Osamu Dazai

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Osamu Dazai
Osamu Dazai.jpg
Vida
Nacimientu Goshogawara y Kanagi19  de xunu de 1909
Nacionalidá Bandera de Xapón Xapón
Llingua materna Xaponés
Fallecimientu

Tokiu13  de xunu de 1948

(38 años)
Causa de la muerte ahogamiento
Familia
Casáu/ada con Michiko Tsushima
Fíos/es
Estudios
Estudios Universidá de Tokiu
Llingües Xaponés
Oficiu
Oficiu escritor y novelista
Movimientu Watakushi-shōsetsu
Buraiha
Xéneru artísticu cuentu
Cambiar los datos en Wikidata

Osamu Dazai (太宰 治 Dazai Osamu?, Kanagi, Prefeutura de Aomori, Xapón, 19 de xunu de 1909 - Tokiu, Xapón, 13 de xunu de 1948), nacíu sol nome de Shūji Tsushima (津島 修治 Tsushima Shūji?), foi un novelista xaponés, consideráu unu de los escritores del sieglu XX más apreciaos de Xapón. Dalgunes de les sos obres más populares, tales como El ocaso (Shayō) y Indignu de ser humanu (Ningen Shikkaku), tamién son consideraes como clásicos modernos nel so país d'orixe. Al cumplise'l cincuentenariu de la so muerte, les sos obres —de marcaes característiques autobiográfiques y con una rebeldía chocante nuna sociedá de ríxidu conformismu—, cuntaben con más siguidores que nunca, tantu en Xapón como n'otros países. Al rematar la Segunda Guerra Mundial, Osamu remaneció como la voz lliteraria del so tiempu, prindando'l períodu confusu de posguerra cuando los valores tradicionales fueron desacreditados.

La so obra, Indignu de ser humanu, foi afecha a distintos medios; ente los cualos tán una película empobinada por Genjirō Arato, cuatro episodios del anime Aoi Bungaku y una serie de manga publicada pola editoria Shinchōsha.

Vida temprana[editar | editar la fonte]

Tsushima, fotografiáu cuando entá yera un estudiante de secundaria, circa 1924.

Dazai, que'l so verdaderu nome yera Shūji Tsushima (津島 修治 Tsushima Shūji?), nació'l 19 de xunu de 1909 na ciudá de Kanagi, Prefeutura de Aomori. Foi'l décimu fíu d'once hermanos d'una familia de terratenientes acomodaos del norte de Xapón. A pesar de tener oríxenes bien humildes, la familia Tsushima rápido xubió na escala social y convirtióse nuna de les más respetaes dientro de tola rexón. Escareció de les atenciones de los sos padres —el so padre, Xen'emon, yera un home ocupáu que tuvo ausente mientres la mayor parte de la so infancia, ente que la so madre, Tane, yera de salú débil depués de pasar por once embaranzos— y creció al cuidu d'una tía y el sirvientes de la familia. Dende pequeñu, amosó un particular interés pola lliteratura, qu'utilizó como mediu d'espresión de la so esraizadura familiar y los sos conflictos internos.

En 1923, Tsushima asistió a la secundaria Aomori High School ya ingresó nel departamentu de lliteratura de la Universidá de Hirosaki en 1927. Ellí, desenvolvió un gran interés pola cultura Edo y empezó a estudiar gidayū. Alredor de 1928, Tsushima editó una serie de publicaciones estudiantiles y contribuyó con delles de les sos propies obres, tales como Aware ga. Inclusive publicó una revista llamada Saibō bungei colos sos amigos, y darréu convirtióse nun miembru del equipu periodísticu de la universidá. El so ésitu na escritura detener de manera drástica, cuando'l so ídolu, l'escritor Ryūnosuke Akutagawa, suicidar en 1927. Foi entós cuando Tsushima empezó a desdexar los sos estudios y a gastar la mayor parte del so dineru en ropa, alcohol y prostitutes, amás d'enfusase nel marxismu, movimientu políticu que taba fuertemente suprimíu pol gobiernu. Na nueche del 10 d'avientu de 1929, Tsushima cometió'l so primer intentu de suicidiu, pero sobrevivió y graduóse al añu siguiente.

