S2 (estrella)

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
S2 (estrella)
S2
Órbita de S2 (nel sentíu de les aguyes del reló) alredor de Saxitariu A*.
Constelación Saxitariu
Ascensión reuta α 17h 45min 40,04s
Declinación δ -29º 00' 28,0
Distancia 26.000 años lluz (aprox)
Magnitú visual +14,15 (banda K)
Magnitú absoluta ?
Masa 19,5 soles
Radiu 7 soles
Tipu espectral B0-2V
Otros nomes [PGM2006] Y1
[EG97] S2
[GPE2000] 0.15
Órbites de S2 y otres estrelles del cúmulu-S en redol a Saxitariu A*.

S2 (tamién llamada S0-2) ye'l nome d'una estrella na constelación de Saxitariu. Ye una de les más brilloses del llamáu cúmulu estelar-S, compuestu poles estrelles más cercanes a la radiofuente Saxitariu A*, con órbites bien escéntriques ya inclinaes.

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

S2 ye una estrella blancu-azulada de tipu espectral B0-2V[1] que la so masa envalorar 19,5 vegaes mayor que la masa solar[2] y el so radiu 7 vegaes más grande qu'el del Sol.[3] La so edá, al igual que la d'otres estrelles del cúmulu-S, paez tar entendida ente 6 y 400 millones d'años.

La combinación de la edá de les estrelles del cúmulu-S según la so proximidá a Saxitariu A*, suponen un desafíu pa les teoríes de formación estelar. Na actualidá, inda nun se sabe con certidume como pueden formase estes estrelles. Si creáronse nel so actual localización, la so formación tien d'asoceder al traviés de procesos non estándar, tales como formación en siquier un discu gaseosu, o por inestabilidá de discos estelares causada pola escentricidá alredor d'un furacu prietu supermasivu.[2]

Órbita de S2[editar | editar la fonte]

S2 muévese alredor de Saxitariu A* con un periodu orbital de 15,56 ± 0,35 años nuna órbita altamente escéntrica (ε = 0,87). La separación ente dambos oxetos varia de 5,5 díes lluz a 17 hores lluz, lo que correspuende a una distancia nel periastru de 120 UA —unes cuatro veces la distancia qu'hai ente Neptunu y el Sol. [4] Sicasí, la órbita ye estable anguaño, yá que S2 quedaría destruyida pola fuercia de marea de Saxitariu A* namái cuando s'atopara a 16 minutos lluz, 70 vegaes más próxima que na actualidá.[5]

La posición aparente de S2 foi siguida dende 1995 col fin d'axuntar información sobre la esistencia d'un furacu prietu supermasivu nel centru de la Vía Lláctea. A fecha de 2008 reparóse la órbita completa de S2. Un furacu prietu supermasivu ye l'únicu oxetu celeste anguaño conocíu qu'esplica les observaciones y los parámetros orbitales atopaos, según la so enorme densidá.[5]

Un equipu d'astrónomos, principalmente del Institutu Max Planck pa Física Estraterrestre, utilizó observaciones de la dinámica orbital de S2 alredor de Saxitariu A* pa midir la distancia a la que s'atopa'l centru galácticu. Determinaron la so distancia en 7,94 ± 0,42 kiloparsecs, lo que se topa en concordanza con determinaciones previes llevaes a cabu por otros métodos.

Implicaciones n'astronomía[editar | editar la fonte]

La órbita de S2 va dexar a los astrónomos probar dellos efectos predichos pola teoría de la relatividá xeneral ya inclusive efectos extra-dimensionales.[6] Considerando una recién estimación pa la masa del Saxitariu A* de 4,3 millones de mases solares, la proximidá de S2 fai que la so órbita balística sía la más rápida conocida, algamando velocidaes qu'entepasen los 5000 km/s, equivalentes al 2% de la velocidá de la lluz. Ello implica una aceleración d'aprosimao 1,5 m/s2 o casi un sestu de la gravedá superficial de la Tierra.[7]

El movimientu de S2 tamién ye útil p'afayar la presencia d'otros oxetos cerca de Saxitariu A*. Créese qu'hai miles d'estrelles, según remanentes estelares escuros —furacos prietos estelares, estrelles de neutrones y nanes blanques— distribuyíos nel volume pol cual muévese S2. Estos oxetos tendríen d'alteriar la órbita de S2, faciendo que gradualmente s'esvie de la elipse de Kepler que caracteriza'l movimientu alredor d'un únicu puntu de masa.[2]

Referencies[editar | editar la fonte]