Sabá H. Sueyro

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Sabá H. SueyroPicto infobox character.png
Sabá H Sueyro.jpg
Vida
Nacimientu Buenos Aires1  de xineru de 1889
Nacionalidá Bandera d'Arxentina Arxentina
Fallecimientu

Buenos Aires15  d'ochobre de 1943

(54 años)
Estudios
Estudios Escuela Naval Militar Traducir
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu militar y políticu
Graduación Almirante
Cambiar los datos en Wikidata

Sabá H. Sueyro (1  de xineru de 1889Buenos Aires - 15  d'ochobre de 1943Buenos Aires) foi un militar arxentín perteneciente a l'Armada (Marina), onde algamó'l grau de contraalmirante. Desempeñóse como vicepresidente de facto nel gobiernu del presidente Pedro Pablo Ramírez, mientres la llamada Revolución del 43 que derrocó al presidente Ramón Castillo. Finó a los pocos meses d'asumir.

Biografía[editar | editar la fonte]

El 19 d'agostu de 1941 Sabá Sueyro foi designáu xuntu al Xeneral Eduardo T. Lapez pa encabezar una misión diplomática conocida como misión Lapez-Sueyro pa llograr ayuda militar norteamericana. La misión llegó a Washington n'avientu pocos díes dempués del ataque de Xapón a Pearl Harbor que camudó fondamente les rellaciones ente Arxentina y Estaos Xuníos. La misión terminó con un fuerte desalcuerdu que marcó l'entamu de la tensión ente dambos países mientres los siguientes años.[1]

A principios de la década del 40, Sabá H. Sueyro integraba un grupu de conspiradores conducíu pol Xeneral Arturo Rawson, conocíu como «los xenerales del Jousten» debíu al restaurant-hotel allugáu en Corrientes y 25 de Mayu onde s'axuntaben. El grupu taba integráu tamién por militares qu'ocuparíen altos cargos nel gobiernu surdíu del golpe: el Xeneral Diego I. Mason (agricultura) y el contraalmirante Benitu Sueyro (marina), el so hermanu. Tamién formaba parte del grupu, como operador civil, el dirixente Ernesto Sammartino (UCR), quién foi convocáu por Rawson depués del golpe pa entamar el gabinete pero cuando llegó a la Casa Rosada, nel desorde de la revolución, naide avisó-y a Rawson de la so presencia na sala d'espera, polo que depués d'esperar un tiempu prudencial retirar a la so casa.[2]

Depués del golpe foi designáu Vicepresidente, pero finó pocos meses dempués, n'ochobre de 1943. Foi reemplazáu nel cargu pol Xeneral Edelmiro Julián Farrel.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Ferrero, Roberto A. (1976). Del fraude a la soberanía popular. Buenos Aires: La Bastilla.
  • Potash, Robert A. (1981). L'exércitu y la política na Arxentina; 1928-1945. Buenos Aires:Suramericana.
  • Troncoso, Oscar A. (1976). «La revolución del 4 de xunu de 1943», Historia integral arxentina; El peronismu nel poder. Buenos Aires: Centro Editor d'América Llatina.

Referencies[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Robustiano Patrón Costa pro tempore
Vicepresidente d'Arxentina de facto
4 de xunu de 194315 d'ochobre de 1943
Socesor:
Edelmiro Farrell de facto



Sabá H. Sueyro