Hatsuyo Oyama y Shimeko Tanabe[editar | editar la fonte]

A los ventiún años, en 1930, ingresó nel departamentu de lliteratura francesa de la Universidá de Tokio, anque dexó los sos estudios ensin graduase. Mientres esti períodu, militó nel incipiente movimientu marxista nipón, siendo encarceláu y torturáu pol réxime militar, esperiencia qu'influyó considerablemente na so visión de la sociedá y na so producción lliteraria. N'ochobre d'esi añu, fuxó con una geisha llamada Hatsuyo Oyama (小山 初代) y esto causo que fora desheredáu y espulsáu pola so familia. Nueve díes dempués de la espulsión, Tsushima intentó nuevamente suicidase nuna sablera de Kamakura, nun suicidiu doble con Shimeko Tanabe (田部シ メ子), una camarera de 19 años d'edá. Tanabe morrió, pero Tsushima sobrevivió, siendo rescatáu por un barcu de pesca. Foi acusáu como cómpliz de la so muerte, sicasí, la so familia intervieno por que se abandonara la investigación policial, el so subsidiu foi restablecíu y foi puestu en llibertá llibre de cualquier acusación. N'avientu, Tsushima recuperar en Ikarigaseki y contraxo matrimoniu con Hatsuyo.

Poco dempués, Tsushima foi arrestáu pola so participación nel bien vetáu Partíu Comunista de Xapón, lo que provocó qu'el so hermanu mayor, Bunji, quitára-y el so subsidiu. Tsushima sumió por un tiempu, pero Bunji entá asina-y les iguar pa comunica-y que los cargos nel so contra seríen esaniciaos y devolvería-y el so subsidiu si ésti prometía graduase y nun volver arreyar se col partíu comunista. Tsushima aceptó la ufierta.

Carrera lliteraria[editar | editar la fonte]

Dazai en 1928.

Tsushima cumplió cola promesa fecha al so hermanu y dio en reconstruyir la so vida. Llogró llograr l'ayuda del escritor Masuji Ibuse, que les sos conexones dexáron-y publicar les sos obres y establecer una reputación. Nos siguientes años, empezó a publicar les sos primeres colecciones de relatos. En 1933, utilizó per primer vegada'l seudónimu de "Osamu Dazai" nuna hestoria curtia titulada Ressha (列車); una hestoria autobiográfica narrada en primer persona que más tarde se convirtiría na so marca personal.

Para 1935, quedó claro pa Dazai que nun se graduaría y que tampoco consiguiría un empléu nun periódicu de Tokio. Remató The Final Years, hestoria cola cual tenía la intención de "despidise" al mundu, y trató de colgar el 19 de marzu de 1935, pero una vegada más, sobrevivió. Tamién, ente 1935 y 1936, foi candidatu al Premiu Akutagawa, el más prestixosu en Xapón pa trabayos de ficción, anque en dambes ocasiones otru escritor recibió'l galardón. Sicasí, Dazai yá s'asegurara un llugar destacáu ente los nuevos autores de la dómina.

Menos de tres semana dempués del so tercer intentu de suicidiu, Dazai desenvolvió apendicitis aguda y foi hospitalizáu, tiempu mientres el cual volvióse adictu al Pabinal, un analxésicu a base de morfina. Depués de lluchar contra esta adicción mientres un añu, n'ochobre de 1936, foi treslladáu a una institución mental y zarrao nuna habitación pa la so desintosicación. El tratamientu duró más d'un mes, tiempu mientres el cual la so esposa cometió adulteriu col so meyor amigu, Zenshirō Kodate. Al enterase, Dazai intentó cometer doble suicidiu cola so esposa. Dambos tomaron píldores pa dormir, pero nengunu de los dos morrió, y ésti decidió divorciase d'ella. Rápido volvióse a casar, esta vegada con una maestra d'escuela secundaria llamada Michiko Ishihara (石原美 知子), que-y presentó'l so amigu Masuji Ibuse. Esta unión camudó la so esistencia y dotó de mayor claridá y equilibriu al so trabayu. La so primer fía, Sonoko (園子), nació en xunu de 1941.

