Pablo Roces Lamuño

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Pablo Roces LamuñoPicto infobox character.png
Vida
Nacimientu Llangréu2  d'ochobre de 1772
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

1834

(61/62 años)
Oficiu
Cambiar los datos en Wikidata

Pablo Roces Lamuño (1771- 1834) nació en San Esteban de Llinares (Llangréu) el 2 d'ochobre de 1772 miembru de la Familia Lamuño foi un opositor del lliberalismu mientres el reináu de Fernando VII. Estudió la carrera eclesiástica na Universidá d'Uviéu tres trés años na Facultá de Filosofía y nueve na de Teoloxía, onde algamó'l grau de Bachiller en 1792 y los de llicenciáu y doctor en 1794. Foi profesor auxiliar na mesma Universidá y el 2 de marzu de 1796 llogró cátedra y canonjías en Teoloxía y Filosofía. Tamién opositó al curato, llogrando delles canonjías y siendo párrocu en parroquies como la de Santa María de los Cuquillos, que prefirió a la cátedra, dende 1797 hasta 1803, cuando foi treslladáu a la de San Félix de Llugones. En 1812 vuelve a Uviéu, ocupando la canonjía de maxistral de la Catedral d'Uviéu. Gracies a la so defensa del absolutismu yá na guerra contra'l franceses, la so llucha en favor del absolutismu monárquico adquirió presencia y fama na vida pública, acerando la so pluma contra tou lo que pudiera suponer una manifestación de lliberalismu, inclusive contra'l gobernadores del Obispáu. Al trunfar la reacción absolutista (Cien Mil Fíos de San Luis) en 1823, recibió'l pagu de dellos rectoraos de la Universidá como'l so pariente Francisco A. Lamuño Palaciu , mientres los periodos 1822-24, 1827-28 y 1832-33.

Al morrer SM Fernando VII abrazó la causa de don Carlos María Isidro de Borbón, Carlos V pa los carlistes, siendo executáu poles tropes Isabelines por ello. El Claustru de la Universidá d'Uviéu celebró funerales solemnes pol Rector Pablo Roces Lamuño, el lluchador realista executáu en 1834. Llamar a Lamuño «primer mártir de la llealtá asturiana» y calificóse colos axetivos de deslleales, cobardes y perxuros, a los lliberales sublevaos n'Uviéu. Pensar en llevantar un monumentu al bachiller nel llugar del campu de San Francisco onde foi executáu y la xente senciello y supersticioso, bien dada a lo sobrenatural y estraordinario, tarrecía pasar por aquella contorna pos se dicía que peles nueches apaecía un palombu blancu, que yera l'alma del realista muertu, la que se presentaba, paez, non como alma en pena, sinón triunfante, a la manera del espíritu de Santolaya, nel martiriu.



Pablo Roces Lamuño