que la so compañera, relluma como 21 soles. Los dos son más grandes que'l Sol, siendo'l radiu de Sabik A 2,5 vegaes más grande qu'el radiu solar y el de Sabik B 2,0 vegaes mayor.[2] La velocidá de rotación proyeutada del sistema ye de 23 km/s[4] y esiste cierta evidencia de qu'una o les dos estrelles pueden tener niveles elevaos de dellos metales, fenómenu habitual ente estrelles de tipu A de rotación lenta. La masa conxunto de dambes estrelles ye de 4,8 mases solares.[2]

Lo inusual del sistema ye la gran escentricidá de la órbita (ε = 0,94), que fai que la separación ente les componentes bazcuye ente 2 UA y 65 UA, siendo el so periodu orbital de 88 años. Les perturbaciones gravitatories nun sistema d'esti tipu faen del tou imposible la esistencia d'un sistema planetariu.[2]

Referencies[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]