Períodu de guerra[editar | editar la fonte]

Dazai en 1947-48.

Esti periodu de tranquilidá duró hasta finales de la II Guerra Mundial, en 1945. Dazai nun foi reclutado por cuenta de los sos problemes de salú (foi diagnosticáu con tuberculosis). Nos siguientes trés años, Dazai escribió los dos noveles consideraes les sos obres maestres: El Ocaso (Shayo), en 1947, y Indignu de ser Humanu (Ningen shikkaku), en 1948.

Nestos dos noveles, l'autor amuésase muncho más cercanu a Dostoyevski qu'a los sos contemporaneos niponos. Les hestories, nes que s'aprecia con claridá la influencia de la lliteratura europea, evidencian el gran interés que les clases educaes d'aquella dómina sentíen poles lletres occidentales. Sicasí, los protagonistes d'estes obres, caracterizaes por una honradez ensin adornos al amosar la decadencia del ser humanu, nun escapen a la falta de comunicación personal típica de la sociedá xaponesa, y Dazai recurre a retrospectives o a la descripción minuciosa de pequenos acontecimientos p'amosar con mayor fondura a los personaxes. So influencia ensin almitir de Indignu de ser humanu, de Dazai, Mishima escribió los sos Confesiones d'una mázcara.[1]

El so llar foi quemáu dos veces nes incursiones aérees estauxunidenses contra Tokio, pero Dazai y la so familia escaparon ilesos. El so segundu fíu, Masaki (正樹), nació en 1944, ente que la so tercer fía, Satoko (里子), más tarde una famosa escritora sol seudónimu de Yūko Tsushima, nació en mayu de 1947.

Muerte[editar | editar la fonte]

En 1948, cuando s'atopaba nel cume de la so carrera, suicidar col so amante —una nueva vilba de guerra—, dexando tras a la so esposa y trés fíos en precaria situación económica. Pa terminar cola so vida, escoyó una canal del ríu Tama, nel suburbio tokiota de Mitaka, que les sos agües atopar bien altes y aturbolinaes poles habituales agües de xunu, dómina de monzones en Xapón. Los cuerpos de dambos, arreyaos l'unu al otru con una cuerda colorada, fueron atopaos seis díes dempués nun recodo de la canal, xusto cuando Dazai cumpliera treinta y nueve años.

El diecinueve de xunu, fecha del so aniversariu, la so tumba nel templu de Zenrin-ji, en Mitaka, recibe un gran númberu de visitantes, que-y ufierten flores, inciensu, pitos, sake o cereces —que-y gustaben en vida—, al pie de fervoroses plegaries pol descansu del espíritu del polémicu escritor, qu'inda exerz una enorme fascinación sobre'l llectores xaponesessobremanera les nueves xeneraciones.

Obres publicaes n'español[editar | editar la fonte]

  • Indignu de ser humanu, traducida por Montse Watkins, publicada en Lluna Books, Gendai-Kikakushitsu, Tokio, 1999. Ediciones Sajalín, España, 2005
  • El ocaso, traducida por Montse Watkins, publicada en Lluna Books, Gendai-Kikakushitsu, Tokio, 1999.
  • Cuerre Melos y otros relatos, traducíos por Elena Gallego Andrada y otros. Publicáu n'Editorial Kaicron, Buenos Aires, 2015.
  • Escolina, traducíu por Ryoko Shiba y Juan Fandiño. Publicáu en Impedimenta. Madrid, 2013.
  • Ocho escenes de Tokio, traducíu por Yoko Ogihara y Fernando Cordobés. Publicáu en Salajín, Barcelona. 2012.
  • Cuentos de cabecera, traducíu por Daniel Aguilar. Publicáu en Satori, Barcelona, 2013.
  • Alcordances, traducíu por Yoko Ogihara y Fernando Cordobés. Publicáu en Satori, Barcelona, 2014.
  • Refugaos, traducíu por Ryoko Shiba y Juan Fandiño. Publicáu en Salajín, Barcelona, 2016.

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Osamu Dazai